Γεγονός το βιολογικό “Οργονοτσίπουρο” με διαπίστευση τής ΔΗΩ

Γράφει:

ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Μετά από μεγάλη περιπέτεια που κράτησε πάνω από τρία χρόνια, κόστισε ένα μεγάλο χρηματικό ποσό και απαίτησε ιώβεια υπομονή και χαλκέντερο στομάχι από τον βιοκαλλιεργητή Φώτη Μπουκινά, διατίθεται επιτέλους ελεύθερα, νόμιμα, με τη σφραγίδα τού κράτους ως “Οργονοτσίπουρο”, αλλά και διαπιστευμένο με την ίδια ονομασία από τον οργανισμό διαπίστευσης ΔΗΩ, μια μοναδική ποιότητα τσίπουρου.

Ο βιοκαλλιεργητής Φώτης Μπουκινάς.

Αν και ο χαρακτηρισμός “μοναδική ποιότητα” φαίνεται υπερβολικός, ωστόσο δεν είναι. Συνιστά απόλυτη πραγματικότητα, επειδή ο τρόπος παραγωγής και τα υλικά που το αποτελούν παρέχουν στο οργονοτσίπουρο αυθεντική “προσωπικότητα”.

Μέσα σε όλα αυτά ο κ. Μπουκινάς στη δεύτερη παραγωγή οργονοτσίπουρου, γράφει ιστορία με ένα ακόμα σημαντικό γεγονός. Γίνεται ο πρώτος βιοκαλλιεργητής παγκοσμίως, που παίρνει διαπίστευση από οργανισμό πιστοποίησης, με το όνομα τού προϊόντος του να μην είναι “βιολογικό τσίπουρο”, όπως συμβαίνει πάντοτε, αλλά “βιολογικό οργονοτσίπουρο”, όπως δεν είχε συμβεί ποτέ μέχρι σήμερα!

Βεβαίως αυτή η πιστοποίηση δεν ήταν μια απλή διαδικασία. Η ΔΗΩ χρειάστηκε περίπου μισό χρόνο διαβουλεύσεων με τον κ. Μπουκινά για να δώσει το τελικό έγγραφο σήμα, το οποίο συνοδεύει κάθε μπουκάλι οργονοτσίπουρου.

Τα πλεονεκτήματα

Το νέο οργονοτσίπουρο (παραγωγής 2011-2012) έχει τα εξής πλεονεκτήματα:

Τα σταφύλια που ρίχθηκαν στα καζάνια απόσταξης, τόσο πέρυσι (στην πρώτη δοκιμαστική παραγωγή) όσο και φέτος, δεν είχαν υποστεί καμία επεξεργασία για να εξαχθεί κρασί, κάτι που συνήθως συμβαίνει στη συντριπτική πλειοψηφία των μικρών παραγωγών και στο 100% των μεγάλων παραγωγών.

Αυτό με άλλα λόγια σημαίνει ότι το οργονοτσίπουρο, όπως δείχνει το διακριτικό άρωμα που έχει, διατηρεί ένα μέρος από τις θεραπευτικές ιδιότητες τού κόκκινου κρασιού, επειδή πιθανώς δεν αφαιρούνται οι θεραπευτικές ουσίες του.

Από την Αγορά Βιοκαλλιεργητών στο πρώην στρατόπεδο Σκόδρα στη Θεσσαλονίκη. Στον πάγκο βλέπουμε δύο μπουκάλια οργονοτσίπουρου και άλλα προϊόντα. Πίσω από τον πάγκο ο γιος τού κ. Φώτη Μπουκινά, Στράτος, γνώστης όλων των μυστικών παραγωγής οργονοτσίπουρου και βιολογικών προϊόντων εμπλουτισμένων με οργονοενέργεια.

 

Είναι γνωστό ότι το κόκκινο κρασί περιέχει πολυφαινόλες,[i][ii] οι οποίες έχει αποδειχθεί ότι μπλοκάρουν την καρκινογένεση και επιπλέον εμποδίζουν την ανάπτυξη όγκων σε κυτταρικούς ιστούς, ακόμα και σε ζώα.

Οι πολυφαινόλες τα καταφέρνουν αυτά με μια θαυμαστή ιδιότητα που διαθέτουν. Την “κυριαρχία” τους επί των ενζύμων και των γονιδίων, καθώς τα “διατάσσουν” να λειτουργήσουν με μη παθογόνο τρόπο!

Το κόκκινο κρασί δίνει κι ένα σημαντικό δώρο στις γυναίκες αναστέλλοντας την αρωματάση, η οποία διεισδύοντας στους μαστούς, τους αναγκάζει να μετατρέψουν ορισμένους ιστούς σε καρκινικούς. Το μέσο που αναστέλλει αυτή τη θανάσιμη διαταγή είναι πάλι οι πολυφαινόλες, οι οποίες μπλοκάρουν την παθογόνο δράση τής αρωματάσης. Εκτός τούτων οι πολυφαινόλες έχουν την ικανότητα να λειτουργούν και ως αντιοξειδωτικά. Γι’ αυτό το λόγο ανήκουν και στο χώρο τής χημειοπροφύλαξης κατά τού καρκίνου.[iii]

Η ειδικός επί των τροφίμων πανεπιστημιακή καθηγήτρια Βασιλική Κωσταρέλλη,[iv] αναφέρει ότι το κόκκινο κρασί με τις πολυφαινόλες που περιέχει προσφέρει προστατευτικό ρόλο στα καρδιοαγγειακά νοσήματα στην όραση, στο επιθήλιο των αρτηριών και εμφανίζει αντιμικροβιακή και αντιφλεγμονώδη δράση,

Η επιστημονική άποψη ότι το κόκκινο κρασί έχει περισσότερες αντικαρκινικές ιδιότητες από το άσπρο βασιζόταν μέχρι πρόσφατα στο γεγονός ότι διαθέτει τις αντικαρκινικές ουσίες σε συγκεντρώσεις μερικές δεκάδες φορές υψηλότερες από το άσπρο.

Ωστόσο, όπως έδειξε πρόσφατη έρευνα τού πανεπιστημιακού καθηγητή Βιοχημείας και Βιοτεχνολογίας Δημήτρη Κουρέττα,[v] εκτός από το κόκκινο και το άσπρο κρασί διαθέτει αντικαρκινικές ιδιότητες οι οποίες σε ορισμένες περιπτώσεις είναι μεγαλύτερες από αυτές τού κόκκινου!

Όλα τα ανωτέρω αναφέρονται για να επισημανθεί και ίσως να ερμηνευθεί το σημαντικό γεγονός που συμβαίνει στην παραγωγή οργονοτσίπουρου. Τη λεπτή και θεσπέσια γεύση – μυρωδιά του, η οποία δεν επιτυγχάνεται με την εισαγωγή γλυκάνισου, μάραθου, ή άλλων υλικών, αλλά με την επεξεργασία βιολογικών κόκκινων και άσπρων σταφυλιών.

Επικίνδυνη η εισαγωγή γλυκάνισου στο τσίπουρο;

Είναι γνωστό ότι η ωραία γεύση και μυρουδιά στο τσίπουρο πετυχαίνεται από τους παραγωγούς με την προσθήκη (κυρίως) γλυκάνισου, μια προσθήκη όμως, η οποία επιβαρύνει το προϊόν με τοξικές χημικές ουσίες, όπως η ανηθόλη, η οποία αν και θεωρείται αβλαβής σε μικρές ποσότητες, (έως 1%), εμφανίζει ορισμένα δεδομένα που τη συνδέουν με καρκινογένεση,[vi] ενώ μερικές έρευνες έχουν υποδείξει ότι η συχνή κατανάλωση γλυκάνισου από θηλάζουσες μητέρες μπορεί να προκαλέσει προβλήματα στα νεογνά, παρά το γεγονός ότι το γλυκάνισο εμπεριέχει και πολυφαινόλες! Παρά την επικρατούσα άποψη ότι ο γλυκάνισος κάνει καλό, έχουν αναφερθεί παρενέργειες στην υγεία όπως σε περίπτωση επαφής με σπόρους, ότι εμφανίζεται δερματίτιδα. Επίσης έχουν αναφερεθί ως παρενέργειες φωτοευασθησία, φλεγμονή των χειλιών και στοματίδια όταν χρησιμοποιείται σε οδοντόπαστες και ακόμα, ναυτία, εμετός, σπασμοί, πνευμονικό οίδημα και αντιδράσεις υπερευαισθησίας.[vii]

Είναι γνωστό ακόμα ότι η ανηθόλη που περιέχεται ως δραστικό συστατικό στον γλυκάνισο, χρησιμοποιείται εναντίον ψειρών και άλλων παρασίτων,[viii] ένα γεγονός που προκαλεί απορία δεδομένου ότι αναδύεται το ερώτημα πώς είναι δυνατό να θεωρείται βοηθητικό για την υγεία, ένα προϊόν που έχει τη δυνατότητα να σκοτώνει είδη ζωής, ενώ σε σχετική επιστημονική εργασία βρέθηκε ότι προκαλεί καρκίνο σε μεγάλες δόσεις ή αλλοιώσεις στο συκώτι πειραματόζωων, αν και τα ευρήματα εκτιμήθηκε ότι δεν συνιστούν απόδειξη για την πρόκληση καρκινογένεσης σε ανθρώπους. [ix]

Ένα ακόμα γεγονός που δημιουργεί ερωτήματα είναι η εν γένει άγνοια των διαδικασιών εισαγωγής γλυκάνισου στο τσίπουρο. Σύμφωνα με τη νομοθεσία η ποιότητα στους σπόρους γλυκάνισου πρέπει να συμμορφώνεται με τους κανόνες που ορίζουν τα όρια ασφαλείας σε γεωργικά φάρμακα και υπολείμματα βαρέων μετάλλων. Θα πρέπει να είναι απαλλαγμένοι μυκοτοξινών και θα πρέπει να γίνεται οπτικός έλεγχος για την παρουσία μούχλας. Ωστόσο, παραμένει αμφίβολο εάν γίνονται έλεγχοι και από ποιους κατά την παραγωγή τσίπουρου με γλυκάνισο ή άλλους σπόρους και υλικά.

Η προσθήκη γλυκάνισου και άλλων ουσιών επιδιώκεται επειδή η προηγούμενη επεξεργασία των σταφυλιών έχει αφαιρέσει τις περισσότερες ουσίες τους και τα έχει μετατρέψει σε στέμφυλα. Δηλαδή στο υποβαθμισμένο δευτερογενές υλικό παραγωγής τσίπουρου, στο οποίο προστίθενται αρωματικές ουσίες για να δώσουν κάποια γεύση και ποιότητα που την έχει στερηθεί λόγω επεξεργασίας.

Στην περίπτωση τού οργονοτσίπουρου, η ελαφρά γευστική και μοναδική μυρωδιά του προέρχεται από το γεγονός ότι δεν έχει υπάρξει προηγούμενη επεξεργασία για την εξαγωγή κρασιού, η οποία επεξεργασία εμπεριέχει τη διαδικασία τής ζύμωσης και τον κίνδυνο εάν δεν έχουν τηρηθεί σχολαστικά οι οδηγίες ζύμωσης να μεταφερθούν στο τελικό προϊόν τα τοξικά και επικίνδυνα για την ανθρώπινη υγεία χημικά υποπροϊόντα της όπως είναι η μεθανόλη και η ακεταλδεϋδη.[x]

Τι είδους νερό χρησιμοποιείται στην παραγωγή τσίπουρου;

Η δεύτερη ιδιότητα τού οργονοτσίπουρου είναι το επιπλέον νερό που ρίχθηκε μέσα στο βαρέλι, όπου υπήρχε το προϊόν τής διπλής απόσταξης, για να κατεβάσει τους βαθμούς τού οινοπνεύματος. Αυτό το νερό ήταν τόσο καθαρό, ώστε μπορεί να γίνει ενέσιμο.

Άρχισα να ρωτώ ιδιοκτήτες αποστακτηρίων και ιδιώτες παραγωγούς τσίπουρου, αλλά και να διαβάζω επιστημονικές εργασίες προσπαθώντας να μάθω τι είδους νερό πρέπει να χρησιμοποιείται σε αυτή τη συγκεκριμένη φάση παραγωγής.

Πήρα ένα καλό μάθημα χημείας και ταυτόχρονα διαπίστωσα ότι τα περισσότερα από όσα συμβαίνουν ειδικά στο χώρο τής ατομικής παραγωγής τσίπουρου εκπορεύονται είτε από ανευθυνότητα, είτε από άγνοια, είτε από πλήρη ωχαδερφισμό και πολλές φορές από ξερολισμό, έτσι ώστε το τελικό προϊόν να απέχει πολύ από τον ορισμό “τσίπουρο”, όπως τον ορίζουν οι σωστοί κανόνες χημείας και το ελληνικό κράτος.

Είναι πολλές οι αυθαιρεσίες που συμβαίνουν στη συνολική διαδικασία παραγωγής, αλλά ας επικεντρωθούμε στις σαφείς επίσημες οδηγίες παραγωγής τσίπουρου κατά τη φάση μείωσης των βαθμών οινοπνεύματος.

Όπως τονίζεται στη νομοθεσία, το νερό που ρίχνεται στο προϊόν πρέπει να είναι απιονισμένο, χωρίς με αυτό να εννοείται ότι θα πάμε στο σουπερμάρκετ θα πάρουμε απιονισμένο νερό για το σιδέρωμα ρούχων και θα το ρίξουμε στο τσίπουρο, όπως γίνεται από ορισμένους…

Το καταστάλαγμα τής έρευνάς μου και των πληροφοριών που συγκεντρώθηκαν μου προκάλεσαν σφίξιμο στο στομάχι. Για παράδειγμα, βρήκα ότι το νερό που ρίχνεται στη φάση απομείωσης των βαθμών τού οινοπνεύματος προέρχεται κυρίως είτε από γεωτρήσεις, είτε από τη βρύση, ή σπανιότερα από βράσιμο νερού βρύσης μέσα στα ίδια καζάνια που βράζουν τα στέμφυλα. Αυτό το νερό στη συνέχεια συγκεντρώνεται και ρίχνεται στο βρασμένο και απεσταγμένο προϊόν για να μειωθούν οι βαθμοί τού οινοπνεύματος, επειδή θεωρείται απιονισμένο χωρίς βεβαίως να είναι. Με το βράσιμο δεν αφαιρούνται τα ιόντα και δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να θεωρείται αυτό το νερό απιονισμένο.[xi]

Σε ένα αποστακτήριο, όπου έγινε απόσταξη 800 “καζανιών” τσίπουρου ρώτησα για το νερό που χρησιμοποιήθηκε. Στα περισσότερα “καζάνια” ήταν από γεωτρήσεις ή από τη βρύση. Σε άλλο αποστακτήριο η ίδια ερώτηση είχε την απάντηση ότι το νερό που χρησιμοποιείται είναι μόνο από γεωτρήσεις…

Έθεσα τις εξής ερωτήσεις στο αποστακτήριο όπου ο κ. Μπουκινάς πραγματοποίησε την απόσταξη τού οργονοτσίπουρου:

“Υπήρξε άλλος παραγωγός τσίπουρου, ο οποίος χρησιμοποίησε ίδια ποιότητα νερού με αυτή τού κ. Μπουκινά;”[xii]

Η απάντηση ήταν η εξής: “Κανένας…”

“Πόσοι έκαναν διπλή απόσταξη όπως ο κ. Μπουκινάς;”

Η απάντηση: “15 – 20”…

Ας το σκεφτούμε λιγάκι. Αν και η παραγωγή τσίπουρου είναι κυρίως μια βιοχημική εξελικτική διαδικασία όπου κάθε στάδιο παραγωγής επηρεάζει δραστικά το επόμενο και όπου κάθε φάση πρέπει να διατηρεί σχολαστικά ορισμένα συγκεκριμένα χαρακτηριστικά για να μπορεί να περάσει σωστά στην επόμενη, η συντριπτική πλειοψηφία εκ των παραγωγών τσίπουρου ρίχνουν μέσα στα καζάνια απόσταξης, νερό αμφίβολης ποιότητας. Το νερό των γεωτρήσεων συνήθως είναι “προικισμένο” με βαρέα μέταλλα, αρσενικό, υπολείμματα φυτοφαρμάκων και λιπασμάτων. Το νερό τής βρύσης, εκτός άλλων ρυπαντών περιέχει χλώριο. Σύμφωνα με έρευνα στις ΗΠΑ τα άτομα που καταναλώνουν νερό με χλώριο, βρίσκονται σε 93% μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξουν καρκίνο από εκείνα που δεν πίνουν χλωριωμένο νερό!

Στην περίπτωση τού οργονοτσίπουρου το νερό που χρησιμοποιήθηκε ήταν αποστειρωμένο και ταυτόχρονα απιονισμένο, δηλαδή τόσο καθαρό νερό, που χρησιμοποιείται ως ενέσιμο διάλυμα στα νοσοκομεία!

WATER for Injection, αναφέρεται στην ετικέτα τού πλαστικού μπουκαλιού ειδικής παραγωγής για να μην μεταφέρει κανένα είδος πλαστικού υπολείμματος στο νερό που περιέχεται εντός του. Το πλαστικό μπουκάλι νερού το φωτογράφισα δίπλα σε κλίμα που διατηρώ στο μπαλκόνι μου, για να συμβολίσω τη χρήση αυτού τού νερού στην παραγωγή τσίπουρου από ανεπεξέργαστα βιολογικά σταφύλια.

Τι δείχνουν τα οικονομικά και άλλα δεδομένα

Στο συγκεκριμένο οργονοτσίπουρο χρησιμοποιήθηκαν 1.500 κιλά ανεπεξέργαστο βιολογικό σταφύλι σουλτανίνας και 1.700 κιλά βιολογικό σταφύλι μοσχάτο.

Το τελικό αποσταγμένο προϊόν ήταν 220 κιλά οργονοτσίπουρο. Τα απόβλητα έφτασαν τα 8 βαρέλια. Το κάθε βαρέλι περιείχε 170 λίτρα.

Εδώ είναι σαφές ότι έχουμε μπροστά μας μια παραγωγή που δεν αποφέρει κέρδος. Επειδή, εάν συνυπολογίσουμε:

Τη χρηματική απόδοση που θα μπορούσαν να έχουν 3.200 κιλά σταφύλια, τα οποία πωλούνται με χονδρική τιμή 2,20 και με λιανική 2,50 – 3 ευρώ το κιλό.

Το κόστος τής διπλής απόσταξης, η οποία κυμάνθηκε γύρω στα 550 ευρώ.

Το κόστος τού αποστειρωμένου ενέσιμου ύδατος, που κόστισε γύρω στα 150 ευρώ.

Το κόστος τής βιολογικής διαπίστευσης για αμπέλι 4 στρεμμάτων ήταν περίπου 400 ευρώ και 300 ευρώ περίπου κόστισε η παρουσία εκπροσώπου τής ΔΗΩ, σε όλη τη διαδικασία παραγωγής τού οργονοτσίπουρου.

Η βεβαίωση που δόθηκε από τη ΔΗΩ για το βιολογικό οργονοτσίπουρο.

Το κόστος τής συσκευασίας και των μπουκαλιών, όπως και των ετικετών, με συνολική δαπάνη ανά μπουκάλι γύρω στα 80 λεπτά, αλλά και τής δωρεάς πολλών μπουκαλιών οργονοτσίπουρου σε φίλους και άλλους παραγωγούς, τότε γίνεται σαφές ότι η όλη διαδικασία, παρά τα 10 ευρώ που είναι η τιμή πώλησης τού κάθε μπουκαλιού, επιφέρει από τη μια μεριά, οικονομική απώλεια, αλλά από την άλλη, ψυχική ανάταση, περηφάνια και διαστολή στον παραγωγό, αλλά και υπερπλήρη απόλαυση στους καταναλωτές.

Ο κ. Μπουκινάς αξίζει συγχαρητήρια επειδή το πάθος του για την παραγωγή άριστων προϊόντων έχει ξεπεράσει όχι μόνο την πραγματικότητα, αλλά ακόμα και τη φαντασία των περισσότερων τσιπουροπαραγωγών.

Αν λάβουμε δε υπόψη μας ότι το τελικό προϊόν, παρά τη διπλή απόσταξη και τη μη χρήση οποιουδήποτε μυρωδικού βοτάνου ή σπόρου, σχεδόν παραβιάζει τους νόμους τής γνωστής χημείας, δίνοντας (ενώ δεν θα έπρεπε) μια καλόδεχτη μυρωδική γεύση στον ουρανίσκο μας, τότε ο χαρακτηρισμός (στην αρχή αυτού τού κειμένου), ότι το οργονοτσίπουρου έχει μοναδικές ιδιότητες, δεν είναι καθόλου υπερβολικός.

Είναι χαρακτηριστικό το γεγονός ότι σε εκδήλωση που έγινε το Μάρτιο τού 2012 στην Αμερικανική Γεωργική Σχολή Θεσσαλονίκης, σε διοργάνωση που είχε αναλάβει το Δίκτυο Βιολογικών προϊόντων, η υποδοχή τού οργονοτσίπουρου στο τέλος τής ημερίδας, από τους συμμετέχοντες, ήταν εντυπωσιακή. Οι γευσιγνώστες που το δοκίμασαν, αλλά και όλοι οι άλλοι, δήλωσαν ότι πρόκειται για εξαιρετικά μοναδικό προϊόν.


[x] http://dspace.aua.gr/xmlui/bitstream/handle/10329/115/Γούσιου%20Κυριακή.pdf?sequence=1

[xi] Μια ακόμα πηγή είναι η κατωτέρω όπου αναφέρονται ορισμένα από τα προβλήματα που δημιουργούνται με νερό κακής ποιότητας.

[xii] Για περισσότερα σχετικά με το είδος αυτού τού συγκεκριμένου νερού δείτε:

http://www.ehow.com/about_6643139_sterile-water-injection_.html

Advertisements