Οι συγκλονιστικές ανακαλύψεις τού Βίλχελμ Ράιχ

Γράφει:
ο Χρήστος Μουσουλιώτης

 

Χρειάζεται ένα πολύ ασυνήθιστο μυαλό για να αναλύσει το ολοφάνερο.

Άλφρεντ Ν. Γουάιτχεντ1

Ο Βίλχελμ Ράιχ ήταν πράγματι ο άνθρωπος που είχε ασυνήθιστο μυαλό καταφέρνοντας να αναλύσει το ολοφάνερο, δηλαδή τον ενεργειακό παλμό στην έμβια και άβια φύση, καθώς και τις σημαντικότατες προεκτάσεις του στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Οι συγκλονιστικές ανακαλύψεις τού Βίλχελμ Ράιχ

Για τις θεωρίες και τις ανακαλύψεις του εκδιώχθηκε από έξι κράτη. Διεγράφη από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα τής Δανίας. Διεγράφη από το Κομουνιστικό Κόμμα Γερμανίας και διεγράφη επίσης από το Κομουνιστικό Κόμμα Δανίας κι ας μην ήταν μέλος σε αυτό.

Οι φασίστες τον θεώρησαν κομουνιστή και πράκτορα τής Μόσχας. Οι κομουνιστές τον θεώρησαν αντεπαναστάτη και πράκτορα τής αστικής τάξης και εξαπέλυσαν πράκτορες, αλλά και ώθησαν συμπαθούντες τον κομουνισμό να τον εξοντώσουν. Οι ψυχαναλυτές τής εποχής του τον θεώρησαν «παρανοϊκό», ή αιρετικό, τον αποκάλεσαν «προφήτη τού καλύτερου οργασμού» και τον διέγραψαν με μεθοδευμένες ραδιουργίες από τη Διεθνή και τη Γερμανική Ψυχαναλυτική Ένωση.

Οι φαρμακοβιομηχανίες τον φοβήθηκαν και η Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας των ΗΠΑ εξέφρασε στεναγμό ανακούφισης όταν κλείστηκε στη φυλακή! Ο Χίτλερ τον κυνήγησε ως εχθρό τού καθεστώτος και ο Στάλιν τον έβαλε στις λίστες των υπό εξόντωση τροτσκιστών.

Οι κολοσσιαίες ανακαλύψεις του, που ήταν πολύ πλατιές για το στενό μυαλό των ανθρώπων εκείνης τής εποχής – ίσως και των σημερινών – έγιναν αφορμή να θεωρηθεί «περίεργος».

Άλλοι, απολύτως συνειδητά και με γκεμπελικό τρόπο διέδιδαν ότι ήταν κλεισμένος σε ψυχιατρικό νοσοκομείο ή ότι ήταν ιδιοκτήτης οίκου ανοχής την ίδια στιγμή που δίδασκε σε πανεπιστήμιο τής Νέας Υόρκης, ενώ την ίδια εποχή το FBI πίστευε ότι ο Ράιχ διδάσκει Πολιτική Οικονομία στο Commmunist Workers School. Ένα μέγα λάθος επειδή κάποιος «Ράιχ» δίδασκε πολιτική οικονομία, αλλά δεν ήταν ο Ράιχ τής ιστορίας μας.2

Ο Βίλχελμ Ράιχ αποτελεί μοναδική περίπτωση επιστήμονα στην καταγραμμένη ιστορία τού «πολιτισμού» μας, τού οποίου η προσωπικότητά του δυσφημίστηκε βιτριολικά και το επιστημονικό του έργο δέχθηκε τόνους συκοφαντικών και λυσσασμένων επιθέσεων από εντελώς διαφορετικά οργανωμένα ή ανοργάνωτα συμφέροντα αλλά και ομάδες ιδιοτελών ή ανοήτων ανθρώπων.3

Ταυτόχρονα, το έργο του και η ζωή του βρίσκονταν μετά το 1930 σε ένα κλοιό πρακτόρων κυρίως τής τότε ΕΣΣΔ, αρκετοί εκ των οποίων βρίσκονταν είτε στον στενό, είτε στον ευρύτερο κύκλο ενός εκ των διασημότερων πρακτόρων τού 20ού αιώνα, τού Κιμ Φίλμπι και είναι αυτοί που κατάφεραν τελικά να καταστρέψουν το έργο, τη φήμη και τη ζωή του.45

Είναι χαρακτηριστικό τού συνειδητού ή ασυνείδητου μίσους και φόβου που προκαλούσε το έργο του ότι τα βιβλία του κάηκαν και απαγορεύτηκαν στη Σοβιετική Ένωση, κάηκαν και απαγορεύτηκαν στη ναζιστική Γερμανία και κάηκαν και απαγορεύτηκαν στο λίκνο τής ελευθερίας τις Ηνωμένες Πολιτείες τής Αμερικής!

Την αρχή έκαναν τα κομουνιστικά κόμματα απαγορεύοντας τη διακίνηση των βιβλίων του σε Γερμανία, Αυστρία και ΕΣΣΔ. Τη σκυτάλη πήραν οι ναζί, απαγορεύοντας τα βιβλία του σε όλες τις χώρες που εξουσίαζαν και καίγοντάς τα. Ακολούθησε η Υπηρεσία Τροφών και Φαρμάκων των ΗΠΑ με ισοπεδωτικές τακτικές. Απαγόρευσε και έκαψε τα βιβλία του έξι διαδοχικές φορές(!) κατέστρεψε επιστημονικές συσκευές, απαγόρευσε με δικαστική εντολή(!) οποιαδήποτε περαιτέρω εφαρμογή ανακαλύψεών του σε ανθρώπους, και το απίστευτο απαγορεύτηκε οποιαδήποτε συνέχιση ερευνών και πειραμάτων ακόμα και σε ζώα, όχι φυσικά για λόγους φιλευσπλαχνίας.

Όλα αυτά με μια απολύτως «τυφλή» απόφαση μόνο ενός δικαστή, χωρίς δηλαδή να προϋπάρξει η βάσανος τής δίκης και τής αναγκαίας εξέτασης ντοκουμέντων και μαρτύρων για την ύπαρξη ή όχι τής οργόνης και τη χρησιμότητα ή όχι των συσσωρευτών οργόνης και με κατηγορητήριο – σκάνδαλο γραμμένο από εισαγγελέα, ο οποίος τα προηγούμενα χρόνια ήταν ο έμπιστος δικηγόρος τού Ιδρύματος Ράιχ(!)

Το FBI, με επικεφαλής τον σκληρό Έντγκαρ Χούβερ, έναν υποκριτή ηθικολάγνο, «άτεγκτο» κυνηγό τής διαφθοράς, τον παρακολούθησε κι ερεύνησε το παρελθόν του για χρόνια με σκοπό να βρει αιτίες για να τον απελάσει, χωρίς αποτέλεσμα. Συκοφάντες, οδήγησαν το FBI σε μια συνεχή έρευνα, που κατέληξε στο πουθενά, αλλά οι συκοφαντίες περί «τρέλας», έγιναν πλέον επίσημα απόρρητα έγγραφα, που τον συνόδευαν και καθόρισαν σε μεγάλο μέρος την αντίδραση κυβερνητικών υπηρεσιών σε κρίσιμα ζητήματα που τον αφορούσαν.

Η γνωστή και «αμαρτωλή» Υπηρεσία Τροφών και Φαρμάκων των ΗΠΑ, η FDA, ξόδεψε εκατομμύρια δολάρια ερευνώντας το επιστημονικό του έργο και «ανακρίνοντας» ασθενείς του για να βρει στοιχεία που θα αποδείκνυαν ότι είναι τσαρλατάνος.

Τελικά, με πειράματα που διεξήγε τα οποία στην ουσία αποδείκνυαν τη βασιμότητα των ισχυρισμών του, αλλά χωρίς να τα παρουσιάσει στη δίκη του, κρατώντας τα απόρρητα(!) και χωρίς να έχει κατάφερε να βρει τίποτα εναντίον του, με ψευδή στοιχεία, όπως φαίνεται από έγγραφά της που ήρθαν με αναγκαστικές διαδικασίες στο φως τής δημοσιότητας678 και με νομικίστικες κατηγορίες κατάφερε να τον κλείσει στη φυλακή, όπου, όπως καταγγέλλουν τα παιδιά του, δολοφονήθηκε.

Ο μεγαλοφυής αυτός επιστήμονας γεννήθηκε το 1897 και πέθανε το 1957. Ως μαθητής τού Φρόιντ υπήρξε ένας από τους πλέον ταλαντούχους και ο πατέρας τής ψυχανάλυσης τον αντάμειψε γι’ αυτό, προωθώντας τον σε εξέχουσες θέσεις στην Ψυχαναλυτική Κλινική τής Βιέννης, ενώ ήταν ακόμα πολύ νέος στο ξεκίνημα τής επιστημονικής του καριέρας, παραμερίζοντας άλλους κορυφαίους και ηλικιωμένους συνεργάτες του. Έτσι, εξέθρεψε άθελά του ένα αβυσσαλέο μίσος από εκείνους τους ψυχαναλυτές που ένιωσαν ότι παραμερίστηκαν, μίσος που τον ακολούθησε σε ολόκληρη τη ζωή του.

Ο Ράιχ από πολύ νωρίς, ήδη από το ξεκίνημα τής επιστημονικής του καριέρας, είχε αρχίσει να αντιλαμβάνεται ότι η λίμπιντο τού Φρόιντ ήταν πραγματική ενέργεια και όχι μόνο μια έννοια και αυτό κατάφερε να το αποδείξει στην πορεία των επιστημονικών ερευνών του. Η κόκκινη κλωστή που διαπερνά κι ενώνει το έργο του, αλλά και ο θεμέλιος λίθος των ανακαλύψεών του στην ανθρώπινη παθολογία, θα μπορούσε να αποδοθεί με μια μόνο λέξη: θωράκιση.

Τι είναι η θωράκιση;

——————————————————————-

Το άρθρο αυτό συνεχίζεται σε μορφή αρχείου PDF που μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ. Είναι απαραίτητη η τήρηση των πνευματικών δικαιωμάτων.

Οι συγκλονιστικές ανακαλύψεις τού Βίλχελμ Ράιχ2

————————————————————————

1 Μαθηματικός και φιλόσοφος Άλφρεντ Νορθ Γουάιτχεντ (1861-1947)

2 http://www.scribd.com/doc/4812391/Fbi-Declassified-Wilhelm-Reich-Files

3 Το βιβλίο τού Τζέιμς Ντεμέο «In Defense of Wilhelm Reich: Opposing the 80-Years’ War of Mainstream Defamatory Slander Against One of the 20th Century’s Most Brilliant Physicians and Natural Scientists», αποτελεί έξοχο μεν αλλά μικρότατο δείγμα τής συνολικής συκοφαντίας και διαστρλέβλωσης που δέχθηκε το επιστημονικό έργο και η προσωπικότητα τού Ράιχ.

4 «Μυστικοί πράκτορες και υπηρεσίες σε κάθε βήμα τού Ράιχ…» – https://yperthesi.wordpress.com/2013/10/25/μυστικοί-πράκτορες-και-υπηρεσίες-σε-κ/

5 ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ (Νο 4) - https://yperthesi.wordpress.com/2010/08/22/το-ημερολογιο-τησ-αθλιοτητασ-νο-4/

6 Richard Blasdant, M.D. «An Analysis of the USFDA’s Scientific Evidence Against Wilhelm Reich», The Journal of Orgonomy, Vol. 6 No. 2.

7 Curtney Baker, M.D. «An Analysis of the USFDA’s Scientific Evidence Against Wilhelm Reich (Part I and II)– Vol. 6 No.1+2.

Curtney Baker, M.D. «An Analysis of the USFDA’s Scientific Evidence Against Wilhelm Reich (Part III) — Vol. 7 No. 2

8 Jerome Greenfiled, «Wilhelm Reich VS. The USA», W.W. Norton & Company, NY.

Γιατί ο Αϊνστάιν είπε το ψέμα ότι η οργόνη δεν υπάρχει;

Γράφει:

ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Αποτελεί ζήτημα προς βαθύτερη διερεύνηση η θέση που πήρε ο Αινστάιν για τη μη ύπαρξη τής οργόνης. Κάτι τέτοιο θα συμβεί μόνο όταν ανοίξουν τα επτασφράγιστα «Αρχεία Αϊνστάιν» για να μάθουμε τι συνέβη πραγματικά πριν 70 περίπου χρόνια, όταν ο μεγάλος σοφός βρήκε ότι πράγματι ο συσσωρευτής παράγει φαινόμενα που αποτελούν βόμβα στα θεμέλια τής φυσικής και τα αποσιώπησε.

Ο Ράιχ όταν ανακάλυψε την οργόνη, αυτή τη νέα μορφή ενέργειας, αντιλήφθηκε ότι το θέμα ήταν όχι μόνο συγκλονιστικό, αλλά και επικίνδυνο για την καριέρα του. Αποφάσισε μετά ένα χρόνο περίπου, στις 30 Δεκεμβρίου τού 1940 να γράψει μια επιστολή στον πλέον ειδικό, τον Άλμπερτ Αϊνστάιν, αναφέροντας την ανακάλυψή του, ελπίζοντας να προχωρήσει η έρευνα σε αυτό το χώρο έχοντας τη βοήθεια και τού Αϊνστάιν. Ο «σοφός» θεώρησε το θέμα εξαιρετικά ενδιαφέρον και κάλεσε τον Ράιχ στο σπίτι του στις 13 Ιανουαρίου τού 1941 για να το εξετάσουν.

Ο Αλβέρτος Αϊνστάιν.

Ο Αλβέρτος Αϊνστάιν.

 

 

Την ίδια  εποχή που ο Ράιχ θα συναντούσε τον Αϊνστάιν βυσσοδομούσε ένα βορβορώδες παρασκήνιο για το οποίο ήταν παντελώς ανυποψίαστος. Λίγα χρόνια νωρίτερα στη Γερμανία η Γκεστάπο είχε εκδώσει ένταλμα σύλληψης εναντίον του, τα κομουνιστικά κόμματα τον είχαν αποκηρύξει, όπως και τα σοσιαλιστικά, κυρίως λόγω τού βιβλίου του «Η μαζική ψυχολογία τού φασισμού» και οι ψυχαναλυτές με ραδιουργίες τού Φρόιντ, τής κόρης του Άννας και τού στενού τους κύκλου τον είχαν διαγράψει από τη Διεθνή και τη Γερμανική Ψυχαναλυτική Ένωση σε ένα πλαίσιο δράσης που είχε στόχο τον κεκαθαρμό της και την παράδοσή της σε ψυχαναλυτές που θα υπηρετούσαν το ναζιστικό καθεστώς.

Ο Ράιχ μετά τη διαφυγή του από τη Γερμανία έχει συναντηθεί με ορισμένους τροτσκιστές αγνοώντας ότι ο Στάλιν έχει ήδη γράψει το όνομά του στη μαύρη λίστα εκείνων που το καθεστώς επιδίωκε την εκτέλεσή τους και ότι ο Knobel ήδη είχει συλληφθεί και σταλεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης για να εκτελεστεί αργότερα, μόνο και μόνο επειδή ήταν συνεργάτης του. Το 1936, εξαιτίας τής έντονης πίεσης από την ΕΣΣΔ ο Τρότσκι απελαύνεται από τον υπουργό Δικαιοσύνης τής Νορβηγίας και μεταναστεύει στο Μεξικό. Το ίδιο άτομο με την ίδια αιτιολογία θα απελάσει σε τρία χρόνια τον Ράιχ.

Στη συνέχεια ο Στάλιν στέλνει τους δολοφόνους του στο Μεξικό και η πρώτη απόπειρα δολοφονίας τού Τρότσκι αποτυγχάνει. Οι ριπές αυτομάτων στις πόρτες και τα παράθυρα τού σπιτιού του δεν βρίσκουν το στόχο τους. Η δεύτερη απόπειρα στις 20 Αυγούστου τού 1940 από τον κομουνιστική Ισπανό Ραμόν Μερκαντέρ είναι επιτυχής. Ο Τρότσκι δολοφονείται χτυπημένος βάρβαρα με ορειβατική αξίνα. Ο δολοφόνος συλλαμβάνεται αλλά ο οργανωτής τής δολοφονίας διαφεύγει στις ΗΠΑ όπου θα συναντήσει, μεταξύ άλλων, τη δημοσιογράφο Μπρέιντι. Πρόκειται για φανατική κομουνίστρια και πιθανώς πράκτορα τής Μόσχας, εκείνη που θα γράψει μετά επτά χρόνια ένα βιτριολικό άρθρο εναντίον τού Ράιχ. Το λιβελογράφημα αποτέλεσε την κύρια αιτία για να ξεκινήσει το κυνήγι «μαγισσών» εναντίον του, κατέληξε στην καταστροφή τού έργου του, τη φυλάκιση και πιθανώς τη δολοφονία του από πράκτορα τού Στάλιν μέσα στη φυλακή.
Την ίδια εποχή, ο Αϊνστάιν είναι φανατικός κομουνιστής. Η ερωμένη του με την οποία βρίσκεται σε τρελό έρωτα είναι πράκτορας τού Στάλιν. Η οικιακή βοηθός και γραμματέας του θεωρείται πράκτορας τής ΕΣΣΔ και παρακολουθείται για χρόνια από το FBI.
Ο πολύ στενός φίλος και συνεργάτης του με τον οποίο έχει γράψει μαζί το βιβλίο «Η εξέλιξη τής φυσικής» Λέοπολντ Ίνφελντ, είναι φανατικός κομουνιστής. Αυτός θα φύγει σε λίγο από τις ΗΠΑ για να εργαστεί στον Καναδά. Εκεί παρακολουθείται συνεχώς, χωρίς να βρεθεί κάτι χειροπιαστό σε βάρος του. Θα επιστρέψει στην Πολωνία για να δώσει τα φώτα του στο πυρηνικό πρόγραμμα τού Στάλιν, ενώ η καναδική κυβέρνηση ως σήμα προς τον πατέρα, θα κάνει κάτι απίστευτο. Θα στερήσει από τα παιδιά του την καναδική υπηκοότητα!
Ο Ράιχ συναντά τον Αϊνστάιν αγνοώντας αυτό το επικίνδυνο, για τη έργο του και την ίδια τη ζωή του παρασκήνιο,  έχοντας μαζί του ένα οργονοσκόπιο, με το οποίο γίνονταν άμεσα ορατές οι μονάδες οργονοενέργειας. Ο Αϊνστάιν είδε τις λάμψεις τής κινούμενης οργόνης μέσα στο οργονοσκόπιο και προσπαθώντας γεμάτος ταραχή να ερμηνεύσει το γεγονός υποστήριξε ότι επρόκειτο για μετείκασμα. Ο Ράιχ του αντέτεινε πως εάν επρόκειτο για ψευδαίσθηση των ματιών, τότε θα ήταν αδύνατο να μεγεθύνει κάποιος αυτό το φαινόμενο, δεδομένου ότι συνέβαινε εντός τού εγκεφάλου και όχι εκτός. Πράγματι, προς έκπληξη τού Αϊνστάιν, ο Ράιχ χρησιμοποιώντας φακούς μεγάλωσε το φαινόμενο, αφήνοντας τον Αϊνστάιν σε αναστάτωση.

Στη συνέχεια του εξήγησε γιατί ο συσσωρευτής παρουσίαζε μεγαλύτερη θερμοκρασία από το περιβάλλον. Ο Αϊνστάιν έκπληκτος δήλωσε πως «αυτό είναι αδύνατο. Εάν είναι αληθινό θα αποτελεί βόμβα στα θεμέλια τής φυσικής».

Μετά τη λήξη τής συζήτησης που κράτησε 4-5 ώρες, σε ένα δεύτερο ραντεβού, δύο εβδομάδες αργότερα, ο Ράιχ πήγε ένα μικρό συσσωρευτή που έφτιαξε ειδικά για τον Αϊνστάιν, τοποθετημένο σε μια ξύλινη επιφάνεια. Ο συσσωρευτής είχε ένα θερμόμετρο πάνω από αυτόν και ένα άλλο σε απόσταση περίπου 60 εκατοστών στο ίδιο ύψος με το θερμόμετρο που βρισκόταν στο συσσωρευτή για να γίνεται εύκολα ο έλεγχος τής θερμοκρασιακής διαφοράς μεταξύ τού περιβάλλοντος χώρου και τού συσσωρευτή οργόνης.

Οι δυο επιστήμονες παρατήρησαν ότι υπήρχε διαφορά θερμοκρασίας περίπου ενός βαθμού Κελσίου. Ο Αϊνστάιν κράτησε τη συσκευή για να ελέγξει περαιτέρω το φαινόμενο και η εξέλιξη τής ιστορίας δείχνει ότι μια ακόμα   βόμβα στα θεμέλια τής φυσικής ρίχτηκε εκτός από τον Ράιχ και από τον ίδιο τον Αϊνστάιν. Και αυτό επειδή, μετά από πειράματα τριών εβδομάδων επιβεβαίωσε τη διαφορά θερμοκρασίας, σε επιστολή του προς τον Ράιχ, γραμμένη στις 7 Φεβρουαρίου τού 1941,1 γεγονός που ουδέποτε αμφισβήτησε ο Αϊνστάιν. Προχώρησε επίσης σε δύο άλλες πολύ σημαντικές παραδοχές.

«Κατ΄ αρχήν – τόνιζε – έχω να πω ότι έλαβα ένα ικανοποιητικό αριθμό μετρήσεων χωρίς να αλλάξω το στήσιμο τού πειράματος. Το θερμόμετρο που είναι στο κουτί, δείχνει σταθερά μια διαφορά θερμοκρασίας μεγαλύτερη κατά 0,3 – 0,4 από τον περιβάλλοντα αέρα».

Επιβεβαίωσε επίσης ότι είδε πράγματι τα φαινόμενα τής οργόνης, αλλά δεν μπόρεσε να τα εξηγήσει. Προχώρησε αυτός ή ένας βοηθός του  σε ένα σημαντικό λάθος αποσυναρμολογώντας κατά κάποιο τρόπο τον συσσωρευτή, ένα λάθος που δεν το κάνουν ούτε μαθητές γυμνασίου, Κάνοντας νέες μετρήσεις δεν πήρε διαφορά θερμοκρασίας παρά σε φυσιολογικά όρια +/- 0,1.

Στη συνέχεια πραγματοποίησε το μεγαλύτερο επιστημονικό του λάθος το οποίο, παρά τα δεδομένα που δόθηκαν από τον Ράιχ, ουδέποτε το αναίρεσε.

 

__________________________________________________

ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΤΕΒΑΖΕΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΣΧΕΤΙΚΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF:

 

%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af-%ce%bf-%ce%b1%cf%8a%ce%bd%cf%83%cf%84%ce%ac%ce%b9%ce%bd-%ce%b5%ce%af%cf%80%ce%b5-%cf%84%ce%bf-%cf%88%ce%ad%ce%bc%ce%b1-%cf%8c%cf%84%ce%b9-%ce%b7-%ce%bf%cf%81%ce%b3%cf%8c

1 Δημοσιεύθηκε αργότερα στο βιβλίο«History of the Discοvery of the Life Energy – (American Period, 1939-1952) Documentary Volume A-XΙ-E, The Einstein Affair», Orgone Institute Press. Στα ελληνικά «Υπόθεση Αϊνστάιν», εκδόσεις Σπηλιώτη.

2 Βίλχελμ Ράιχ, «Η Υπόθεση Αϊνστάιν», εκδόσεις Σπηλιώτη.

3 http://www.marxists.org/glossary/people/e/i.htm#einstein-albert

4 Jonh Blake, M.D. «The Einstein Affair: A Postscript», Vol. 36 No. 1 «The Journal of Orgonomy».

5 https://yperthesi.wordpress.com/2013/10/25/μυστικοί-πράκτορες-και-υπηρεσίες-σε-κ/

 

 

Ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄, ο Μανόλης Ανδρόνικος και ο Βίλχελμ Ράιχ

Γράφει:

Ο Χρήστος Μουσουλιώτης

 

Εκ πρώτης όψεως δείχνει παράξενος και ασύνδετος ένας τίτλος όπως «Ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄, ο Μανόλης Ανδρόνικος και ο Βίλχελμ Ράιχ», ο οποίος δείχνει να συνδέει τρεις διαφορετικές προσωπικότητες τής Ιστορίας, που έζησαν σε διαφορετικές εποχές και περιοχές και ασχολήθηκαν με εντελώς διαφορετικά πράγματα, όπως ήταν ο βασιλιάς Φίλιππος Β’, ο πατέρας τού Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο πασίγνωστος καθηγητής αρχαιολογίας Μανόλης Ανδρόνικος και ο φυσικός επιστήμονας Βίλχελμ Ράιχ.

Screen Shot 2016-01-04 at 10.06.04

Ωστόσο υπάρχει μια κόκκινη κλωστή που τους συνδέει, υφαίνοντας κατά κάποιο τρόπο τον περίεργο ιστό αυτής τής αφήγησης που συσχετίζει τις ανακαλύψεις τού Βίλχελμ Ράιχ με τον τάφο τού Φιλίππου Β΄ και τη συγκλονιστική ανακάλυψη του Μανόλη Ανδρόνικου.

Η σύνδεση είναι ενεργειακή. Πρόκειται για την οργονοενέργεια, την ενέργεια τής ζωής.1

Η οργόνη ανακαλύφθηκε από τον Ράιχ ύστερα από δεκαετίες κλινικών παρατηρήσεων και χιλιάδες εργαστηριακά πειράματα. Είναι μια άκρως επαναστατική επιστημονική ανακάλυψη την οποία αμέτρητα πολιτικά, ιδεολογικά, οικονομικά και άλλα συμφέροντα θεώρησαν ότι είναι η αχίλλειος πτέρνα του. Συστηματικά ή ανοργάνωτα, υπόγεια ή φανερά προσπάθησαν συκοφαντώντας τον με κάθε τρόπο να τον εξοντώσουν, κάτι που κατάφεραν τελικά κλείνοντάς τον στη φυλακή για νομικίστικους λόγους, όπου δολοφονήθηκε το 1957, πιθανώς από πράκτορα τού Στάλιν, όχι με ορειβατική αξίνα όπως είχε δολοφονηθεί ο Τρότσκι 17 χρόνια πριν, αλλά με τη χορήγηση δηλητηριώδους ουσίας που μιμείται τα συμπτώματα καρδιακής προσβολής.23

Η οργονοενέργεια υπάρχει παντού, είναι στην ουσία το κβαντικό κενό, ή ο αιθέρας των αρχαίων Ελλήνων. Μέσα στο συσσωρευτή οργόνης εμφανίζει πολύ μεγαλύτερες συγκεντρώσεις, όπως έχει δείξει ο Ράιχ με χιλιάδες εργαστηριακά πειράματα. Το γεγονός άφησε άναυδο τον Αϊνστάιν για το οποίο είπε ότι εάν συμβαίνει θα αποτελεί βόμβα στα θεμέλια τής φυσικής, Ο Ράιχ απέδειξε στον Αϊνστάιν ότι πράγματι συμβαίνει, κάτι που το επιβεβαίωσε και ο μεγάλος σοφός, αλλά στη συνέχεια το αναίρεσε με μια γελοία αντιεπιστημονική επιχειρηματολογία.

Το μυστικό τής μεγαλύτερης συγκέντρωσης οργόνης μέσα στο συσσωρευτή είναι απλό και οφείλεται στη διάταξη των υλικών του. Η τοποθέτηση οργανικών υλικών σε στρώσεις, π.χ. φυσικό μαλλί, ή ορυκτοβάμβακας, ή πλαστικό φύλλο ή οτιδήποτε παρόμοιο, εναλλασσόμενων με μεταλλικά φύλλα λαμαρίνας ή άλλου μετάλλου. Ο Ράιχ βρήκε μετά από πολλά εργαστηριακά πειράματα ότι τα οργανικά υλικά έλκουν και κρατούν την οργόνη και τα μεταλλικά υλικά την έλκουν και την αντανακλούν. Όταν λοιπόν το κάθε οργανικό στρώμα ενός συσσωρευτή διαδέχεται με ένα μεταλλικό, τότε έχουμε αναγκαστική ροή τής οργόνης προς το κέντρο τού συσσωρευτή.

Αυτό συμβαίνει ως εξής: Το οργανικό υλικό που περιβάλλει όλες τις εξωτερικές πλευρές τού συσσωρευτή απορροφά την οργόνη. Το αμέσως επόμενο στρώμα (με κατεύθυνση προς το εσωτερικό), είναι το μεταλλικό. Αυτό έλκει τη συγκεντρωμένη οργόνη από το οργανικό στρώμα και ταυτόχρονα την αντανακλά και προς τις δύο διευθύνσεις. Τόσο προς το εξωτερικό (όπου υπάρχει το οργανικό εξωτερικό στρώμα που την έλκει εκ νέου και την κατακρατά), όσο και προς το εσωτερικό, όπου βρίσκεται ένα άλλο οργανικό στρώμα το οποίο και αυτό την έλκει για να ξεκινήσει η διαδικασία νέας έλξης από το επόμενο μεταλλικό στρώμα που είναι δίπλα, (προς το εσωτερικό τού συσσωρευτή) και να διοχετευθεί στη συνέχεια προς το οργανικό υλικό, το οποίο ακολούθως θα τη διοχετεύσει προς το μεταλλικό κ.ο.κ., έως ότου φτάσει η οργόνη στο εσωτερικό τού συσσωρευτή.

Αυτό που δεν γνωρίζει η πλειοψηφία όσων έχουν ασχοληθεί με τις ανακαλύψεις τού Ράιχ είναι ότι η συσσώρευση οργόνης είναι γεγονός που συμβαίνει στον πλανήτη μας από τότε που αυτός δημιουργήθηκε, με διάφορες μορφές φυσικών συσσωρευτών οργόνης. Ο μεγαλύτερος φυσικός συσσωρευτής οργόνης είναι η ίδια η Γη, επειδή διαθέτει στο εξωτερικό της οργανικό περίβλημα, ωκεανούς βράχους, χώμα κ.λπ. και στο εσωτερικό της τον μεταλλικό της πυρήνα.

Βλέπουμε λοιπόν ότι στην πραγματικότητα η Γη είναι ένας τεράστιος και πανίσχυρος συσσωρευτής ενέργειας. Γιαυτό το λόγο, μόνο με την οπτική τής οργονοβιοφυσικής είναι δυνατό να εξηγηθούν τα ανερμήνευτα μέχρι σήμερα φαινόμενα τής παραγωγής μεγαλύτερης τής αναμενόμενης θερμότητας στο εσωτερικό της, τής συνεχούς αύξησης τής μάζας της και άλλα.

Ο τάφος τού Φιλίππου Β’ ήταν και αυτός ένας συσσωρευτής οργόνης που λειτουργούσε για σχεδόν 2.500 χρόνια μέχρι να αφαιρεθεί από το εσωτερικό του η μεταλλική (χρυσή) λάρνακα των 11 κιλών. Στο εξωτερικό του υπάρχουν αρκετοί τόνοι οργανικών υλικών (χώμα κ.λπ.) και στο εσωτερικό του υπήρχε η χρυσή λάρνακα, δηλαδή μέταλλο, που συγκέντρωνε για αιώνες την οργόνη η οποία έλαμπε με μπλε χρώμα, καθώς την είδε έκπληκτος ο καθηγητής Ανδρόνικος να φωταυγεί πάνω στα οστά τού Φιλίππου Β’.

————————————————–

ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΤΕΒΑΖΕΤΕ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ:

%ce%bf-%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%b9%ce%bb%ce%b9%ce%ac%cf%82-%cf%86%ce%af%ce%bb%ce%b9%cf%80%cf%80%ce%bf%cf%82-%ce%b2%ce%84-%ce%bf-%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%8c%ce%bb%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%bd%ce%b4%cf%81%cf%8c

————————————————

1 Σ.τ.Χ.Μ.: Δείτε το σχετικό παράρτημα «Η εργαστηριακή επιβεβαίωση τής ύπαρξης τής οργόνης» on page 15.

2 Τον Σεπτέμβριο τού 2013 έκλεισε η υπόθεση Mαρκόφ η οποία αφορούσε τη δολοφονία, από πράκτορα τού κομουνιστικού καθεστώτος τής Βουλγαρίας, τού δημοσιογράφου και συγγραφέα και αντιφρονούντα Μαρκόφ. Με το τσίμπημα τού ποδιού του με την άκρη μιας ομπρέλας και τη διοχέτευση ρικίνης στο πόδι τού αντιφρονούντα ο θάνατος ήρθε μετά από τρεις ημέρες. Georgi Markov, From Wikipedia – http://en.wikipedia.org/wiki/Georgi_Markov

3 CIA Targeted Assassinations by Induced Heart Attack and Cancer, The 1975 Church Committee hearings – http://www.globalresearch.ca/cia-targeted-assassinations-by-induced-heart-attack-and-cancer/5326382

 

 

1ο – Πώς διαδίδεται η «γνώση» (τής άγνοιας) για το έργο τού Ράιχ

Γράφει:

ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Εκτιμώντας ότι είναι καιρός να γίνει γνωστό ευρύτερα το είδος τής πληροφόρησης που επιβάλλεται στον ελληνικό χώρο από τη συντριπτική πλειοψηφία των «ειδικών» σχετικά με το ποιος ήταν και τι ανακάλυψε πραγματικά ο Βίλχελμ Ράιχ, ξεκινώ από σήμερα να συζητώ το θέμα, αντλώντας υλικό από ένα εξαιρετικά μεγάλο αρχείο που έχω, με κείμενα που έχουν γραφεί γι’ αυτόν, τα περισσότερα εκ των οποίων δεν είναι τίποτα άλλο παρά ωμή συκοφαντία ή στην καλύτερη περίπτωση παραπληροφόρηση.

Θα αρχίσω να παρουσιάζω αυτά τα κείμενα (δυστυχώς δεν μπορώ να γράφω με ρυθμό πολυβόλου, όπως παλαιότερα), με απώτερο στόχο να μπουν τα πράγματα στην ιστορική θέση τους. Προφανώς οι περισσότεροι γνωρίζουν το πολύ γνωστό στους βιβλιόφιλους και εξαιρετικά ποιοτικό περιοδικό “Διαβάζω”, τού οποίου δυστυχώς διακόπηκε η έκδοσή του. Το «Διαβάζω» κυκλοφόρησε στο τέλος τού ‘88 με μονοθεματικό αφιέρωμα στον Βίλχελμ Ράιχ.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Τότε ήμουν διευθυντής στα Γραφεία Αθηνών τού “Εθνικού Κήρυκα” τής Νέας Υόρκης. Δέχτηκα στο γραφείο μου την επίσκεψη τής δημοσιογράφου τού περιοδικού “Διαβάζω”, κ. Δήμητρας Παυλάκου, η οποία μου ανέφερε τα σχέδια τού περιοδικού. Κέρδισε την πλήρη εμπιστοσύνη μου και της έδωσα όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούσα για τον Ράιχ. Της ανέφερα επίσης την επικείμενη ίδρυση τού Ελληνικού Συλλόγου Οργονομίας και την ύπαρξη τού ελληνικού «Περιοδικού τής Οργονομίας», δίνοντάς της μερικά τεύχη και τις πηγές από όπου θα μπορούσαν να αντλήσουν υλικό για τον Ράιχ.

Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη όταν αγοράζοντας το περιοδικό «Διαβάζω» διαπιστώνω ότι στα κείμενα τα οποία σχολίαζαν το έργο του υπήρχε ελάχιστη αναφορά στα αυθεντικά έργα τού Ράιχ και κυρίως, όσα υπήρχαν γι’ αυτόν προέρχονταν είτε από συγγραφείς που ελάχιστα το γνώριζαν, είτε από άλλους που το συκοφαντούσαν.

Χαρακτηριστικό: Δύο επιστήμονες – αρθρογράφοι που γράφουν για τον Ράιχ, παραπέμπουν στο βιβλίο τού Μισέλ Καρτιέρ, που κυκλοφορεί στα ελληνικά με τίτλο «Τι είπε πραγματικά ο Ράιχ». Για να γίνει κατανοητή η βαρύτητα αυτής τής ενέργειας αν αντιστρέψουμε το ερώτημα προτάσσοντας το “τι είπε πραγματικά ο Καρτιέρ για τον Ράιχ;” Τότε έχουμε μια αλλόκοτη διαπίστωση.

Εξώφυλλο τού περιοδικού «Διαβάζω» με το πολυσέλιδο αφιέρωμα στον Βίλχελμ Ράιχ.

Όσο κι αν δείχνει περίεργο, ο κύριος Καρτιέρ διατηρεί απέραντο θαυμασμό και εκτίμηση για τις ανακαλύψεις τού Ράιχ. Αλλά μόνο για τη μαρξιστική του περίοδο. Το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο Ράιχ έπαψε να είναι μαρξιστής (χωρίς να πάψει να θαυμάζει τον Μάρξ) αρχίζοντας να αποκαλύπτει τη δυσωδία των σταλινικών καθεστώτων, τον αρρωστημένο ψυχισμό και τη διανοητική ανεπάρκεια των επαγγελματιών τής επανάστασης, τότε μετατρέπεται για τους κομουνιστές, σοσιαλιστές και λοιπούς συμπαθούντες σε κόκκινο πανί. Ο κ. Καρτιέρ (μεταξύ πολλών άλλων που έκαναν κάτι παρόμοιο) αναλαμβάνει τον ρόλο τού “ταύρου” ορμώντας με μαεστρική μανία στο χώρο των μεταμαρξιστικών ανακαλύψεων και τής προσωπικότητας τού Ράιχ για να τον κάνει λαμπόγυαλα.

Δυστυχώς, ο κ. Καρτιέρ γνωρίζει πολύ καλά τα όσα ανακάλυψε ο Ράιχ. Ωστόσο, για τη δεύτερη και συγκλονιστικότερη περίοδο τής ζωής τού Ράιχ κινείται με δεξιοτεχνικό τρόπο. Παραλείποντας κρίσιμες και ζωτικές πληροφορίες, καταφέρνει να πείσει τον αναγνώστη ότι ο Ράιχ αν και δούλευε με συστηματοποιημένο τρόπο, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά παρανοϊκός, καθώς όλα όσα εμφανίζει ως ανακαλύψεις του δεν είναι τίποτα άλλο παρά δημιουργήματα ενός έξοχα οργανωμένου, αλλά διαταραγμένου μυαλού.

Ομολογώ ότι σε αυτή τη συκοφαντική παγίδα έπεσα κι εγώ. Στα πρώιμα χρόνια γνώσης μου για το ραϊχικό έργο, γύρω στο 1982, διάβασα το βιβλίο τού κ. Καρτιέρ και τον πίστεψα. Ευτυχώς, άλλες σημαντικές  εμπειρίες με ώθησαν να ελέγξω συστηματικότερα το έργο τού Ράιχ, για να ανακαλύψω ότι είχα πέσει θύμα ωμής εξαπάτησης, όπως άλλωστε και χιλιάδες άλλα άτομα, αλλά όπως και ο συγγραφέας τού πρώτου κειμένου στο περιοδικό “Διαβάζω”, κ. Παντελής Κρανιδιώτης.

Με τίτλο «Ο Ράιχ τής ‘‘ειδικής’’ απόρριψης και τής ‘‘κοινής’’ αποδοχής», ο κ. Κρανιδιώτης δείχνει ότι βασίζει τις απόψεις του για την τρέλα τού Ράιχ αποκλειστικά στο λιβελλογράφημα τού κ. Καρτιέρ.

Τη γνωστή ρότα τής τότε σταλινικής γραμμής, που ερχόταν από τη Μόσχα και επικράτησε παντού ως ακλόνητη αλήθεια, ότι δηλαδή ο Ράιχ είχε σημαντική επιστημονική προσφορά κατά τα πρώτα χρόνια του και στη συνέχεια τρελάθηκε (όταν άρχισε να επικρίνει τον σταλινισμό), ο κ. Κρανιδιώτης την παπαγαλίζει, προφανώς εν αγνοία του.

Όπως σημειώνει: «Η αρχική επιστημονική συμβολή τού Ράιχ ήταν πέρα για πέρα θετική και γονιμοποιός. Οι προσωπικές του εμπειρίες και παρατηρήσεις, σχόλια και υποδείξεις, όλα αυτά που συγκρότησαν τα βιβλία τής χρυσής εποχής (1922-27) και οι θέσεις του σε ψυχαναλυτικές συναντήσεις και συνέδρια (1923-1934), ώς την εποχή που τον κυρίεψε η τρέλα, έχουν περάσει μέσα από την επιστημονική κριτική κι από το χρόνο σαν σοβαρές αναφορές σε κλασικά ψυχαναλυτικά συγγράμματα».

Βεβαίως οι απόψεις τού κ. Κρανιδιώτη δεν είναι δυνατό να δεχθούν κριτική για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή δεν παραπέμπει στα έργα τού Ράιχ, από όπου θα έπρεπε να είχε αντλήσει τη γνώση και την αντίστοιχη ισχύ τής κριτικής του και δεύτερο επειδή παραπέμπει σε έργα και συγγραφείς, που είτε δεν γνωρίζουν το ραϊχικό έργο, είτε συκοφαντούν τον Ράιχ. Όλα αυτά ζωγραφίζουν σαφώς το τότε περίγραμμα (τής άγνοιας) στο οποίο οι αριστεροί διανοούμενοι στηρίζονταν (το ίδιο συμβαίνει σήμερα), για να περιγράψουν το έργο τού Ράιχ.

Ο κλινικός ψυχολόγος κ. Δημήτρης Δαμίγος, γράφει το επόμενο κείμενο με τίτλο: «Η επικαιρότητα τής επιστημολογικής σκέψης τού Ράιχ”. Δέχεται και αυτός, (βασιζόμενος πού άραγε) ότι κατά την τελευταία περίοδο τής ζωής του ο Ράιχ «εμφάνιζε σημάδια ψυχικής διαταραχής», αλλά παραδόξως δεν υποτιμά τις ανακαλύψεις αυτής τής περιόδου, λέγοντας ότι δεν μπορεί να κρίνει «κατά πόσο οι πειραματικές υποθέσεις τού Ράιχ είναι βάσιμες».

Βεβαίως, ο κ. Δαμίγος αναφέρεται σε «πειραματικές υποθέσεις» και όχι όπως είναι η ιστορική αλήθεια σε  «πειραματικά ευρήματα». Με αυτή τη λεκτική τρίπλα δείχνει σαφώς την υπολανθάνουσα τάση του να μας πει ότι τα εργαστηριακά ευρήματα τού Ράιχ ήταν δημιουργήματα κάποιου διαταραγμένου μυαλού και προφανώς λάθος. Ωστόσο, δέχεται π.χ. ότι η καρκινική εξέλιξη είναι αποτέλεσμα λειτουργικής διαταραχής και αυτό είναι απίστευτο, επειδή ο Ράιχ, πρώτος από όλους τους επιστήμονες που έχουν εμφανισθεί στον πλανήτη Γη, αυτό δήλωσε σαφώς και επιπλέον το απέδειξε. Παραδόξως λοιπόν, ο κ. Δαμίγος συμφωνεί με έναν βασικό πυλώνα των ανακαλύψεων τού Ράιχ και με τα κυριότερα κλινικά και εργαστηριακά ευρήματά του, αν και βασίζει τις απόψεις του για τον Ράιχ μόνο σε τρία βιβλία του. Ίσως εξαιτίας αυτής τής μερικής άγνοιας, έχει την εξωφρενική άποψη, όπως θα  μπορούσε να αποδοθεί με μια λέξη – ότι «αυτό που τον έκανε γνωστό στο πλατύ κοινό δεν είναι ο σύγχρονος τρόπος με τον οποίο προσπάθησε να διερευνήσει ορισμένα φαινόμενα, αλλά η απλοϊκότητα τής αντίδρασής του απέναντι στο επιστημονικό και κοινωνικό κατεστημένο».

Άραγε ο κ. Δαμίγος γνωρίζει κάτι περισσότερο και δεν μας το λέει; Αν και ποιος ακριβώς ήταν ο απλοϊκός τρόπος αντίδρασης τού Ράιχ απέναντι στο κατεστημένο μένει να εξηγηθεί, οφείλω να διευκρινίσω πως σύμφωνα με αυτά που έχω διαβάσει 35 χρόνια που ασχολούμαι με το ραϊχικό έργο, το κάθε λογής κατεστημένο διατηρούσε έναν απλό και σαφή στόχο απέναντι στον Ράιχ. Επιδίωκε με κάθε τρόπο την εξόντωσή του, επειδή με τις ανακαλύψεις και τις ιδέες τού Ράιχ, πλήττονταν τα ποικιλώνυμα ιδεολογικά και οικονομικά συμφέροντά του. Ο Ράιχ το μόνο που έκανε ήταν να εργάζεται. Παρήγαγε τεράστιο έργο τόσο σε όγκο όσο και σε ποιότητα, συκοφαντημένος, κυνηγημένος και μεταναστεύοντας από κράτος σε κράτος με τα βιβλία του να καίγονται στην σταλινική ΕΣΣΔ, τη χιτλερική Γερμανία και τις ΗΠΑ, ενώ τις ιδέες του και τις ανακαλύψεις του προσπαθούσε απεγνωσμένα να εξοβελίσει το κατεστημένο. Ιδέες και έργο, που μόνο για να τα μελετήσει κάποιος χρειάζεται μια ή δύο ζωές.

Ο ψυχίατρος κ. Στέλιος Στυλιανίδης στο κείμενό του, που ακολουθεί στο περιοδικό “Διαβάζω” με τίτλο: «Η πολυπλοκότητα τής κλινικής προσέγγισης στον Ράιχ», παρά τις όποιες ελλείψεις γνώσεων, που είναι αναμενόμενες από έναν επιστήμονα ο οποίος δεν έχει σπουδάσει οργονομία, δείχνει να γνωρίζει στις γενικότητές της την κολοσσιαία συνδρομή τού Ράιχ στην ψυχαναλυτική σκέψη και την εκτιμά. Επιπλέον διαφωνεί με την τάση ορισμένων μελετητών τού έργου του (π.χ. όπως τού κ. Κρανιδιώτη) οι οποίοι χωρίζουν τη διαδρομή τού Ράιχ στη μαχητική ευρωπαϊκή πορεία του και στην εφευρετική αμερικανική.

Δυστυχώς, και ο κ Στυλιανίδης για την ανακάλυψη τής οργόνης δείχνει να αρκείται στην εξόχως ατυχέστατη παραπομπή που κάνει στο βιβλίο: “Για μια μαρξιστική κριτική τής ψυχαναλυτικής θεωρίας”, τού οποίου οι συγγραφείς κατάφεραν να με καταπλήξουν. Όταν πριν μερικές δεκαετίες διάβασα το απίθανο πόνημά τους διαπίστωσα ότι γνώριζαν το έργο τού Ράιχ, όσο ένα ραδιενεργό χαλίκι από το Ναγκασάκι γνωρίζει ότι είναι ραδιενεργό επειδή οι ΗΠΑ έριξαν στην περιοχή ατομική βόμβα, που είχε ολοκληρωθεί με το Manhattan Project… Οι συγγραφείς στηριζόμενοι σε απύθμενη άγνοια (και διαθέτοντας “μαρξιστικό” και απύθμενο θράσος), αναφέρονται στον Ράιχ μέσα σε λίγες παραγράφους παπαγαλίζοντας τις γνωστές ξύλινες αρλούμπες, στις οποίες – δυστυχώς – ο κ. Στυλιανίδης μάς παραπέμπει για να πληροφορηθούμε το ζήτημα οργόνη!

Αναφορικά με τον συνάδελφο και αρχικά στενό φίλο και συνεργάτη τού Ράιχ, Φερέντσι, το όνομα τού οποίου αναφέρεται με εκτίμηση και πολύ περισσότερες φορές στο κείμενο τού κ. Στυλιανίδη, από αυτό τού Ράιχ, καλό θα ήταν να διευκρινίσω, ότι ο Φερέντσι υπήρξε μικρός ανθρωπάκος και διανοητικός νάνος συγκριτικά με το έργο τού Ράιχ. Γεμάτος φθόνο και επαγγελματική αντιζηλία για την ιδιοφυΐα τού Ράιχ, ήταν αυτός που ακόμα και κατά τη μαρξιστική περίοδο τού Ράιχ, ενώ διατηρούσαν τη φιλία τους, τον συκοφαντούσε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Οι φήμες που διέσπειρε ο Φερέντσι ότι ο Ράιχ ήταν τρελός, ειδικά όταν ο Φερέντσι έμεινε σχεδόν άνεργος στη Νορβηγία επειδή οι πάντες προτιμούσαν ως θεραπευτή τους τον Ράιχ, ακολούθησαν σαν πανουκλιασμένα στοιχειά τον Ράιχ, ακόμα και στην Αμερική.

Παρόμοιες φήμες, (ο καθένας για τους λόγους του), διέσπειραν και ορισμένα από τα μέλη τού ψυχαναλυτικού κατεστημένου τού στενού κύκλου τού Φρόιντ, όπως η ίδια η κόρη του, Άννα, η οποία ως ανέραστη Ζαν ντ’ Αρκ, ονομαζόταν τότε «σιδηρά παρθένος». Είναι σαφής η αιτία που ενοχλούσαν την Άννα Φρόιντ οι ανακαλύψεις τού Ράιχ. Ο «θρασύς» αυτός επιστήμονας μιλούσε για ανακλαστικό οργασμού και υγιή σεξουαλικότητα, την οποία η ίδια δεν διέθετε ούτε κατά φαντασία.[1]

H Άννα Φρόιντ (πρέπει να προσθέσω), ότι ήταν γκροτέσκα περίπτωση. Έτρεφε τέτοιο μίσος για τον Ράιχ, ώστε έκανε πολλά και υπογείως, για να τον εξοβελίσει από τον κύκλο τού Φρόιντ, ενώ ταυτόχρονα, έδειχνε προς τον Ράιχ φιλικό και γεμάτο εκτίμηση πρόσωπο. Ένα πρόσωπο Ιανού, που έκρυβε στην άλλη πλευρά του το θανάσιμο μίσος της προς τον Ράιχ, τού οποίου…., (σημειώστε), παρακολουθούσε τα Τεχνικά Ψυχαναλυτικά Σεμινάρια, κρίνοντάς τα ως έξοχα!

Ολοκληρώνοντας διευκρινίζω ότι ο κ. Στυλιανίδης παραπέμπει (δυστυχώς) μόνο σε δύο βιβλία τού Ράιχ και ταυτόχρονα πέφτει στην ίδια παγίδα, παραπέμποντας στο λιβελλογράφημα τού κ. Καρτιέρ, το οποίο επιγράφεται με τον απολύτως αναληθή και εξοργιστικό τίτλο: «Τι είπε πραγματικά ο Ράιχ».

Το κείμενο τού Γάλλου κ. Αντρέ Νικολά που ακολουθεί, με τίτλο: “Ο Ράιχ και οι αντιλήψεις του για τη δημοκρατία τής εργασίας», συνιστά το μοναδικό άρθρο στο περιοδικό “Διαβάζω”, τού οποίου ο συγγραφέας δείχνει να γνωρίζει σε βάθος τις ανακαλύψεις τού Βίλχελμ Ράιχ.

Μπορώ ανεπιφύλακτα να το χαρακτηρίσω, με ελάχιστες πιθανότητες να πέφτω έξω, ως ένα από τα καλύτερα κείμενα που έχουν γραφτεί, σχετικά με τη δημοκρατία τής εργασίας, καθώς όχι μόνο καταφέρνει βαδίζοντας βήμα – βήμα να ξεδιπλώνει τις σκέψεις τού Ράιχ, παραθέτοντας ταυτόχρονα, για να υποστηρίξει τα λεγόμενα του, βιβλία τού Ράιχ, αλλά επειδή κύριες πηγές του είναι τα ίδια τα βιβλία τού Ράιχ, με ελάχιστες αναφορές σε ξένες πηγές και όχι το αντίστροφο.

Βεβαίως ο κ. Νικολά δίνει τις ερμηνείες του, εκ των οποίων ορισμένες είναι λαθεμένες, αλλά αυτό δεν ακυρώνει καθόλου την αξία τού έργου του, το οποίο διαθέτει εκτός τής βαθιάς γνώσης τού ραϊχικού έργου σπάνια ευαισθησία και συνοχή.

Το κερασάκι στην τούρτα αυτής τής αποτυχημένης προσπάθειας είναι  και η «Εργογραφία Βίλχελμ Ράιχ» όπως επιγράφεται, στην οποία συμβαίνει η αποσιώπηση τής ύπαρξης τού ελληνικού «Περιοδικού τής Οργονομίας, στο οποίο είναι δημοσιευμένα (μη συκοφαντικά) κείμενα τού Ράιχ και εκτενή (μη συκοφαντικά) άρθρα για τον Ράιχ.

Ο συγγραφέας κ. Χρίστος Παπαγεωργίου αν και κάνει συστηματική παράθεση όλων των τίτλων από τα βιβλία τού Ράιχ, που έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά, ακόμα και την έκδοση ενός εξαιρετικά δυσεύρετου βιβλίου γραμμένου στην καθαρεύουσα, που (δύσκολα το πιστεύει κανείς) κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 1934, παραθέτει ταυτόχρονα βιβλία από άλλους συγγραφείς για τον Ράιχ, τα οποία – όλα – είτε είναι λιβελλογραφήματα είτε ουρανομήκεις ανοησίες, ενώ απουσιάζει παντελώς οποιαδήποτε αναφορά στο ελληνικό «Περιοδικό τής Οργονομίας», τεύχη τού οποίου περιέχουν εκτός από τα έγκυρα κείμενα τού Ράιχ και αναλύσεις εκπαιδευμένων γιατρών από τον ίδιο τον Ράιχ, στην επιστήμη που ίδρυσε, την οργονομία.

Βλέπουμε λοιπόν το περίεργο γεγονός στα κείμενα των αρθρογράφων τού περιοδικού “Διαβάζω”, η γνώση για το έργο τού Ράιχ να είναι περιορισμένη και ατελής. Ως αποτέλεσμα έχουμε την μεροληπτική, κουτσουρεμένη, λαθεμένη και ορισμένες φορές (εν αγνοία των συγγραφέων) λιβελλογραφική παρουσίαση τού ραϊχικού έργου, σε ένα πολυσέλιδο αφιέρωμα το οποίο έπρεπε να είναι – τουλάχιστον – ιστορικά και βιβλιογραφικά άμεμπτο.

Είναι βάσιμο να αναρωτηθεί κάποιος: Θα τολμούσαν οι ίδιοι συγγραφείς να σχολιάσουν το έργο τού Φρόιντ ή τού Μαρξ βασιζόμενοι, σε σχόλια άλλων, γι’ αυτούς τους πρωτοπόρους και όχι σε πλήρη και βαθιά μελέτη των ίδιων των έργων τους; Η απάντηση είναι αυτονόητη.

Ένα γεγονός που με σοκάρει είναι η παντελής έλλειψη σχολιασμού, από όλους τους αρθρογράφους τού περιοδικού, τού εξόφθαλμα τραγικού, εφιαλτικού και ταυτόχρονα φασιστικού γεγονότος. Τής ρίψης στην πυρά  όλων των βιβλίων και περιοδικών ενός φυσικού επιστήμονα, όπως ήταν ο Ράιχ. Βιβλίων που περιείχαν τις πρωτοπόρες ιδέες του για τη δόμηση ενός καλύτερου κόσμου ή ξετύλιγαν (σε περίληψη) το απαύγασμα δεκάδων χιλιάδων κλινικών παρατηρήσεων και εργαστηριακών πειραμάτων – ευρημάτων.

Η κατανόηση των βαθύτερων λόγων αυτής τής παράλειψης μου δημιουργεί σύγχυση, άγχος και πολλά ερωτήματα. Ταυτόχρονα την κρίνω εξωφρενική, ανήκουστη και πρωτοφανή, επειδή είναι σίγουρο ότι αν είχε ριχτεί στην πυρά έστω ένα βιβλίο (όχι τόνοι βιβλίων όπως στην περίπτωση τού Ράιχ), οποιουδήποτε άσημου συγγραφέα, τότε αυτό το πραγματικά αξιόλογο περιοδικό, θα είχε επιστρατεύσει τον ανθό των διανοουμένων του για να κατακεραυνώσουν το άθλιο γεγονός.

Συμπέρασμα

Δυστυχώς, (όπως θα φανεί και με άλλα σχόλια), κάπως έτσι δομούνται οι παρουσιάσεις των περισσότερων απόψεων και αφιερωμάτων στο έργο τού Ράιχ σε παγκόσμιο επίπεδο (εδώ και πολλές δεκαετίες), από άτομα που είτε έχουν περιορισμένη γνώση, αλλά δυστυχώς έχουν άποψη βασισμένη κυρίως στην πλύση εγκεφάλου που έχουν υποστεί,[2] οπότε το διαστρεβλώνουν και το συκοφαντούν εν αγνοία τους, είτε από άτομα που δεν έχουν γνώση[3] ή έχουν κάποια γνώση, αλλά διαθέτουν εκείνη την περίεργη ψυχοδιανοητική δομή, οπότε συνειδητά το συκοφαντούν.[4][5]


[1]  Lore Rubin, Wilhelm Reichand Anna Freud: His Expulsion From Psychoanalysis — Vol. 31 No. 1, The Journal of Orgonomy.

[2]  Χαρακτηριστικό παράδειγμα τής κατηγορίας μελετητών με περιορισμένη γνώση για το έργο τού Ράιχ είναι το βιβλίο τού Ζ. Π. Βουαγιέ, «Ράιχ: τρόπος χρήσης».

[3]  Είναι αναμενόμενο σε κίτρινα ΜΜΕ να εμφανισθούν λιβελλογραφήματα σε βάρος τού Ράιχ και τού έργου του, αλλά το εξωφρενικό που συμβαίνει είναι να διαβάσουμε λιβελλογράφημα σε πανεπιστημιακό σύγγραμα τού ΑΠΘ, το οποίο διδάσκεται στους φοιτητές τής Σχολής Ψυχολογίας. Σε αυτό παρουσιάζεται δισέλιδο κείμενο το οποίο επιχειρεί να παρουσιάσει το έργο τού Ράιχ, αλλά δυστυχώς συνιστά δείγμα ντροπής για ακαδημαϊκο κείμενο και ανόητη μυθιστοριογραφία. Καταφέρνει σε κάθε πρόταση να περιέχει είτε ένα ψέμα, είτε ένα λάθος, είτε μια συκοφαντία. Ο τίτλος του είναι: «Θεραπευτικά Μοντέλα: Ψυχανάλυση – Κείμενα Μελέτης».

Θα ασχοληθώ αναλυτικά με αυτό το σκουπίδι – τερατούργημα, αλλά προς το παρόν να σημειώσω ότι δεν είναι να απορεί κάποιος πως όταν τίθεται προς συζήτηση το έργο τού Ράιχ, βλέπουμε ορισμένοι επιστήμονες να έχουν περιχαρακωμένη (και περισπούδαστη) άποψη. Ακριβώς επειδή διδάσκονται, σαν να είναι αληθινές, απόψεις που δεν είναι τίποτα άλλο παρά συκοφαντία, συκοφαντία και ξανά συκοφαντία. Το συγκεκριμένο κείμενο  – μόνο δύο σελίδων  – καταφέρνει ταυτόχρονα τον απίστευτο άθλο μέσα σε κάθε παράγραφό του να συκοφαντεί τον Ράιχ, να διαστρεβλώνει τις ανακαλύψεις του και να κατακρεουργεί την ιστορική αλήθεια.

Αξίζει να υπενθυμίσω ότι η Αμερικανίδα δημοσιογράφος Brady, ήταν μεταξύ των πρώτων που δίδαξαν αυτή τη διαδικασία. Πιθανώς ήταν πράκτορας τού Στάλιν ή κρυφό μέλος τού ΚΚ Αμερικής. Το FBI την παρακολουθούσε και το απίστευτο που συμβαίνει  – σήμερα – είναι ότι αρκετές σελίδες γραμμένες γι’ αυτήν από το  FBI, παραμένουν απροσπέλαστες στο κοινό, επειδή η κοινοποίησή τους θα προκαλούσε βλάβη στα συμφέροντα των ΗΠΑ! Η Brady, με το συκοφαντικό κείμενό της που δημοσιεύθηκε σε περιοδικό ιδιοκτησίας πράκτορα τής Μόσχας, άνοιξε τις «πόρτες» από όπου εισέβαλαν τα «τσακάλια» και οι “λυκοι” για να κατασπαράξουν τον Ράιχ και το έργο του στις ΗΠΑ. Για περισσσότερα δείτε:

https://yperthesi.wordpress.com/2010/08/16/το-ημερολογιο-τησ-αθλιοτητασ-νο-3/

https://yperthesi.wordpress.com/2010/04/15/ο-χοροσ-των-πρακτορων-γυρω-απο-τον-ραϊχ/

[4]  Χαρακτηριστικό παράδειγμα τής δεύτερης κατηγορίας είναι το βιβλίο των Νταίηβιντ Μαϊροβιτς και Τζέρμαν Γκονζάλες, “Ο Ράιχ για αρχαρίους” εκδόσεις Θύραθεν.

[5]  Ένα ακόμα απίστευτο είδος λιβελλογραφήματος, ουρανομήκους ανοησίας, ισοπεδωτικής άγνοιας, απόλυτης σύγχυσης, (ποιος άραγε μπορεί να γνωρίζει τι συμβαίνει στον εγκέφαλο των συγγραφέων του), γραμμένο ωστόσο με εξαιρετικο στίλ, είναι το βιβλίο των Πασκάλ Μπρικνέρ και Αλέν Φινκελκρό, «Η νέα ερωτική αναρχία».

Τα βιβλία τού Ράιχ: Καμένα αλλά όχι ξεχασμένα

Καμένα τα βιβλία από το άρρωστο κατεστημένο, αλλά όχι ξεχασμένα από τους ανθρώπους

Τού Χρήστου Μουσουλιώτη

Μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα διάλεξη θα δώσει ο πρόεδρος τού Αμερικανικού Κολεγίου τής Οργονομίας Πίτερ Κριστ, (Peter A. Crist) για ένα ζήτημα που αποτελεί στην κυριολεξία μέγα σκάνδαλο, αλλά παραδόξως περνάει δήθεν απαρατήρητο και σχολίαστο εδώ και δεκαετίες από όλους τους διανοούμενους και όσους προσποιούνται τους προοδευτικούς και τους υπέρμαχους των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Το κάψιμο των βιβλίων τού Ράιχ στο  διάστημα τής προεδρίας τού Αϊζενχάουερ, ήταν μια προσπάθεια απόλυτης φίμωσης των προκλητικών και επικίνδυνων για το αρτηριοσκληρωμένο (και εξαγορασμένο) επιστημονικό κατεστημένο εκείνης τής εποχής, που είχε την πρόθυμη  βοήθεια πλήθους ετερόκλητων συμφερόντων. Από εθνικιστικούς και ψευτο-ηθικιστικούς κύκλους, μέχρι την Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας των ΗΠΑ, αλλά και τις μυστικές υπηρεσίας τής ΕΣΣΔ και άλλων κρατών!

Θυμίζω ότι ο τότε πρόεδρος τής Αμερικανικής Ψυχιατρικής Ένωσης, Cameron, μισούσε θανάσιμα τον Ράιχ, ψάχνοντας τρόπους για να τον εξοντώσει, ενώ η άλλη πλευρά του φρικόμορφου προσωπείου του κατέγραφε ότι ήταν συνεργάτης τής  CIA σε πειράματα επαναπροσδιορισμού τής ανθρώπινης προσωπικότητας μέσω ηλεκτροσόκ, αισθητηριακού αποκλεισμού, ψυχοφαρμάκων και πλύσης εγκεφάλου. Αυτό το ανθρωπάκι – «επιστήμονας» έλεγε τότε, ότι η μέθοδος θεραπείας τού Ράιχ δεν είναι επιστημονική και ότι θα κλείσει τον Ράιχ στη φυλακή!

Το απίστευτο σκάνδαλο των καμένων βιβλίων τού Βίλχελμ Ράιχ, δεν σχολιάζεται αν και συνέβη όχι μόνο στη δημοκρατική Αμερική, αλλά και στη σταλινική ΕΣΣΔ, όπως και τη χιτλερική Γερμανία. Το κωμικοτραγικό γεγονός που υφίσταται είναι ότι στις ΗΠΑ κυκλοφορούν βιβλία όπως «Χίλιοι τρόποι για να δολοφονήσετε το γείτονά σας» και κάηκαν τα βιβλία τού Ράιχ τα οποία στην ουσία ήταν οι ιδέες του για μια καλύτερη ανθρωπότητα και τα επιστημονικά συμπεράσματά του από τις δεκάδες χιλιάδες κλινικές και εργαστηριακές ανακαλύψεις του.

Το τραγικά απίστευτο γεγονός συνέβη επί προεδρίας Αϊζενχάουερ. Κάηκαν όλα τα βιβλία τού Ράιχ, ακόμα κι εκείνα που δεν είχαν σχέση με την οργόνη, για την οποία υποτίθεται, ότι η FDA είχε διεξάγει επιστημονικές έρευνες και είχε διαπιστώσει ότι δεν υπάρχει, ενώ στην πραγματικότητα, όπως έχουν δείξει τα δεδομένα που ήρθαν στο φως, οι έρευνές της ήταν οτιδήποτε άλλο εκτός από επιστημονικές και αντικειμενικές.

Το παρήγορο που συμβαίνει σήμερα είναι ότι επιστήμονες τής θεωρητικής φυσικής, ειδικά ορισμένοι κορυφαίοι που ασχολούνται με την κβαντική θεωρία πεδίου,[1] υποστηρίζουν ότι αυτή η θεωρία στην ουσία περιγράφει τον αιθέρα, ο οποίος, όπως είναι γνωστό, δεν είναι παρά το άλλο όνομα τής οργόνης.

Διάλεξη για τα καμένα βιβλία τού Ράιχ


[1] Για παράδειγμα οι «New York Times» δημοσίευσαν άρθρο τού επιστημονικού συνεργάτη τους Μάλκολμ Μπράουν στο οποίο υποστηρίζεται ότι ο αιθέρας επανέρχεται στη φυσική και τη δήλωση διάσημου θεωρητικού φυσικού τού πανεπιστημίου Πρίνστον που υποστηρίζει ότι η σύγχρονη κβαντική θεωρία των πεδίων δεν είναι τίποτα άλλο παρά η άμεση απόγονος τού αιθέρα.

http://www.nytimes.com/1999/02/02/science/essay-ether-re-emerges-as-the-je-ne-sais-quoi-of-physics.html?pagewanted=2&src=pm

Περίπου τα ίδια ισχυρίζεται και ο θεωρητικός φυσικός Lawerence Kraus, πρόεδρος στο Τμήμα Φυσικής τού πανεπιστημίου  Case Western Reserve (CWRU), ο οποίος βρίσκεται στην έδρα τού Άλμπερτ Μάικελσον, εκείνου που με τα ελάχιστα πειράματά του, μαζί με τον Μόρλεϊ, έδωσαν την αφορμή στους φυσικούς να δηλώσουν ότι δεν υφίσταται ο αιθέρας και να παραβλέψουν άλλα ευρύτερα, συστηματικότερα, και χιλιάδες φορές επαναλαμβανόμενα πειράματα, που κράτησαν είκοσι ολόκληρα χρόνια, τού προέδρου των Φυσικών στις ΗΠΑ, Μίλερ, (Dayton Miller) ο οποίος βρήκε ότι πράγματι υπάρχει αιθέρας. Το βιβλίο τού Lawrence Kraus, κυκλοφορεί στα ελληνικά με τον τίτλο «Σκοτεινή Ύλη, η Πεμπτουσία τού Σύμπαντος».

Σχετικά με τα εκτενή πειράματα τού Μίλερ, τα οποία αποδεικνύουν την ύπαρξη τού αιθέρα, δείτε το πολύ κατατοπιστικό ερευνητικό άρθρο τού James DeMeo «Dayton Miller’s Ether-Dift Experiments: a Fresh Look» http://www.orgonelab.org/miller.htm.

Ένας άλλος εξαιρετικά ιδιοφυής φυσικός και επιστήμων  συστημάτων ο Paul LaViolette και ταυτόχρονα άριστος γνώστης τής επιστημονικής βιβλιογραφίας, έχει αναπτύξει τη θεωρία τής Υποκβαντικής Κινητικής. Στο βιβλίο του «Η Γένεση τού Κόσμου» (εκδόσεις ΕΝΑΛΙΟΣ) εξηγεί ότι αυτή βασίζεται στην παραδοχή ότι το Σύμπαν είναι γεμάτο από τον αιθέρα, ενώ παράλληλα εξηγεί βήμα – βήμα την απίστευτη σύγχυση τής σύγχρονης αστροφυσικής με μια καταπληκτικού εύρους παράθεση επιστημονικής βιβλιογραφίας, δείχνοντας ότι ακόμα και στη φυσική η επικράτηση μύθων είναι ο κανόνας. Συνιστώ αυτό το βιβλίο για όλες και όλους εκείνους που θέλουν να μάθουν την πραγματική επιστημονική αλήθεια για τον αιθέρα και την πραγματικότητα για τη θεωρία τής σχετικότητας τού Αινστάιν.

Ο Joao Magueijo (Ζοάο Μαγκέιζο), καθηγητής θεωρητικής φυσικής στο Αυτοκρατορικό Κολέγιο του Λονδίνου και Ερευνητικό Μέλος της Βασιλικής Εταιρείας, με το βιβλίο του «Φως ο μύθος τής ταχύτητας»,  (εκδόσεις Τραυλός) απομυθοποιεί στα όρια τής γελοιοποίσης όχι μόνο την κοινότητα των βαρύγδουπων πανεπιστημιακών φυσικών, αλλά επιπλέον αποκαλύπτει ότι υπάρχει κάποιου είδους συνωμοσία μεταξύ τους «να μη θιγεί η θεωρία τού Αϊνστάιν»…

Ο θεωρητικός φυσικός Ruggero Maria Santilli με το βιβλίο του «Ethical Probe on Einstein Followers in the USA», (Alpha Publishing) δημιουργεί ανυπέρβλητο σοκ σε οποιοδήποτε φυσικό διαβάσει το βιβλίο του και διατηρεί έστω λίγα μόρια επιστημονικής αντικειμενικότητας και ηθικής. Πρόκειται για βόμβα μεγατόνων με αποκαλύψεις που δείχνουν για μια ακόμα φορά πόσο δίκιο είχε ο Ράιχ, όταν έλεγε ότι υπήρχε συνωμοσία από συμφέροντα και συγκινησιακά πανουκλιασμένα άτομα για να τον καταστρέψουν αυτόν και το επιστημονικό του έργο επειδή καταρρίπτει την ισχύ διαφόρων θεωριών. Για παράδειγμα ο Αϊνστάιν απέρριψε τη συνεχή θερμοκρασιακή διαφορά που εμφανίζεται μεταξύ ενός συσσωρευτή οργόνης και τού χώρου δίπλα του, (κάτι που καταρρίπτει  το δεύτερο θερμοδυναμικό αξίωμα) με το ηλίθιο επιχείρημα ότι η μεγαλύτερη θερμοκρασία πάνω από το συσσωρευτή οργόνης οφείλεται στα καθοδικά ρεύματα τού αέρα από το ταβάνι(!) Όταν ο Ράιχ έκανε το ίδιο πείραμα στο ύπαιθρο και η διαφορά θερμοκρασίας, όχι μόνο δεν χάθηκε αλλά εμφανίσθηκε μεγαλύτερη, ο Αϊνστάιν σώπασε εκκωφαντικά…

Ο Santilli αποκαλύπτει ότι υπάρχει στα διεθνή ακαδημαϊκα ιδρύματα ένα δίκτυο επιστημόνων «βαρόνων»,  όπως τους αποκαλεί, που αποκλείει με ολοκληρωτικές μεθόδους οποιαδήποτε στέρεη επιστημονική ιδέα και γνώση όταν δεν στηρίζεται στο αποδεκτό οικοδόμημα τής σημερινής φυσικής, που είναι η θρησκευτική πίστη στην ισχύ των θεωριών τού Αϊνστάιν.

Ο δημοσιογράφος τού National Geographic John Boslough ύστερα από εξονυχιστική μελέτη, και ταξίδια σε όλο τον κόσμο για να πάρει συνεντεύξεις από κάθε καθηγητή που εργαζόταν σε επιστημονικό ίδρυμα κύρους, με το βιβλίο του «Masters of Time – Cosmology at the End of Innocence», με ένα αρκετά δηκτικό τρόπο καταγράφει τις συνεχείς αντιφάσεις και αυτοαναιρέσεις των επιστημονικών ιδεών και ευρημάτων των αστροφυσικών.

Καταλήγοντας πρέπει να αναφέρω, ως χρήσιμη πληροφορία προς τους εθελοτυφλούντες Έλληνες φυσικούς μας, τον μοναδικά ιδιοφυή επιστήμονα, Dr. Frank Wilczek, ο οποίος έχει τιμηθεί με πλήθος τιμητικών διακρίσεων και με το Νομπέλ Φυσικής το 2004. Καθηγητής σε κορυφαία πανεπιστήμια και τού MIT σήμερα, δηλώνει ξεκάθαρα, ότι ο αιθέρας όχι μόνο συνεχίζει να υπάρχει, αλλά κυριαρχεί επί των αποδεκτών νόμων τής φυσικής!

Τα ανωτέρω είναι πολύ λίγα ως εισαγωγή στο ζήτημα «υπάρχει ο αιθέρας ή είναι έγκυρη η θεωρία τής σχετικότητας;» αλλά είναι αρκετά προς το παρόν, για όποια και όποιον επιθυμεί να βυθιστεί στο χάος των επιστημονικών ιδεών και ερμηνειών που αρνούνται το ολοφάνερο, την ύπαρξη τού αιθέρα. Βεβαίως, σκοπεύω να επανέλθω με λεπτομερή δεδομένα επειδή το ζήτημα είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον.

Όσο για το μέγα ζήτημα τής καταστροφής των βιβλίων τού Ράιχ στην πυρά, ένα άκρως φασιστικό γεγονός, έχω πάρα πολλά να πώ.

Συνεχίζεται…..

Δύο ακόμα αποδείξεις (από τις πολλές) τής φωταυγούσας οργόνης

Γράφει:

Ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Σωλήνας κενού με την οργόνη να φωτοβολεί στο εσωτερικό του

Με το σκούρο μπλε χρώμα, που είναι ελαφρώς λευκό στην αριστερή άκρη, διακρίνεται η φωταύγεια τής οργόνης μέσα σε σωλήνα κενού, (0,5 m.m.). Σε αντίθεση με την επικρατούσα συκοφαντική άποψη ότι η ανακάλυψη τής οργόνης ήταν μια παρανοϊκή ιδέα τού Ράιχ, τα στοιχεία που υπάρχουν αποδεικνύουν πέρα από κάθε αμφιβολία ότι χρειάστηκε να διεξαχθούν χιλιάδες πειράματα και αμέτρητες κλινικές παρατηρήσεις σε ασθενείς του για να οδηγηθεί ο Ράιχ στην ανακάλυψη τής φωταυγούσας οργόνης και στη συνέχεια στην κατασκευή οργονοκινητήρα.

Η διαδικασία που ακολούθησε ο Ράιχ για να καταφέρει το ακατόρθωτο ήταν η εξής: Ο σωλήνας κενού διατηρήθηκε μερικές εβδομάδες στο εσωτερικό συσσωρευτή οργόνης για να φορτιστεί με οργονοενέργεια. Στη συνέχεια, τροφοδοτώντας με χαμηλή ηλεκτρική φόρτιση το σωλήνα κενού διέγειρε την οργόνη, που κανονικά δεν θα έπρεπε να υπάρχει εκεί, ούτε να φωταυγεί, επειδή με βάση τους νόμους τής φυσικής, ένας σωλήνας κενού περιέχει σχεδόν το απόλυτο κενό, αλλά παρόλα αυτά είχε φορτιστεί με οργόνη από τον συσσωρευτή οργόνης. Σημειώνεται ότι η φωταύγεια εμφανιζόταν ακόμη και με την ελαφρά τριβή μιας φορτισμένης ηλεκτροστατικής ράβδου πάνω στο σωλήνα!

(Η ανωτέρω φωτογραφία προέρχεται από το βιβλίο τού Ράιχ «Cosmic Superimposition» το οποίο κυκλοφορεί στα ελληνικά με τον τίτλο «Κοσμική Υπέρθεση» αλλά δεν περιέχεται σε αυτό).

Η κάτω αριστερή φωτογραφία είναι στιγμιότυπο από την Έκθεση Βιβλίου στο χώρο Ζαππείου στην Αθήνα. Διακρίνονται βιβλία και περιοδικά τής οργονομίας και πάνω στον πάγκο ένα οργονοβόλο. Δίπλα του βρίσκονται δύο μικροί συσσωρευτές οργόνης, που στη δεξιά φωτογραφία τούς βλέπουμε ευκρινώς.

Πρόκειται για έναν εικονικό και έναν πραγματικό συσσωρευτή με τους οποίους μπορούμε να κάνουμε ένα απλό αλλά συγκλονιστικό πείραμα, με το οποίο αποδεικνύεται ότι ο πραγματικός συσσωρευτής αναπτύσσει θερμοκρασία στο εσωτερικό του που δεν δικαιολογείται με βάση το δεύτερο νόμο τής θερμοδυναμικής. Την κατασκευή τού πραγματικού συσσωρευτή οργόνης την έκανα με λεπτά μεταλλικά φύλλα που σχημάτισαν ορθογώνιο παραλληλόγραμμο, το οποίο κλείστηκε αεροστεγώς με μονωτική ταινία στις ενώσεις του. Η μεταλλική κατασκευή τυλίχτηκε με μαλλί προβάτου. Ακολούθως η κατασκευή τυλίχτηκε με λεπτό σύρμα κουζίνας. Στη συνέχεια η όλη κατασκευή περιτυλίχτηκε αεροστεγώς με παχιά πλαστική ταινία ηλεκτρολογικής χρήσης και η κορυφή, όπου εισέρχεται το θερμόμετρο από μια μικρή τρυπούλα, κλείστηκε αεροστεγώς με πλαστελίνη.

Ο εικονικός συσσωρευτής έγινε απο ορθογώνιο παραλληλόγραμμο με πλευρές χαρτονιού. Κλείστηκαν αεροστεγώς οι ενώσεις του με μονωτική ταινία και ακολούθως τυλίχτηκαν με λεπτό πανομοιότυπο στρώμα (όπως αυτό τού πραγματικού συσσωρευτή), από μαλλί προβάτου. Ακολούθως η όλη κατασκευή τυλίχτηκε με λεπτό φύλλο χαρτί. Η υπόλοιπη κατασκευή στη συνέχεια κατασκευάστηκε με την ίδια μεθοδολογία όπως αυτή τού πραγματικού συσσωρευτή, χωρίς ωστόσο να υπάρχει η λεπτή μεταλλική στρώση από σύρμα κουζίνας.

Κατά απίστευτο τρόπο η διαφορετική διάταξη κατασκευής στον πραγματικό συσσωρευτή, δηλαδή εναλλακτικά στρώματα μεταλλικού και οργανικού υλικού, δίνει στην οργόνη τη δυνατότητα να έλκεται στο εσωτερικό τού πραγματικού συσσωρευτή. Καθώς παγιδεύεται εντός των μεταλλικών τοιχωμάτων αναπτύσσεται θερμοκρασία. Ο εικονικός συσσωρευτής που είναι φτιαγμένος με εναλλακτικά στρώματα μόνο οργανικών υλικών, δεν έχει παρόμοια δυνατότητα. Η θερμοκρασία τού εσωτερικού του είναι πάντοτε ίδια με αυτή τού περιβάλλοντος σε αντίθεση με τον πραγματικό συσσωρευτή οργόνης, που εκείνη την εποχή (1991) έδειχνε συνεχώς(!) δύο έως τέσσερις βαθμούς Κελσίου μεγαλύτερη θερμοκρασία από τον εικονικό!

Δείτε επίσης τις σελίδες 10 και 11  από τη μπροσούρα που γράφω περιοδικά με τον τίτλο «Οργόνομα». Εκεί μπορείτε να δείτε δύο ακόμα αποδείξεις τής φωταυγούσας οργόνης. Κατεβάστε ολόκληρη την μπροσούρα από εδώ:  → 4ο «ΟΡΓΟΝΟΜΑ»

 

 

 

4ο «Οργόνομα»

Μπαμπά εδώ καίει! (τα παιδιά και η οργόνη)

Γράφει:

Ο Χρήστος Μουσουλιώτης


Στη φωτογραφία ένας συσσωρευτής οργόνης ή οργονοθάλαμος. Στη βάση διακρίνεται ένα οργονοβόλο. Ένα άλλο οργονοβόλο, που δεν φαίνεται, είναι τοποθετημένο στην κορυφή με το σωλήνα του να εισέρχεται από το παραθυράκι αερισμού.

‘Όταν καθόμαστε μέσα στο συσσωρευτή έχουμε τη δυνατότητα να κρατάμε το οργονοβόλο σε σημείο που πάσχει για να ενδυναμώσουμε τη ροή τής ενέργειας.

Ένα παρόμοιο οργονοβόλο πριν 20 περίπου χρόνια είχε κάνει ορισμένους φυσικούς και άλλους ειδικούς να παραμιλάνε.

Βρισκόμουν στην Έκθεση Βιβλίου στην Αθήνα και είχα τοποθετήσει πάνω σε ένα τραπέζι-πάγκο μαζί με διάφορα περιοδικά τής Οργονομίας και βιβλία σχετικά με τον Ράιχ, δύο ίδιους συσσωρευτές οργόνης, έναν πραγματικό κι ένα εικονικό. Δηλαδή έναν που συγκέντρωνε οργόνη και έναν που λόγω τής διάταξης των υλικών του δεν μπορούσε να συγκεντρώσει. Στον καθένα υπήρχε ένα θερμόμετρο τοποθετημένο στην κορυφή που εισχωρούσε εντός. Στον πραγματικό έδειχνε πάντα 3-4 βαθμούς Κελσίου μεγαλύτερη θερμοκρασία, γεγονός που καταρρίπτει το δεύτερο νόμο τής θερμοδυναμικής. Το ίδιο γεγονός είχε αφήσει άναυδο τον Αϊνστάιν όταν το ανέφερε ο Ράιχ. Τότε ο Αϊνστάιν δήλωσε πως «εάν είναι αληθινό αποτελεί βόμβα στα θεμέλια τής φυσικής». Αργότερα το απαξίωσε αφού πρώτα το έλεγξε ελλιπώς κρατώντας έναν συσσωρευτή στο σπίτι του. Υποστήριξε ότι αυτό που αυξάνει τη θερμοκρασία δεν είναι η ιδιότητα τού συσσωρευτή οργόνης, αλλά τα ανοδικά και καθοδικά ρεύματα τού αέρα που… χτυπάνε στο ταβάνι και κατεβαίνοντας θερμά ζεσταίνουν την περιοχή τού συσσωρευτή. Ο Ράιχ απάντησε ότι εάν το πείραμα γίνει στο ύπαιθρο (όπως και το έκανε) όπου δεν υπάρχει ταβάνι τότε το φαινόμενο αυξημένης θερμοκρασίας εξακολουθεί να υφίσταται. Ο Αϊνστάιν ουδέποτε απάντησε σε αυτό το επιχείρημα…

Στον ίδιο πάγκο στην Έκθεση Βιβλίου στην Αθήνα, είχα κι ένα οργονοβόλο. Με ρωτούσαν αρκετοί που περνούσαν από εκεί τι είναι αυτό και τους εξηγούσα, ζητώντας να το δοκιμάσουν, κάτι που συνήθως έκαναν, μένοντας έκπληκτοι από διάφορα φαινόμενα που βίωναν.

Ορισμένοι φυσικοί προσπάθησαν να εξηγήσουν την αυξημένη θερμότητα, που ένιωθαν όταν έβαζαν το χέρι τους εντός του μεταλλικού χωνιού που βρίσκεται στην άκρη τού οργονοβόλου, με τη μεταφορά θερμότητας που πρέπει να συμβαίνει με βάση τους νόμους τής φυσικής, από τα μεταλλικά τοιχώματα τού χωνιού στο χέρι.

«Σωστά τα λες (έλεγα σε κάθε έναν

Βάζουμε την ακάλυπτη μεταλλική άκρη τού σωλήνα εντός τής τρύπας, που δεν φαίνεται (στο άνω μέρος) και η συσκευή είναι έτοιμη για χρήση. Οργονοβόλο φτιαγμένο με εναλλακτικά στρώματα από μαλλί προβάτου και σύρμα κουζίνας.

από αυτούς) αλλά μόνο εάν πιάσεις το μεταλλικό τοίχωμα και διαπιστώσεις ότι είναι ζεστό».

«Ναι» μου απαντούσαν.

Αμέσως μετά ακουμπούσαν το εσωτερικό τοίχωμα για να επιβεβαιώσουν τον ισχυρισμό τους διαπιστώνοντας κατάπληκτοι ότι ήταν ψυχρό, γεγονός που δεν εξηγούσε με κανένα τρόπο τη θερμότητα που ένιωθαν από την οργόνη που έρεε από το εσωτερικό τού οργονοβόλου διαμέσου τού μεταλλικού σωλήνα προς το χωνί κι απο εκεί στο χέρι τους…

Εκεί γνώρισα και μια ακόμα ιδιότητα τού οργονοβόλου που αγνοούσα και ούτε καν φανταζόμουνα.

Ορισμένα άτομα που είχαν πολύ παλιά τραύματα στα χέρια και ήδη είχαν κλείσει οι πληγές, ένιωθαν στο σημείο τής επουλωμένης πληγής, ενώ δεν ήταν τίποτα ορατό , μια αίσθηση σαν να υπήρχε κάποια βελόνα που έραβε απαλά το δέρμα τους. Η εξήγηση που είχα δώσει τότε ήταν ότι η φύση – ο οργανισμός τους – είχε κλείσει την πληγή και η οργόνη εκείνη την στιγμή το έκλεινε πλήρως «ράβοντας» την πληγή που είχε γίνει και στο ενεργειακό «σώμα».

Τα παιδιά αντιλαμβάνονται καλύτερα την οργόνη

Εκείνο που μου δημιούργησε κατάπληξη στη διάρκεια των ημερών που ήμουν στην Έκθεση Βιβλίου, ήταν η επαφή των παιδιών με την οργόνη και η μειονεκτική αντιμετώπιση τού θέματος από αρκετούς ενήλικες. Το περιστατικό που θα περιγράψω είναι εντυπωσιακό και απεικονίζει σαφώς την κατάσταση.

Βρίσκομαι στο περίπτερό μας ένα μεσημέρι με αρκετή ζέστη μαζί με τη φίλη Ν.Β και τον φίλο Γ.Α. Τη στιγμή εκείνη έρχεται ένας πατέρας γύρω στα 45 κρατώντας ένα αγοράκι 5-6 χρονών από το χέρι. Βλέπει τα βιβλία και τα περιοδική και η ματιά του πέφτει στο οργονοβόλο. Ρωτάει:

-Τι είναι αυτό;

-Συγκεντρώνει ενέργεια.

-Τι ενέργεια; ρωτάει με ένα ανήσυχο ύφος σηκώνοντας ελαφρά το ένα φρύδι.

-Οργόνη.

-Δηλαδή τι κάνει αυτή η ενέργεια; ρωτά με ελαφρά απόχρωση περιφρόνησης στη φωνή του.

-Συσσωρεύεται σε αυτό (του δείχνω το οργονοβόλο) και ακολούθως διοχετεύεται και χρησιμοποιείται ίσως σε διάφορες παθήσεις ή και σε περιπτώσεις ατονίας.

Mε κοιτάει με ύφος καλυμμένης περιφρόνησης και λέει:

-Και πώς αποδεικνύεται αυτό;

-Βάλε το χέρι σου θα πρέπει να αισθανθείς κάτι.

Πάει και βάζει επιδεικτικά το χέρι του στο χωνί τού οργονοβόλου. Το αφήνει, σαν να λέει «τι κάνω εδώ με εσάς τώρα…» για δύο -τρία λεπτά και στη συνέχεια με ύφος που εννοούσε «μα τι λέτε ρε βλάκες, κοροϊδεύετε τον κόσμο εδώ», λέει;

-Δεν αισθάνθηκα τίποτα!

Πώς μου ήρθε εκείνη τη στιγμή, γιατί δεν είχα συναντήσει μέχρι τότε παρόμοια προκλητική αντίδραση και λέω στο παιδάκι:

-Βάλε κι εσύ το χέρι σου.

Πράγματι το παιδάκι, χαρούμενο και περίεργο που βρήκε κάτι να «παίξει» στη σοβαρή Έκθεση Βιβλίου, πηγαίνει και βάζει το χέρι του στο χωνί. Το κρατάει 5-6 δευτερόλεπτα και βγάζει μια φωνή:

-Μπαμπά, εδώ καίει!…

Μεταξύ σοβαρού και αστείου γυρίζω και λέω στο παιδάκι:

-Εσύ είσαι πιο υγιής από τον πατέρα σου, μην τον ακούς τι σου λέει. Από εδώ και πέρα εσύ να του λες τι να κάνει!…

Και ο μπαμπάς γεμάτος αμηχανία και κατάπληξη για την αντίδραση τού γιου του, που δεν την περίμενε και τη διάψευση των δικών του συμπερασμάτων και αισθήσεων:

-Ναι βέβαια, εγώ τον ακούω. Άλλωστε αυτός μου είπε να έρθουμε στην Έκθεση τού Βιβλίου.

Από τότε όταν οι γονείς δεν αντιλαμβάνονταν τίποτα, η Ν.Β. που ήταν μαζί μου, ζητούσε από τα παιδιά να δοκιμάσουν το οργονοβόλο βάζοντας το χέρι τους στο χωνί του. Πράγματι, σχεδόν όλες οι απαντήσεις ήταν αποκαλυπτικές.

Χωρίς άλλα σχόλια.

(Απόσπασμα από το 4ο «Οργόνομα» σελίδα 14).