5ο – Πώς διαδίδεται η γνώση (τής άγνοιας) για το έργο τού Ράιχ

Γράφει:

ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε από τον Βασίλη Ραφαηλίδη, έναν άνθρωπο που γνώρισα όταν ήμουν αρκετά νέος και έκλαψα πολύ όταν έμαθα πριν αρκετά χρόνια τη διαφυγή με το θάνατό του, από αυτό τον πολύ άρρωστο κόσμο μας. 

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης.

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης.

Εκείνη τη μακρινή εποχή που τον γνώρισα, επειδή μού είχε καρφωθεί η ιδέα ότι θα μπορούσα να εξηγήσω με άλλη οπτική τη δράση τού Λένιν, από την άγνωστη στους πολλούς φράση του: “Εμείς θα ακολουθήσουμε άλλο δρόμο”, που έχει καταγραφεί ότι την είπε μετά τη δολοφονία τού αδελφού του από το τσαρικό καθεστώς, είχα διαβάσει όλα τα βιβλία τού Λένιν που υπήρχαν στην ελληνική γλώσσα.

Για να καταφέρω να αντιληφθώ καλύτερα τα γεγονότα τού βιβλίου που σχεδίαζα και ποτέ δεν υλοποιήθηκε, (όπως τόσα άλλα που έχω ξεκινήσει), συνέχισα διαβάζοντας τα “Άπαντα τού Φρόιντ”.

Άκουγα με πάθος Βάγκνερ και Μπετόβεν, επειδή ορισμένα έργα τους συντονίζονταν με τη βαριά και ευτυχώς περιοδική κατάθλιψη που έπασχα τότε (χωρίς να το γνωρίζω), σπουδάζοντας στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών σκηνοθεσία και υποκριτική, ενώ δούλευα ταυτόχρονα ως λινοτύπης στο τυπογραφείο τού παρ΄ολιγον πεθερού μου, Λουκά Γιοβάνη.

Ο Ραφαηλίδης βρέθηκε στο τυπογραφείο κάνοντας επιμέλεια για κάποιο περιοδικό και μερικά από τα κοινά μας ενδιαφέροντα, ήταν διανοούμενος, μαρξιστής και κριτικός κινηματογράφου, μας ώθησαν να αναπτύξουμε μια θερμή και πολύ φιλική σχέση.

Με το πέρασμα τού χρόνου στράφηκα περισσότερο προς τις ανακαλύψεις τού Ράιχ, ύστερα μάλιστα από μια σοβαρότατη περιπέτεια τής υγείας από την οποία σώθηκα χρησιμοποιώντας συσσωρευτή οργόνης. Και ο Ραφαηλίδης – περιέργως – ασχολήθηκε με τον Ράιχ. Όταν μιλούσαμε στην πορεία για αυτόν τον μεγαλοφυή επιστήμονα, με άκουγε με προσοχή και συμφωνούσε στα περισσότερα που του έλεγα, αν κι εκείνο τον καιρό δεν είχα αντιληφθεί το βάθος και το μέγεθος των ανακαλύψεων τού Ράιχ, παρά το γεγονός ότι είχα διαβάσει εξονυχιστικά όλα τα βιβλία του. (Ελπίζω σε δέκα χρόνια από σήμερα να έχω καταλάβει ακόμα καλύτερα το ζήτημα).

Ο ανεμοστρόβιλος τής ζωής με έστειλε αρκετά μακριά από την Αθήνα, όπου συναντηθήκαμε αρχικά και την τελευταία φορά που μιλήσαμε στο τηλέφωνο διαφωνήσαμε έντονα. Αφορμή ήταν ένα κείμενο που είχε γράψει στο “Έθνος” με τίτλο “Το αποτρόπαιο πείραμά μου”.

Ήταν μια εξομολόγησή του για ένα μακρόχρονο πείραμα που το έκανε ορμώμενος από τη διαίσθησή του και τις ανακαλύψεις τού Ράιχ. Στο ίδιο κείμενο προσπάθησε να εξηγήσει τις ανακαλύψεις τού Ράιχ και δυστυχώς σχεδόν όλα όσα έγραψε είναι τραγικά λαθεμένα. Διαφωνήσαμε επειδή υποστήριζε (στο ίδιο κείμενο) ότι ήταν αριστούργημα το φιλμ τού Μακαβέγιεφ “Τα Μυστήρια τού οργανισμού”. Τόλμησα να εκφράσω τη διαφορετική εκτίμησή μου (ήταν κριτικός κινηματογράφου γαρ) υποστηρίζοντας ότι ήταν ένα αηδιαστικό σκουπίδι και επιπλέον του είπα το ασύλληπτο για την προσωπικότητά του, ότι μεταφέρει τις σταλινικές και ψυχαναλυτικές συκοφαντίες στο γραπτό του υιοθετώντας τις φήμες για την τρέλα τού Ράιχ. Έγινε έξαλλος. Έπεσε παγωμάρα μεταξύ μας και στη συνέχεια απομακρυνθήκαμε. Παρ΄όλα αυτά συνέχισα να τον εκτιμώ σε μεγάλο βαθμό.

Το κείμενό του στο οποίο περιγράφει αυτό το εξαιρετικά περίεργο και πρωτοφανές πείραμα, θα το αναδημοσιεύσω {με τον τίτλο: “6ο – Πώς διαδίδεται η γνώση (τής άγνοιας) για το έργο τού Ράιχ”}, επειδή έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Ωστόσο αξίζει να σταθούμε σε ένα εξαιρετικής σημασίας γεγονός. Την κυλιόμενη από στόμα σε στόμα και από γραφίδα σε γραφίδα συκοφαντία εναντίον τού έργου και τής προσωπικότητας τού Ράιχ, την οποία έχουν υιοθετήσει και εξυπηρετήσει όχι μόνο η συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ, αλλά και ακέραιοι διανοούμενοι μεγάλου βεληνεκούς, όπως ο Ραφαηλίδης, ακόμα και φιλόσοφοι όπως ο Μαρκούζε για τον οποίον θα υπάρξει αναλυτικό κείμενο.

Το άρθρο του που αναδημοσιεύω στη συνέχεια αποτελεί ενότητα με τα τρία προηγούμενα, που εμφανίστηκαν στο αφιέρωμα τής “Ελευθεροτυπίας” και ολοκληρώνεται με αυτό. Εδώ είναι σαφής ο τρόπος που ο Ραφαηλίδης έβλεπε τον κόσμο, επιχειρώντας να ερμηνεύσει με αυτόν τον Ράιχ. Φυσικά το έργο τού Ράιχ δεν χωράει σε αυτό το μέτρο. Ο Ραφαηλίδης, μπορεί εδώ να λαθεύει αλλά τουλάχιστον στο κείμενο που ακολουθεί, δεν συκοφαντεί.

(“Δημοσιεύθηκε στην “Ελευθεροτυπία” στις 29 Μαρτίου τού 1997, σελίδα 27, με αφορμή το αφιέρωμα τής εφημερίδας για τα 100 χρόνια από τη γέννηση τού Βίλχελμ Ράιχ).

Έδωσε στη σεξουαλικότητα πολιτική διάσταση

Τού Βασίλη Ραφαηλίδη

Ο Ράιχ γίνεται ολοένα και περισσότερο επίκαιρος. Είναι αυτός που έδωσε στη σεξουαλικότητα την πολιτική διάσταση δημιουργώντας στη δεκαετία τού ’30 το κίνημα ΣΕΞ-ΠΟΛ, που σημαίνει πολιτικοποίηση τού σεξ και ταυτόχρονα πολιτική σχετικά με το σεξ.

Δεν χωρεί καμία αμφιβολία πως το σεξ επικαθορίζει νοοτροπίες και συμπεριφορές σε προσωπικό επίπεδο. Πώς λοιπόν να μην καθορίζει και πολιτικές συμπεριφορές κατά προέκταση;

————-

Οι ερωτήσεις εκ μέρους τής “Ελευθεροτυπίας”:

* Υπάρχει σήμερα σεξουαλική καταπίεση, σεξουαλική πείνα; Μπορούμε να μιλάμε για ερωτική πληρότητα όταν τα αρχαιότερο επάγγελμα τού κόσμου είναι ακλόνητο, όταν η πορνογραφία (έντυπη, κινηματογραφική, τηλεοπτική έως… ίντερνετ) είναι πανταχού παρούσα;

* Πώς θα σχολιάζατε τις εξής τρεις φράσεις τού Ράιχ:

1 Η “υποχρεωτική ηθική και η παθολογική σεξουαλικότητα πηγαίνουν χέρι με χέρι”.

2 “Στην αγάπη τής ελευθερίας πρέπει να προστεθεί και η υπεύθυνη ικανότητα για την ελευθερία”.

3 Η εξουσία και η αλήθεια αλληλοαναιρούνται”;

————–

Οι απαντήσεις τού Β. Ραφαηλίδη:

* Η σεξουαλική καταπίεση θα υπάρχει όσο υπάρχει η ανάγκη για την εξασφάλιση τής γνησιότητας τού “γνήσιου” κληρονόμου τής πατρικής περιουσίας. Η σεξουαλική καταπίεση είναι συναρτημένη με το κληρονομικό δίκαιο. Και κατοχυρωμένη μεταφυσικά για τον ίδιο λόγο.

1. “Ο ηθικός από φόβο, δεν είναι ηθικός, είναι φοβισμένος”, λέει ο Νίτσε. Όταν η σεξουαλικότητα γίνεται απειλή, λειτουργεί τρομοκρατικά για το φοβισμένο και τον εκτρέπει σε παράδοξες σεξουαλικές συμπεριφορές.

2. Υπάρχει ελευθερία αρνητική (απελευθέρωση από…) και ελευθερία θετική (απελευθέρωση για να…) λέει ο Φρομ. Δεν σου χρειάζεται η ελευθερία όταν δεν ξέρεις τι να την κάνεις. Τι να την κάνουμε, λοιπόν, τη σεξουαλική μας ελευθερία;

3. Η εξουσία ελέγχει και καθοδηγεί μ’ όποιον τρόπο έχει στη διάθεσή της, συνεπώς και με το ψέμα.

 

 

Advertisements

4ο – Πώς διαδίδεται η γνώση (τής άγνοιας) για το έργο τού Ράιχ

Γράφει:

ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Η φράση “από πού να πιάσεις και τι ν’ αφήσεις” ισχύει στο κείμενο που ακολουθεί. Πρόκειται για έρευνα – αφιέρωμα τής “Ελευθεροτυπίας προς τιμήν των 100 χρόνων από τη γέννηση τού Βίλχελμ Ράιχ και το (θετικού προσανατολισμού;) άρθρο απηχεί τις απόψεις τού δημοσιογράφου Γιώργου Βιδάλη.

Ως προκαταρκτικό σχόλιο, για όσα έχω αναλύσει σε ξεχωριστά κείμενα, έχω να πω ότι ο κ. Βιδάλης έγραψε πολλά… Τα περισσότερα είναι μισές αλήθειες άρα χειρότερα από ψέματα και τα υπόλοιπα ιστορικές ανακρίβειες. Ωστόσο ισχυρίζεται και κάτι που είναι τραγικά λαθεμένο και ταυτόχρονα  απαράδεκτα συκοφαντικό. Ότι ο Ράιχ καταδικάστηκε το 1956 για τσαρλατανισμό!

Φροντίζοντας να μη μας διαφύγει η παραπληροφόρησή του έχει τονίσει μέσα στο κείμενο τον εξοργιστικό και φαντασιακό ισχυρισμό του με μαύρα γράμματα βάζοντας τελείες στη φράση του για να αφήσει ελεύθερη τη σκέψη μας να κολυμπήσει βαθύτερα στον… “τσαρλατανισμό” τού πλέον κατατρεγμένου επιστήμονα όπως αναφέρει… Άραγε έχει σκεφτεί από ποιους ήταν “κατατρεγμένος” και για ποιες αιτίες;

Από την άλλη μεριά στην παράθεση των κυριότερων βιβλίων τού Ράιχ που κάνει, μας τυφλώνει με την άγνοιά του. Έχει παραλείψει ένα εκ των κορυφαίων: τη “Βιοπάθεια τού καρκίνου”(!) ένα βιβλίο που μαζί με την “Ανάλυση του χαρακτήρα” και τη “Μαζική ψυχολογία τού φασισμού” αποτελεί την κορυφαία ανάδειξη τού έργου του.

Με αυτά και μ’ εκείνα που συμβαίνουν σε ΜΜΕ τοποθετημένα ευμενώς προς τον Ράιχ ισχύει η λαϊκή έκφραση: “Με τέτοιους φίλους τι να τους κάνεις τους εχθρούς”.

Μια πρώτη επισήμανση των λαθών τού κ. Βιδάλη γίνεται με την υπογράμμισή τους. Εάν πρόκειται εκτός από λάθη και για συκοφαντίες, μεταφερόμενες προφανώς λόγω άγνοιας, εκτός από την υπογράμμιση τις αναδεικνύω με μαύρα στοιχεία.

Το κείμενο του Γ. Βιδάλη δημοσιεύθηκε στην “Ελευθεροτυπία” το Σάββατο 29 Μαρτίου 1997 στη σελίδα 26 με τίτλο: “Βίλχελμ Ράιχ – Ο ‘πατέρας’ της σεξουαλικής επανάστασης” και με αναλυτικό υπότιτλο: “100 χρόνια από τη γέννηση τού Βίλχελμ Ράιχ, ενός τολμηρού επαναστάτη που προσπάθησε να συνδυάσει την ψυχανάλυση με το μαρξισμό, για να αποκηρυχθεί στο τέλος από όλους”.

Ο “πατέρας” της σεξουαλικής επανάστασης

 “Ο έρωτας η εργασία και η γνώση είναι οι πηγές τής ύπαρξής μας. Αυτές που πρέπει να την κυβερνούν”.

Ποιος θυμάται τον Βίλχελμ Ράιχ; Τον πιο αμφισβητούμενο και κατατρεγμένο επιστήμονα-διανοητή τού αιώνα μας; Τον ιδιοφυή αυτό ερευνητή, που προσπάθησε μέσα από την ψυχιατρική και την ψυχανάλυση, την κοινωνιολογία και τη βιολογία να δείξει πως η σεξουαλική καταπίεση από τα παιδικά- εφηβικά χρόνια είναι η βασική αιτία των νευρώσεων, τού άγχους, τής ηδονής και τού φόβου απέναντι στην ελευθερία;

Αυτές τις μέρες έκλεισαν 100 χρόνια από τη γέννησή του (24 Μαρτίου 1957). Κάποιοι θα θυμούνται ίσως την περιστασιακή παρουσία τού “πατέρα τής σεξουαλικής επανάστασης” με το εξουσιαστικό γαλλικό κίνημα τού Μάη τού ’68. Άλλοι θα τον έχουν διαβάσει στα είκοσι και πλέον βιβλία του, που δημιούργησαν θαυμαστές πιστούς και εχθρούς φανατικούς.

Πριν δύο μήνες, σε έρευνα τής “Ε” για τη νεολαία διαπιστώθηκε ότι για τους Έλληνες μαθητές και φοιτητές η σεξουαλική αγωγή είναι το πρώτο από αυτά που θα θέλανε να διδάσκονται. Κάτι που αν μη τι άλλο δείχνει πως ο ριζοσπαστικός λόγος τού Ράιχ παραμένει επίκαιρος – αν και για κάποιους μιας ηλικίας ηχεί ουτοπικός και ανεδαφικός. Δεν είναι τυχαίο που τα τελευταία του βιβλία τα αφιέρωνε στα “Παιδιά τού μέλλοντος”. Στο κλασικό βιβλίο του “Η μαζική ψυχολογία τού φασισμού” λέει άλλωστε: “Οι επερχόμενες γενιές πρέπει κάτω απ’ όποια περίσταση και με κάθε μέσο να διαφυλαχθούν από την επιρροή τής βιολογικής αρτηριοσκλήρωσης τής παλιάς γενιάς”.

Ο Αυστριακός αυτός επιστήμονας υπήρξε βοηθός και διευθυντής τής Ψυχαναλυτικής Κλινικής τού Φρόιντ, για να πάει πιο πέρα από τον τελευταίο, με τις τολμηρές θεωρίες του για τον οργασμό, (με την αποκατάσταση τής οργαστικής ικανότητας θεραπεύονται σε μεγάλο βαθμό οι νευρώσεις) και το χαρακτήρα (διεισδύοντας στη “θωράκισή” του ελευθερώνονται οι κλεισμένες παθολογικές και καταστροφικές σκέψεις για να αποκαλυφθεί ένας “ανονείρευτος κόσμος”).

Με τις εθνολογικές και κοινωνιολογικές του έρευνες προχώρησε στο μαρξισμό που προσπάθησε να συνενώσει με την ψυχανάλυση (συνειδητοποίηση τής οικονομικής εκμετάλλευσης και τής κοινωνικής σεξουαλικής απώθησης). Στο Βερολίνο εργάστηκε ως υφηγητής τής Ψυχαναλυτικής Κλινικής και δημιούργησε το ΣΕΞ-ΠΟΛ (Σύλλογο Σεξουαλικής Πολιτικής των Προλεταρίων), που πληροφορούσε το λαό πάνω στα σεξουαλικά προβλήματα. Ένα κίνημα που είχε μεγάλη απήχηση στη φοιτητική και εργατική τάξη. Το Κομμουνιστικό Κόμμα, τού οποίου είχε γίνει μέλος, τον διέγραψε και κήρυξε τα βιβλία του “αντεπαναστατικά”. Αλλά και η Διεθνής Εταιρεία Ψυχανάλυσης τον διέγραψε για τις ιδέες του.

Κυνηγήθηκε από το ναζιστικό καθεστώς τού Χίτλερ όταν ήρθε στην εξουσία και τα βιβλία του ρίχτηκαν στην πυρά (είχε γράψει τη σπουδαία μελέτη του για το φασισμό, όπου υποστήριζε ότι αυτός βασιζόταν σε διεστραμμένους οργαστικούς πόθους, στον υποταγμένο χαρακτήρα και στα χειρότερα στοιχεία τής πατριαρχικής οικογένειας). Εξόριστος καταφεύγει στη Δανία και τη Σουηδία, όπου θα δεχτεί επιθέσεις ψυχαναλυτικών κύκλων και κομουνιστών. Θα πάει στη Νορβηγία όπου θα ανακαλύψει τα “βιόντα” και στη συνέχεια την “οργόνη”, που είναι ένα είδος κοσμικής ακτινοβολίας. Θα αναγκαστεί πάλι να μεταναστεύσει ύστερα από επιθέσεις τού Τύπου και των ψυχαναλυτών για τα “παράλογα συμπεράσματά” του.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι ο τελευταίος του σταθμός. Εκεί θ’ ασχοληθεί αποκλειστικά με την “οργονοενέργεια”, για την οποία πιστεύει ότι μπορεί να βοηθήσει σημαντικά στην καταπολέμηση τού καρκίνου. Έχοντας απορρίψει προ πολλού τον “κόκκινο φασισμό” τής σταλινικής Ρωσίας μιλάει για την “εργοδημοκρατία”, μια φυσική μορφή κοινωνικής οργάνωσης , όπου οι άνθρωποι συνεργάζονται αρμονικά στην υπηρεσία κοινωνικών αναγκών και αμοιβαίων ενδιαφερόντων. Για την ενασχόλησή του με την “Οργονομία” δέχτηκε και εκεί μεγάλη επίθεση από τους δημοσιογραφικούς κύκλους και το Ίδρυμα Τροφής και Φαρμάκων, η οποία κράτησε δέκα χρόνια (τα τελευταία πέντε χρόνια τής ζωής του τραυματίστηκε καίρια η διανοητική του ακεραιότητα και είχε εκφράσει ορισμένες παράλογες σκέψεις).

Το ’56 καταδικάστηκε για… “τσαρλατανισμό” σε δύο χρόνια φυλάκιση, ενώ τα βιβλία του ρίχτηκαν στη φωτιά στη χώρα που θαύμαζε.

Πέθανε από καρδιακή προσβολή, λίγο καιρό μετά τη φυλάκισή του.

Να θυμίσουμε τα σημαντικότερα έργα του: “Η λειτουργία τού οργασμού”, “Η ανάλυση τού χαρακτήρα”, “Η εισβολή τής σεξουαλικής ηθικής”, “Η μαζική ψυχολογία τού φασισμού”, “Η σεξουαλική επανάσταση”, “Άκου ανθρωπάκο”, “Η δολοφονία τού Χριστού”, “Άνθρωποι σε μπελάδες”.

Σε αυτό το αφιέρωμα μνήμης για τον Ράιχ ζητήσαμε τη γνώμη δύο ψυχιάτρων, τού Αθανάσιου Αλεξανδρίδη και τού Κλεάνθη Γρίβα, όπως και τού συγγραφέα – κοινωνικού σχολιογράφου Βασίλη Ραφαηλίδη θέτοντάς τους τα εξής ερωτήματα:

* Για τον Βίλχελμ Ράιχ, η απώθηση τής σεξουαλικότητας από τα εφηβικά χρόνια, η άγνοια και η ενοχή γύρω απ’ αυτήν, αποτελούν την κύρια πηγή των νευρώσεων, τού ”θωρακισμένου χαρακτήρα”, τής “συγκινησιακής πανούκλας”. Για τον ίδιον ο φασισμός “ενυπάρχει στον αγελαίο άνθρωπο, σ΄αυτόν που η έμφυτη ερωτική ζωή του έχει αναχαιτισθεί”. Θεωρείτε ότι οι ιδέες του μέσα από το πλούσιο επιστημονικό και βιβλιογραφικό έργο του είναι ξεπερασμένες; Επίκαιρες; Ουτοπικές;

* Υπάρχει σήμερα σεξουαλική καταπίεση, σεξουαλική πείνα; Μπορούμε να μιλάμε για ερωτική πληρότητα όταν τα αρχαιότερο επάγγελμα τού κόσμου είναι ακλόνητο, όταν η πορνογραφία (έντυπη, κινηματογραφική, τηλεοπτική έως… ίντερνετ) είναι πανταχού παρούσα;

* Πώς θα σχολιάζατε τις εξής τρεις φράσεις τού Ράιχ:

1 Η “υποχρεωτική ηθική και η παθολογική σεξουαλικότητα πηγαίνουν χέρι με χέρι”.

2 “Στην αγάπη τής ελευθερίας πρέπει να προστεθεί και η υπεύθυνη ικανότητα για την ελευθερία”.

Η εξουσία και η αλήθεια αλληλοαναιρούνται”;

 

1ο – Πώς διαδίδεται η «γνώση» (τής άγνοιας) για το έργο τού Ράιχ

Γράφει:

ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Εκτιμώντας ότι είναι καιρός να γίνει γνωστό ευρύτερα το είδος τής πληροφόρησης που επιβάλλεται στον ελληνικό χώρο από τη συντριπτική πλειοψηφία των «ειδικών» σχετικά με το ποιος ήταν και τι ανακάλυψε πραγματικά ο Βίλχελμ Ράιχ, ξεκινώ από σήμερα να συζητώ το θέμα, αντλώντας υλικό από ένα εξαιρετικά μεγάλο αρχείο που έχω, με κείμενα που έχουν γραφεί γι’ αυτόν, τα περισσότερα εκ των οποίων δεν είναι τίποτα άλλο παρά ωμή συκοφαντία ή στην καλύτερη περίπτωση παραπληροφόρηση.

Θα αρχίσω να παρουσιάζω αυτά τα κείμενα (δυστυχώς δεν μπορώ να γράφω με ρυθμό πολυβόλου, όπως παλαιότερα), με απώτερο στόχο να μπουν τα πράγματα στην ιστορική θέση τους. Προφανώς οι περισσότεροι γνωρίζουν το πολύ γνωστό στους βιβλιόφιλους και εξαιρετικά ποιοτικό περιοδικό “Διαβάζω”, τού οποίου δυστυχώς διακόπηκε η έκδοσή του. Το “Διαβάζω” κυκλοφόρησε στο τέλος τού ‘88 με μονοθεματικό αφιέρωμα στον Βίλχελμ Ράιχ.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Τότε ήμουν διευθυντής στα Γραφεία Αθηνών τού “Εθνικού Κήρυκα” τής Νέας Υόρκης. Δέχτηκα στο γραφείο μου την επίσκεψη τής δημοσιογράφου τού περιοδικού “Διαβάζω”, κ. Δήμητρας Παυλάκου, η οποία μου ανέφερε τα σχέδια τού περιοδικού. Κέρδισε την πλήρη εμπιστοσύνη μου και της έδωσα όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούσα για τον Ράιχ. Της ανέφερα επίσης την επικείμενη ίδρυση τού Ελληνικού Συλλόγου Οργονομίας και την ύπαρξη τού ελληνικού «Περιοδικού τής Οργονομίας», δίνοντάς της μερικά τεύχη και τις πηγές από όπου θα μπορούσαν να αντλήσουν υλικό για τον Ράιχ.

Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη όταν αγοράζοντας το περιοδικό «Διαβάζω» διαπιστώνω ότι στα κείμενα τα οποία σχολίαζαν το έργο του υπήρχε ελάχιστη αναφορά στα αυθεντικά έργα τού Ράιχ και κυρίως, όσα υπήρχαν γι’ αυτόν προέρχονταν είτε από συγγραφείς που ελάχιστα το γνώριζαν, είτε από άλλους που το συκοφαντούσαν.

Χαρακτηριστικό: Δύο επιστήμονες – αρθρογράφοι που γράφουν για τον Ράιχ, παραπέμπουν στο βιβλίο τού Μισέλ Καρτιέρ, που κυκλοφορεί στα ελληνικά με τίτλο «Τι είπε πραγματικά ο Ράιχ». Για να γίνει κατανοητή η βαρύτητα αυτής τής ενέργειας αν αντιστρέψουμε το ερώτημα προτάσσοντας το “τι είπε πραγματικά ο Καρτιέρ για τον Ράιχ;” Τότε έχουμε μια αλλόκοτη διαπίστωση.

Εξώφυλλο τού περιοδικού “Διαβάζω” με το πολυσέλιδο αφιέρωμα στον Βίλχελμ Ράιχ.

Όσο κι αν δείχνει περίεργο, ο κύριος Καρτιέρ διατηρεί απέραντο θαυμασμό και εκτίμηση για τις ανακαλύψεις τού Ράιχ. Αλλά μόνο για τη μαρξιστική του περίοδο. Το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο Ράιχ έπαψε να είναι μαρξιστής (χωρίς να πάψει να θαυμάζει τον Μάρξ) αρχίζοντας να αποκαλύπτει τη δυσωδία των σταλινικών καθεστώτων, τον αρρωστημένο ψυχισμό και τη διανοητική ανεπάρκεια των επαγγελματιών τής επανάστασης, τότε μετατρέπεται για τους κομουνιστές, σοσιαλιστές και λοιπούς συμπαθούντες σε κόκκινο πανί. Ο κ. Καρτιέρ (μεταξύ πολλών άλλων που έκαναν κάτι παρόμοιο) αναλαμβάνει τον ρόλο τού “ταύρου” ορμώντας με μαεστρική μανία στο χώρο των μεταμαρξιστικών ανακαλύψεων και τής προσωπικότητας τού Ράιχ για να τον κάνει λαμπόγυαλα.

Δυστυχώς, ο κ. Καρτιέρ γνωρίζει πολύ καλά τα όσα ανακάλυψε ο Ράιχ. Ωστόσο, για τη δεύτερη και συγκλονιστικότερη περίοδο τής ζωής τού Ράιχ κινείται με δεξιοτεχνικό τρόπο. Παραλείποντας κρίσιμες και ζωτικές πληροφορίες, καταφέρνει να πείσει τον αναγνώστη ότι ο Ράιχ αν και δούλευε με συστηματοποιημένο τρόπο, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά παρανοϊκός, καθώς όλα όσα εμφανίζει ως ανακαλύψεις του δεν είναι τίποτα άλλο παρά δημιουργήματα ενός έξοχα οργανωμένου, αλλά διαταραγμένου μυαλού.

Ομολογώ ότι σε αυτή τη συκοφαντική παγίδα έπεσα κι εγώ. Στα πρώιμα χρόνια γνώσης μου για το ραϊχικό έργο, γύρω στο 1982, διάβασα το βιβλίο τού κ. Καρτιέρ και τον πίστεψα. Ευτυχώς, άλλες σημαντικές  εμπειρίες με ώθησαν να ελέγξω συστηματικότερα το έργο τού Ράιχ, για να ανακαλύψω ότι είχα πέσει θύμα ωμής εξαπάτησης, όπως άλλωστε και χιλιάδες άλλα άτομα, αλλά όπως και ο συγγραφέας τού πρώτου κειμένου στο περιοδικό “Διαβάζω”, κ. Παντελής Κρανιδιώτης.

Με τίτλο «Ο Ράιχ τής ‘‘ειδικής’’ απόρριψης και τής ‘‘κοινής’’ αποδοχής», ο κ. Κρανιδιώτης δείχνει ότι βασίζει τις απόψεις του για την τρέλα τού Ράιχ αποκλειστικά στο λιβελλογράφημα τού κ. Καρτιέρ.

Τη γνωστή ρότα τής τότε σταλινικής γραμμής, που ερχόταν από τη Μόσχα και επικράτησε παντού ως ακλόνητη αλήθεια, ότι δηλαδή ο Ράιχ είχε σημαντική επιστημονική προσφορά κατά τα πρώτα χρόνια του και στη συνέχεια τρελάθηκε (όταν άρχισε να επικρίνει τον σταλινισμό), ο κ. Κρανιδιώτης την παπαγαλίζει, προφανώς εν αγνοία του.

Όπως σημειώνει: «Η αρχική επιστημονική συμβολή τού Ράιχ ήταν πέρα για πέρα θετική και γονιμοποιός. Οι προσωπικές του εμπειρίες και παρατηρήσεις, σχόλια και υποδείξεις, όλα αυτά που συγκρότησαν τα βιβλία τής χρυσής εποχής (1922-27) και οι θέσεις του σε ψυχαναλυτικές συναντήσεις και συνέδρια (1923-1934), ώς την εποχή που τον κυρίεψε η τρέλα, έχουν περάσει μέσα από την επιστημονική κριτική κι από το χρόνο σαν σοβαρές αναφορές σε κλασικά ψυχαναλυτικά συγγράμματα».

Βεβαίως οι απόψεις τού κ. Κρανιδιώτη δεν είναι δυνατό να δεχθούν κριτική για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή δεν παραπέμπει στα έργα τού Ράιχ, από όπου θα έπρεπε να είχε αντλήσει τη γνώση και την αντίστοιχη ισχύ τής κριτικής του και δεύτερο επειδή παραπέμπει σε έργα και συγγραφείς, που είτε δεν γνωρίζουν το ραϊχικό έργο, είτε συκοφαντούν τον Ράιχ. Όλα αυτά ζωγραφίζουν σαφώς το τότε περίγραμμα (τής άγνοιας) στο οποίο οι αριστεροί διανοούμενοι στηρίζονταν (το ίδιο συμβαίνει σήμερα), για να περιγράψουν το έργο τού Ράιχ.

Ο κλινικός ψυχολόγος κ. Δημήτρης Δαμίγος, γράφει το επόμενο κείμενο με τίτλο: «Η επικαιρότητα τής επιστημολογικής σκέψης τού Ράιχ”. Δέχεται και αυτός, (βασιζόμενος πού άραγε) ότι κατά την τελευταία περίοδο τής ζωής του ο Ράιχ «εμφάνιζε σημάδια ψυχικής διαταραχής», αλλά παραδόξως δεν υποτιμά τις ανακαλύψεις αυτής τής περιόδου, λέγοντας ότι δεν μπορεί να κρίνει «κατά πόσο οι πειραματικές υποθέσεις τού Ράιχ είναι βάσιμες».

Βεβαίως, ο κ. Δαμίγος αναφέρεται σε «πειραματικές υποθέσεις» και όχι όπως είναι η ιστορική αλήθεια σε  «πειραματικά ευρήματα». Με αυτή τη λεκτική τρίπλα δείχνει σαφώς την υπολανθάνουσα τάση του να μας πει ότι τα εργαστηριακά ευρήματα τού Ράιχ ήταν δημιουργήματα κάποιου διαταραγμένου μυαλού και προφανώς λάθος. Ωστόσο, δέχεται π.χ. ότι η καρκινική εξέλιξη είναι αποτέλεσμα λειτουργικής διαταραχής και αυτό είναι απίστευτο, επειδή ο Ράιχ, πρώτος από όλους τους επιστήμονες που έχουν εμφανισθεί στον πλανήτη Γη, αυτό δήλωσε σαφώς και επιπλέον το απέδειξε. Παραδόξως λοιπόν, ο κ. Δαμίγος συμφωνεί με έναν βασικό πυλώνα των ανακαλύψεων τού Ράιχ και με τα κυριότερα κλινικά και εργαστηριακά ευρήματά του, αν και βασίζει τις απόψεις του για τον Ράιχ μόνο σε τρία βιβλία του. Ίσως εξαιτίας αυτής τής μερικής άγνοιας, έχει την εξωφρενική άποψη, όπως θα  μπορούσε να αποδοθεί με μια λέξη – ότι «αυτό που τον έκανε γνωστό στο πλατύ κοινό δεν είναι ο σύγχρονος τρόπος με τον οποίο προσπάθησε να διερευνήσει ορισμένα φαινόμενα, αλλά η απλοϊκότητα τής αντίδρασής του απέναντι στο επιστημονικό και κοινωνικό κατεστημένο».

Άραγε ο κ. Δαμίγος γνωρίζει κάτι περισσότερο και δεν μας το λέει; Αν και ποιος ακριβώς ήταν ο απλοϊκός τρόπος αντίδρασης τού Ράιχ απέναντι στο κατεστημένο μένει να εξηγηθεί, οφείλω να διευκρινίσω πως σύμφωνα με αυτά που έχω διαβάσει 35 χρόνια που ασχολούμαι με το ραϊχικό έργο, το κάθε λογής κατεστημένο διατηρούσε έναν απλό και σαφή στόχο απέναντι στον Ράιχ. Επιδίωκε με κάθε τρόπο την εξόντωσή του, επειδή με τις ανακαλύψεις και τις ιδέες τού Ράιχ, πλήττονταν τα ποικιλώνυμα ιδεολογικά και οικονομικά συμφέροντά του. Ο Ράιχ το μόνο που έκανε ήταν να εργάζεται. Παρήγαγε τεράστιο έργο τόσο σε όγκο όσο και σε ποιότητα, συκοφαντημένος, κυνηγημένος και μεταναστεύοντας από κράτος σε κράτος με τα βιβλία του να καίγονται στην σταλινική ΕΣΣΔ, τη χιτλερική Γερμανία και τις ΗΠΑ, ενώ τις ιδέες του και τις ανακαλύψεις του προσπαθούσε απεγνωσμένα να εξοβελίσει το κατεστημένο. Ιδέες και έργο, που μόνο για να τα μελετήσει κάποιος χρειάζεται μια ή δύο ζωές.

Ο ψυχίατρος κ. Στέλιος Στυλιανίδης στο κείμενό του, που ακολουθεί στο περιοδικό “Διαβάζω” με τίτλο: «Η πολυπλοκότητα τής κλινικής προσέγγισης στον Ράιχ», παρά τις όποιες ελλείψεις γνώσεων, που είναι αναμενόμενες από έναν επιστήμονα ο οποίος δεν έχει σπουδάσει οργονομία, δείχνει να γνωρίζει στις γενικότητές της την κολοσσιαία συνδρομή τού Ράιχ στην ψυχαναλυτική σκέψη και την εκτιμά. Επιπλέον διαφωνεί με την τάση ορισμένων μελετητών τού έργου του (π.χ. όπως τού κ. Κρανιδιώτη) οι οποίοι χωρίζουν τη διαδρομή τού Ράιχ στη μαχητική ευρωπαϊκή πορεία του και στην εφευρετική αμερικανική.

Δυστυχώς, και ο κ Στυλιανίδης για την ανακάλυψη τής οργόνης δείχνει να αρκείται στην εξόχως ατυχέστατη παραπομπή που κάνει στο βιβλίο: “Για μια μαρξιστική κριτική τής ψυχαναλυτικής θεωρίας”, τού οποίου οι συγγραφείς κατάφεραν να με καταπλήξουν. Όταν πριν μερικές δεκαετίες διάβασα το απίθανο πόνημά τους διαπίστωσα ότι γνώριζαν το έργο τού Ράιχ, όσο ένα ραδιενεργό χαλίκι από το Ναγκασάκι γνωρίζει ότι είναι ραδιενεργό επειδή οι ΗΠΑ έριξαν στην περιοχή ατομική βόμβα, που είχε ολοκληρωθεί με το Manhattan Project… Οι συγγραφείς στηριζόμενοι σε απύθμενη άγνοια (και διαθέτοντας “μαρξιστικό” και απύθμενο θράσος), αναφέρονται στον Ράιχ μέσα σε λίγες παραγράφους παπαγαλίζοντας τις γνωστές ξύλινες αρλούμπες, στις οποίες – δυστυχώς – ο κ. Στυλιανίδης μάς παραπέμπει για να πληροφορηθούμε το ζήτημα οργόνη!

Αναφορικά με τον συνάδελφο και αρχικά στενό φίλο και συνεργάτη τού Ράιχ, Φερέντσι, το όνομα τού οποίου αναφέρεται με εκτίμηση και πολύ περισσότερες φορές στο κείμενο τού κ. Στυλιανίδη, από αυτό τού Ράιχ, καλό θα ήταν να διευκρινίσω, ότι ο Φερέντσι υπήρξε μικρός ανθρωπάκος και διανοητικός νάνος συγκριτικά με το έργο τού Ράιχ. Γεμάτος φθόνο και επαγγελματική αντιζηλία για την ιδιοφυΐα τού Ράιχ, ήταν αυτός που ακόμα και κατά τη μαρξιστική περίοδο τού Ράιχ, ενώ διατηρούσαν τη φιλία τους, τον συκοφαντούσε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Οι φήμες που διέσπειρε ο Φερέντσι ότι ο Ράιχ ήταν τρελός, ειδικά όταν ο Φερέντσι έμεινε σχεδόν άνεργος στη Νορβηγία επειδή οι πάντες προτιμούσαν ως θεραπευτή τους τον Ράιχ, ακολούθησαν σαν πανουκλιασμένα στοιχειά τον Ράιχ, ακόμα και στην Αμερική.

Παρόμοιες φήμες, (ο καθένας για τους λόγους του), διέσπειραν και ορισμένα από τα μέλη τού ψυχαναλυτικού κατεστημένου τού στενού κύκλου τού Φρόιντ, όπως η ίδια η κόρη του, Άννα, η οποία ως ανέραστη Ζαν ντ’ Αρκ, ονομαζόταν τότε «σιδηρά παρθένος». Είναι σαφής η αιτία που ενοχλούσαν την Άννα Φρόιντ οι ανακαλύψεις τού Ράιχ. Ο “θρασύς” αυτός επιστήμονας μιλούσε για ανακλαστικό οργασμού και υγιή σεξουαλικότητα, την οποία η ίδια δεν διέθετε ούτε κατά φαντασία.[1]

H Άννα Φρόιντ (πρέπει να προσθέσω), ότι ήταν γκροτέσκα περίπτωση. Έτρεφε τέτοιο μίσος για τον Ράιχ, ώστε έκανε πολλά και υπογείως, για να τον εξοβελίσει από τον κύκλο τού Φρόιντ, ενώ ταυτόχρονα, έδειχνε προς τον Ράιχ φιλικό και γεμάτο εκτίμηση πρόσωπο. Ένα πρόσωπο Ιανού, που έκρυβε στην άλλη πλευρά του το θανάσιμο μίσος της προς τον Ράιχ, τού οποίου…., (σημειώστε), παρακολουθούσε τα Τεχνικά Ψυχαναλυτικά Σεμινάρια, κρίνοντάς τα ως έξοχα!

Ολοκληρώνοντας διευκρινίζω ότι ο κ. Στυλιανίδης παραπέμπει (δυστυχώς) μόνο σε δύο βιβλία τού Ράιχ και ταυτόχρονα πέφτει στην ίδια παγίδα, παραπέμποντας στο λιβελλογράφημα τού κ. Καρτιέρ, το οποίο επιγράφεται με τον απολύτως αναληθή και εξοργιστικό τίτλο: «Τι είπε πραγματικά ο Ράιχ».

Το κείμενο τού Γάλλου κ. Αντρέ Νικολά που ακολουθεί, με τίτλο: “Ο Ράιχ και οι αντιλήψεις του για τη δημοκρατία τής εργασίας», συνιστά το μοναδικό άρθρο στο περιοδικό “Διαβάζω”, τού οποίου ο συγγραφέας δείχνει να γνωρίζει σε βάθος τις ανακαλύψεις τού Βίλχελμ Ράιχ.

Μπορώ ανεπιφύλακτα να το χαρακτηρίσω, με ελάχιστες πιθανότητες να πέφτω έξω, ως ένα από τα καλύτερα κείμενα που έχουν γραφτεί, σχετικά με τη δημοκρατία τής εργασίας, καθώς όχι μόνο καταφέρνει βαδίζοντας βήμα – βήμα να ξεδιπλώνει τις σκέψεις τού Ράιχ, παραθέτοντας ταυτόχρονα, για να υποστηρίξει τα λεγόμενα του, βιβλία τού Ράιχ, αλλά επειδή κύριες πηγές του είναι τα ίδια τα βιβλία τού Ράιχ, με ελάχιστες αναφορές σε ξένες πηγές και όχι το αντίστροφο.

Βεβαίως ο κ. Νικολά δίνει τις ερμηνείες του, εκ των οποίων ορισμένες είναι λαθεμένες, αλλά αυτό δεν ακυρώνει καθόλου την αξία τού έργου του, το οποίο διαθέτει εκτός τής βαθιάς γνώσης τού ραϊχικού έργου σπάνια ευαισθησία και συνοχή.

Το κερασάκι στην τούρτα αυτής τής αποτυχημένης προσπάθειας είναι  και η «Εργογραφία Βίλχελμ Ράιχ» όπως επιγράφεται, στην οποία συμβαίνει η αποσιώπηση τής ύπαρξης τού ελληνικού «Περιοδικού τής Οργονομίας, στο οποίο είναι δημοσιευμένα (μη συκοφαντικά) κείμενα τού Ράιχ και εκτενή (μη συκοφαντικά) άρθρα για τον Ράιχ.

Ο συγγραφέας κ. Χρίστος Παπαγεωργίου αν και κάνει συστηματική παράθεση όλων των τίτλων από τα βιβλία τού Ράιχ, που έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά, ακόμα και την έκδοση ενός εξαιρετικά δυσεύρετου βιβλίου γραμμένου στην καθαρεύουσα, που (δύσκολα το πιστεύει κανείς) κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 1934, παραθέτει ταυτόχρονα βιβλία από άλλους συγγραφείς για τον Ράιχ, τα οποία – όλα – είτε είναι λιβελλογραφήματα είτε ουρανομήκεις ανοησίες, ενώ απουσιάζει παντελώς οποιαδήποτε αναφορά στο ελληνικό «Περιοδικό τής Οργονομίας», τεύχη τού οποίου περιέχουν εκτός από τα έγκυρα κείμενα τού Ράιχ και αναλύσεις εκπαιδευμένων γιατρών από τον ίδιο τον Ράιχ, στην επιστήμη που ίδρυσε, την οργονομία.

Βλέπουμε λοιπόν το περίεργο γεγονός στα κείμενα των αρθρογράφων τού περιοδικού “Διαβάζω”, η γνώση για το έργο τού Ράιχ να είναι περιορισμένη και ατελής. Ως αποτέλεσμα έχουμε την μεροληπτική, κουτσουρεμένη, λαθεμένη και ορισμένες φορές (εν αγνοία των συγγραφέων) λιβελλογραφική παρουσίαση τού ραϊχικού έργου, σε ένα πολυσέλιδο αφιέρωμα το οποίο έπρεπε να είναι – τουλάχιστον – ιστορικά και βιβλιογραφικά άμεμπτο.

Είναι βάσιμο να αναρωτηθεί κάποιος: Θα τολμούσαν οι ίδιοι συγγραφείς να σχολιάσουν το έργο τού Φρόιντ ή τού Μαρξ βασιζόμενοι, σε σχόλια άλλων, γι’ αυτούς τους πρωτοπόρους και όχι σε πλήρη και βαθιά μελέτη των ίδιων των έργων τους; Η απάντηση είναι αυτονόητη.

Ένα γεγονός που με σοκάρει είναι η παντελής έλλειψη σχολιασμού, από όλους τους αρθρογράφους τού περιοδικού, τού εξόφθαλμα τραγικού, εφιαλτικού και ταυτόχρονα φασιστικού γεγονότος. Τής ρίψης στην πυρά  όλων των βιβλίων και περιοδικών ενός φυσικού επιστήμονα, όπως ήταν ο Ράιχ. Βιβλίων που περιείχαν τις πρωτοπόρες ιδέες του για τη δόμηση ενός καλύτερου κόσμου ή ξετύλιγαν (σε περίληψη) το απαύγασμα δεκάδων χιλιάδων κλινικών παρατηρήσεων και εργαστηριακών πειραμάτων – ευρημάτων.

Η κατανόηση των βαθύτερων λόγων αυτής τής παράλειψης μου δημιουργεί σύγχυση, άγχος και πολλά ερωτήματα. Ταυτόχρονα την κρίνω εξωφρενική, ανήκουστη και πρωτοφανή, επειδή είναι σίγουρο ότι αν είχε ριχτεί στην πυρά έστω ένα βιβλίο (όχι τόνοι βιβλίων όπως στην περίπτωση τού Ράιχ), οποιουδήποτε άσημου συγγραφέα, τότε αυτό το πραγματικά αξιόλογο περιοδικό, θα είχε επιστρατεύσει τον ανθό των διανοουμένων του για να κατακεραυνώσουν το άθλιο γεγονός.

Συμπέρασμα

Δυστυχώς, (όπως θα φανεί και με άλλα σχόλια), κάπως έτσι δομούνται οι παρουσιάσεις των περισσότερων απόψεων και αφιερωμάτων στο έργο τού Ράιχ σε παγκόσμιο επίπεδο (εδώ και πολλές δεκαετίες), από άτομα που είτε έχουν περιορισμένη γνώση, αλλά δυστυχώς έχουν άποψη βασισμένη κυρίως στην πλύση εγκεφάλου που έχουν υποστεί,[2] οπότε το διαστρεβλώνουν και το συκοφαντούν εν αγνοία τους, είτε από άτομα που δεν έχουν γνώση[3] ή έχουν κάποια γνώση, αλλά διαθέτουν εκείνη την περίεργη ψυχοδιανοητική δομή, οπότε συνειδητά το συκοφαντούν.[4][5]


[1]  Lore Rubin, Wilhelm Reichand Anna Freud: His Expulsion From Psychoanalysis — Vol. 31 No. 1, The Journal of Orgonomy.

[2]  Χαρακτηριστικό παράδειγμα τής κατηγορίας μελετητών με περιορισμένη γνώση για το έργο τού Ράιχ είναι το βιβλίο τού Ζ. Π. Βουαγιέ, “Ράιχ: τρόπος χρήσης”.

[3]  Είναι αναμενόμενο σε κίτρινα ΜΜΕ να εμφανισθούν λιβελλογραφήματα σε βάρος τού Ράιχ και τού έργου του, αλλά το εξωφρενικό που συμβαίνει είναι να διαβάσουμε λιβελλογράφημα σε πανεπιστημιακό σύγγραμα τού ΑΠΘ, το οποίο διδάσκεται στους φοιτητές τής Σχολής Ψυχολογίας. Σε αυτό παρουσιάζεται δισέλιδο κείμενο το οποίο επιχειρεί να παρουσιάσει το έργο τού Ράιχ, αλλά δυστυχώς συνιστά δείγμα ντροπής για ακαδημαϊκο κείμενο και ανόητη μυθιστοριογραφία. Καταφέρνει σε κάθε πρόταση να περιέχει είτε ένα ψέμα, είτε ένα λάθος, είτε μια συκοφαντία. Ο τίτλος του είναι: “Θεραπευτικά Μοντέλα: Ψυχανάλυση – Κείμενα Μελέτης”.

Θα ασχοληθώ αναλυτικά με αυτό το σκουπίδι – τερατούργημα, αλλά προς το παρόν να σημειώσω ότι δεν είναι να απορεί κάποιος πως όταν τίθεται προς συζήτηση το έργο τού Ράιχ, βλέπουμε ορισμένοι επιστήμονες να έχουν περιχαρακωμένη (και περισπούδαστη) άποψη. Ακριβώς επειδή διδάσκονται, σαν να είναι αληθινές, απόψεις που δεν είναι τίποτα άλλο παρά συκοφαντία, συκοφαντία και ξανά συκοφαντία. Το συγκεκριμένο κείμενο  – μόνο δύο σελίδων  – καταφέρνει ταυτόχρονα τον απίστευτο άθλο μέσα σε κάθε παράγραφό του να συκοφαντεί τον Ράιχ, να διαστρεβλώνει τις ανακαλύψεις του και να κατακρεουργεί την ιστορική αλήθεια.

Αξίζει να υπενθυμίσω ότι η Αμερικανίδα δημοσιογράφος Brady, ήταν μεταξύ των πρώτων που δίδαξαν αυτή τη διαδικασία. Πιθανώς ήταν πράκτορας τού Στάλιν ή κρυφό μέλος τού ΚΚ Αμερικής. Το FBI την παρακολουθούσε και το απίστευτο που συμβαίνει  – σήμερα – είναι ότι αρκετές σελίδες γραμμένες γι’ αυτήν από το  FBI, παραμένουν απροσπέλαστες στο κοινό, επειδή η κοινοποίησή τους θα προκαλούσε βλάβη στα συμφέροντα των ΗΠΑ! Η Brady, με το συκοφαντικό κείμενό της που δημοσιεύθηκε σε περιοδικό ιδιοκτησίας πράκτορα τής Μόσχας, άνοιξε τις “πόρτες” από όπου εισέβαλαν τα “τσακάλια” και οι “λυκοι” για να κατασπαράξουν τον Ράιχ και το έργο του στις ΗΠΑ. Για περισσσότερα δείτε:

https://yperthesi.wordpress.com/2010/08/16/το-ημερολογιο-τησ-αθλιοτητασ-νο-3/

https://yperthesi.wordpress.com/2010/04/15/ο-χοροσ-των-πρακτορων-γυρω-απο-τον-ραϊχ/

[4]  Χαρακτηριστικό παράδειγμα τής δεύτερης κατηγορίας είναι το βιβλίο των Νταίηβιντ Μαϊροβιτς και Τζέρμαν Γκονζάλες, “Ο Ράιχ για αρχαρίους” εκδόσεις Θύραθεν.

[5]  Ένα ακόμα απίστευτο είδος λιβελλογραφήματος, ουρανομήκους ανοησίας, ισοπεδωτικής άγνοιας, απόλυτης σύγχυσης, (ποιος άραγε μπορεί να γνωρίζει τι συμβαίνει στον εγκέφαλο των συγγραφέων του), γραμμένο ωστόσο με εξαιρετικο στίλ, είναι το βιβλίο των Πασκάλ Μπρικνέρ και Αλέν Φινκελκρό, “Η νέα ερωτική αναρχία”.

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ (Νο 4)

Γράφει:

Ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Ο Ράιχ μάς βοήθησε να κατανοήσουμε τους επιστημονικούς νόμους

τής ενεργειακής δύναμης που κινεί τα άτομα και την κοινωνία.

Μας βοήθησε να κατανοήσουμε πώς η ώθηση τής αλλαγής γίνεται τέλμα,

η εγρήγορση μετατρέπεται σε παραίτηση,

ο ορθολογισμός γίνεται παραλογισμός,

η εξέλιξη αλλάζει σε οπισθοδρόμηση,

η υγιής σεξουαλική ένωση μεταβάλλεται σε διαστροφή και εμπόρευμα,

η πρόοδος σταματά από την αντίδραση,

οι γιατροί μεταμορφώνονται σε εκτελεστές εντολών πολυεθνικών,

η δικαιοσύνη γίνεται αδικία,

οι πολιτικοί μετατρέπονται σε αχυράνθρωπους,

οι θρησκείες καθοδηγούν στρατούς πολέμου,

οι δημοσιογράφοι γίνονται λιβελλογράφοι,.

Πώς ο κοινωνικός παραλογισμός κυριαρχεί τού ορθολογισμού.

Με απλά λόγια, ο Ράιχ αποκάλυψε τις ρίζες τής αγάπης και τού μίσους, τής λογικής και τής τρέλας μας.

Αυτά ήταν υπερβολικά πολλά για να γίνει ανεκτός. Έπρεπε να συκοφαντηθεί συστηματικά τόσο το έργο του, όσο και η προσωπικότητά του κι αυτό έγινε από τα πλέον ετερόκλητα συμφέροντα, -ισμούς και παραλογισμούς.

Ακολουθεί το τέταρτο μέρος τού Ημερολογίου τής Αθλιότητας.

(Μέρος 4ο)


1934 Αύγουστος. Ο Ράιχ επιστρέφει μετά τη διαγραφή του από τη Διεθνή Ψυχαναλυτική Εταιρεία, από την Ελβετία στην Κοπεγχάγη.

1934 Οκτώβριος. Αναγκάζεται στην τέταρτη μετανάστευση στο Όσλο τής Νορβηγίας. Εγκαθίσταται προσωρινά σε ένα από εκείνα τα άθλια ξενοδοχεία – όπως γράφει «που είναι ικανά να τσακίζουν το ισχυρότερο πνεύμα». Θα δημιουργήσει καλύτερες συνθήκες διαμονής και θα παραμείνει στη χώρα για 5 περίπου χρόνια.

1935  Ιανουάριος. Μια ακόμα χυδαία επίθεση σουηδικής εφημερίδας ωθούμενης από αντιπάλους νοσοκομειακούς ψυχιάτρους, ζητά την απέλαση τού Ράιχ για «μην  ερωτοτροπεί με νεαρούς και νεαρές, ένας από αυτούς, τούς όπως ονομάζονται, Γερμανούς σεξολόγους και να πείθει με τη λαθεμένη ψευδοεπιστήμη του».

1935. Ο μετέπειτα εκδότης τού αμερικανικού περιοδικού,  στο οποίο δημοσιεύθηκε το άρθρο που αποτέλεσε αφορμή για τη δίωξη τού Ράιχ, Michael Straight, προσχωρεί στην κομουνιστική σέχτα τού βρετανικού πανεπιστημίου Κέμπριτζ.

1935. Από τον Μάιο έως τον Δεκέμβριο ο Ράιχ διεξάγει πειράματα διερευνώντας τη βιοηλεκτρική φύση τής λίμπιντο. Ο μετέπειτα καγκελάριος τής Δυτικής Γερμανίας Βίλι Μπραντ συμμετέχει στα πειράματα, μαζί με τη μετέπειτα σύζυγό του, η οποία εκείνη την εποχή εργάζεται ως γραμματέας τού Ράιχ. Ο αρχηγός τής νορβηγικής αστυνομίας Konstand, θεωρεί τον Ράιχ ως «τον πιο επικίνδυνο εχθρό τού νόμου και τής τάξης». Μερικά χρόνια αργότερα ο εκπρόσωπος τής τάξης και των ηθών, θα εκτελεστεί ως συνεργάτης των ναζί.

1935. Ο Στάλιν αρχίζει τις ψεύτικες δίκες τής Μόσχας. Την ίδια εποχή ο Ράιχ βρίσκεται στο Όσλο, ενώ ο μετέπειτα εκδότης Straight, που θα δημοσιεύσει στο περιοδικό του το άρθρο-λιβελογράφημα, συνεχίζει να είναι μέλος τής κομουνιστικής σέχτας τού πανεπιστημίου Κέμπριτζ, χτίζοντας το δρόμο για να γίνει στη συνέχεια πράκτορας της Μόσχας.

1935 Απρίλιος. Στον πόλεμο εναντίον τού Ράιχ, παρεμβαίνει εκ νέου η Γκεστάπο. Στο επίσημο δελτίο πληροφοριών «Reichsgesetzblatt» υπογραμμίζεται ότι πρέπει να κατασχεθούν τα έργα του «επειδή είναι δυνατό να θέσουν σε κίνδυνο τη δημόσια ασφάλεια και τάξη»…

1935 Μάιος. Με νέο δελτίο ανακοινώνεται από τη Γκεστάπο ότι ΜΕ ΕΝΤΟΛΗ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΝΙΑΣ απαγορεύεται  η διανομή όλων των εκδόσεων τής sex-pol  (σε κάθε γλώσσα) σε όλη τη Γερμανία.

1935 Kαλοκαίρι. Ο Ράιχ μαζί με την κόρη του Εύα επισκέπτεται την τέως σύζυγό του Άνι, που κάνει διακοπές στην Αυστρία, με τον δεύτερο σύζυγό της Rubinstein. Το αίτημά του να ζήσει η κόρη του μαζί του απορρίπτεται με το επιχείρημα ότι πρέπει πρώτα να τελειώσει την ανάλυσή της με την παιδοψυχολόγο Berta Bornstein. Η Εύα αργότερα αποκάλυψε ότι ο ρόλος αυτής τής γυναίκας ήταν να τής κάνει πλύση εγκεφάλου για να θεωρήσει τρελό τον πατέρα της… Καταπληκτική ψυχανάλυση από μια επιστήμονα που είχε εκπαιδευτεί από την κόρη τού Φρόιντ, Άννα… Ο Ράιχ αγνοούσε τότε ότι ο σύζυγος τής πρώην συζύγου του ήταν πράκτορας τής Μόσχας.

1935 Αύγουστος. Μια ομάδα φοιτητών από την κομουνιστικά σέχτα τού Κέμπριτζ, μεταξύ αυτών ο μετέπειτα κατάσκοπος και εκδότης Straight και ο μετέπειτα ψυχαναλυτής Charles Rycorft, που θα γράψει ένα λιβελογράφημα – βιογραφία εναντίον τού Ράιχ, επισκέπτονται το Λένινγκραντ.

1935 Αύγουστος. Ο  Otto Fenichel, έχοντας πλέον εξελιχθεί σε εχθρό και συκοφάντη του Ράιχ, αναγκάζεται να φύγει από το Όσλο, επειδή όπως αναφέρει ο Ράιχ»δεν μπορούσε πια να βγάλει το ψωμί του». Όλοι οι ασθενείς του είχαν προτιμήσει τον Ράιχ ως θεραπευτή τους…

1935 Σεπτέμβριος. Ο Ράιχ αλληλογραφεί με τον Τρότσκι.

1935 Δεκέμβριος. Ο Max Eitingon (το δεξί χέρι τού Φρόιντ) με επιστολή του αρνείται ότι συμμετείχε στην εκδίωξη τού Ράιχ από τη Διεθνή Ψυχαναλυτική Εταιρεία.

1936 Μάιος. Ο Ράιχ στέλνει τηλεγράφημα στον Φρόιντ για τα 80 χρόνια του. Επίσης γράφει άρθρο με τίτλο «Τα συγχαρητήριά μας για τα γενέθλια τού Φρόιντ». Τον ίδιο μήνα κάνει τα πρώτα βήματα για ν’ ανακαλύψει τα βιόντα, μεταβατικές μορφές μεταξύ ζώσας και μη ζώσας ύλης. Με αφορμή αυτή την ανακάλυψη θα δεχτεί σε λίγο διάστημα βίαιη επίθεση που θα κρατήσει σχεδόν ένα χρόνο, με πάνω από 100 άρθρα.

1936 Δεκέμβριος. Ο Νορβηγός κομουνιστής υπουργός Δικαιοσύνης Trygve Halvdan Lie και μετέπειτα πρώτος Γενικός Γραμματέας τού ΟΗΕ, απελαύνει τον Τρότσκι. Ορισμένες αναφορές σε νορβηγικές ιστοσελίδες τον τοποθετούν τον Lie, στο χώρο των έμμισθων πρακτόρων τής Μόσχας. Τον ίδιο μήνα ο Ράιχ δείχνει για πρώτη φορά τα βιόντα στον Albert Fischer τού Ινστιτούτου Ροκφέλερ, ο οποίος δεν κατανοεί απολύτως τίποτα.

1937 Ιανουάριος. Ο κατοπινός εκδότης τού αμερικανικού περιοδικού «New Republic»  Michael Straight, όπου θα δημοσιευθεί το 1947 το άρθρο – δηλητήριο σε βάρος τού Ράιχ,  προσχωρεί στο δίκτυο πρακτόρων τής Μόσχας. Στη συνέχεια θα επιστρέψει στις ΗΠΑ για να ξεκινήσει εργασία στην Morgan Bank…

1937  Μάρτιος. Καλλιέργειες βιόντων στέλνονται από τον Ράιχ για εξέταση στο βακτηριολόγο καθηγητή Theodor Thjotta, που χωρίς να το γνωρίζει ο Ράιχ, εργάζεται με επιχορηγήσεις από το Ίδρυμα Ροκφέλερ.

1937  Μάρτιος. Το  Ίδρυμα Ροκφέλερ στο Παρίσι, αρνείται επιχορήγηση στον Βίλχελμ Ράιχ.

1937 Μάιος. Ο καθηγητής Roger du Teiil αρχίζει δουλειά μαζί με τον Ράιχ στο Όσλο και διαπιστώνει την ύπαρξη βιόντων.

1937 Μάιος. Αρχίζει σταδιακά μια μεγάλη και πανουκλιασμένη εκστρατεία τής πλειοψηφίας τού νορβηγικού Τύπου εναντίον τού Ράιχ με αφορμή την ανακάλυψη των βιόντων. Μέσα σε διάστημα ενός έτους θα δημοσιευθούν πάνω από 100 άρθρα εναντίον του. Ο Ράιχ απαντά μονότονα: «Ελέγξτε τα πειράματά μου». Ουδείς ουσιαστικός έλεγχος γίνεται.

1937 Ιούλιος. Η Ρωσική Ψυχαναλυτική Εταιρεία διακόπτει κάθε είδους δραστηριότητα. Θα ακολουθήσουν 20 χρόνια «πάγου»…

1937 Δεκέμβριος. Η νορβηγική εφημερίδα «Aftenposten» δημοσιεύει την πρώτη επίθεση εναντίον τού Ράιχ, μέσω τού βακτηριολόγου Klaus Hansen, ο οποίος δηλώνει πως  η κίνηση των βιόντων είναι η γνωστή κίνηση Brown. Ακολουθεί νέα επίθεση από έναν σύλλογο αντλερικών, που εκτιμά ότι η ψυχιατρική θεραπεία τού Ράιχ είναι απάτη.

1937 Δεκέμβριος. Την ίδια εποχή αρχίζει ψυχιατρική θεραπεία με τον Ράιχ ο ιδρυτής τού πασίγνωστου αντιαυταρχικού σχολείου Σάμερχιλ,  Α. Σ. Νίλ.

1938. Εκδίδεται το μνημειώδες έργο τού Ράιχ «Die Bions». («Τα Βιόντα» αποτελούν μια από τις μεγαλύτερες ανακαλύψεις τού Ράιχ). Συνεχίζεται η δηλητηριώδης επίθεση από το νορβηγικό τύπο. Μεταξύ άλλων κατηγορούν τον Ράιχ ότι οργανώνει ραντεβού μεταξύ ψυχικά ασθενών για να έχουν σεξουαλικές σχέσεις, ενώ μια φασιστική εφημερίδα ζητά να κλειστεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Ένας άλλος καθηγητής τον καταγγέλλει στις αρχές επειδή διεξήγε πειράματα με ζώα… (ποντίκια).

Ο Ράιχ ζητά να γίνουν ελεγχόμενα πειράματα για τα βιόντα. Αρχικά ο ιατρικός σύλλογος αντιδρά θετικά αλλά αργότερα αλλάζει στάση. Ο συνεργάτης τού Ράιχ καθηγητής Roger du Teil αποβάλλεται από το πανεπιστήμιο επειδή συνεργάζεται με τον Ράιχ. Λίγο αργότερα, επειδή γίνεται σαφές ότι πρόκειται περί σκανδάλου, αποκαθίσταται στη θέση του.

Την ίδια εποχή ο μετέπειτα εκδότης – πράκτορας τής Μόσχας Michael Straight στου οποίου το περιοδικό θα δημοσιευθεί το 1947 το λιβελογράφημα εναντίον τού Ράιχ,  διορίζεται στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ…

1938 Φεβρουάριος. Λήγει η άδεια παραμονής τού Ράιχ στη Νορβηγία. Ξεκινά μέσω δημοσιευμάτων στον Τύπο, πόλεμος για την απέλασή του, που εμποδίζεται προς το παρόν από πολλούς υποστηρικτές του.

1938 Μάρτιος. Δημοσιεύεται στο νορβηγικό Τύπο επιστολή  υποστήριξης για τον Ράιχ από το διάσημο ανθρωπολόγο Μαλινόφσκι. Περίπου 70 χρόνια αργότερα ο ιστορικός Havard Nilsen καθηγητής στο τμήμα ιστορίας τού πανεπιστημίου τού Όσλο με την εργασία του – “The Τroll Circle” – “Ο κύκλος των καλικάντζαρων” – θα αποκαλύψει ότι η συκοφαντική εκστρατεία εναντίον του Ράιχ, οργανώθηκε κυρίως μέσα από την τότε νορβηγική κυβέρνηση, για πολιτικούς λόγους και θα αποκαλύψει επίσης ορισμένα δεδομένα για τη σχέση Ράιχ – Τρότσκι.

1939  Φεβρουάριος. Ο Ράιχ ανακαλύπτει τα  βιόντα SAPA. Κομβικό σημείο για να ανακαλύψει στην πορεία, την εκπομπή ενέργειας από αυτά και στη συνέχεια για να ανακαλύψει τον οργονοθάλαμο και όλα όσα ακολουθούν. Μια ακόμα έμμεση επίθεση εναντίον του. Η κυβέρνηση μπροστά σε ένα κύμα διαμαρτυρίας για τη συκοφαντική εκστρατεία εναντίον τού Ράιχ στο νορβηγικό τύπο, αποφασίζει να μην τον απελάσει με πλάγιο τρόπο. Ψηφίζει νόμο που τον «φωτογραφίζει» με τον οποίο ορίζεται ότι οποιοσδήποτε εξασκεί ψυχανάλυση ή ψυχοθεραπεία θα πρέπει να αποκτήσει ειδική άδεια από την κυβέρνηση. Αυτό στην ουσία είναι το τέλος παραμονής του και στη Νορβηγία.

1939 Απρίλιος. Η εφημερίδα «Aftenposten» δημοσιεύει άρθρο δύο βιολόγων στο οποίο αναφέρεται ότι ο Ράιχ γνωρίζει ανατομία όσο ένας πρωτοετής φοιτητής και ότι το αίτημά του για έλεγχο των πειραμάτων του είναι χαμένος χρόνος… (Σημειώνεται ότι ο Ράιχ ήταν αριστούχος στο μάθημα τής ανατομίας και γενικά στα περισσότερα μαθήματα τής ιατρικής. Ήταν μάλιστα τόσο καλός ώστε παρέδιδε μαθήματα σε πρωτοετείς φοιτητές ενώ αυτός ήταν μόλις στο δεύτερο έτος, τέλειωσε δε την ιατρική σε τέσσερα έτη αντί για έξι. Είναι επίσης χαρακτηριστικό της ιδιοφυΐας του ότι το καλοκαίρι τού 1922 πήρε το πτυχίο της ιατρικής, ήταν μέλος της Ψυχαναλυτικής Εταιρείας, συμμετείχε σε διάφορες κλινικές έρευνες και ασκούσε ψυχανάλυση για περισσότερο από τρία χρόνια).

1939 Μάιος. Ο Ράιχ αποφασίζει να πραγματοποιήσει την πέμπτη μετανάστευση. Αυτή τη φορά στις ΗΠΑ.

1939 Μάιος. Η σύζυγος του μετέπειτα καγκελαρίου τής Δυτικής Γερμανίας Βίλι Μπραντ,  Getrude Gaasland, μεταφέρει πριν από τον Ράιχ στην Αμερική, το αρχείο του, εργαστηριακά εργαλεία, και έπιπλα. Συνολικά εργάστηκε ως βοηθός του για πέντε χρόνια.

1939, 27 Αυγούστου. Ο Ράιχ αποβιβάζεται στη Νέα Υόρκη, ύστερα από ήσυχο ταξίδι με το πλοίο «Stavenger».

1939 Σεπτέμβριος. Ο Χίτλερ εισβάλλει στην Πολωνία. Ξεκινά ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος. Για τον Ράιχ αρχίζει στις ΗΠΑ μια νέα δημιουργική περίοδος εξαιρετικών ανακαλύψεων, αλλά και νέων σκληρότερων διώξεων και συκοφαντιών.

ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΜΟΙΑΖΕΙ ΜΕ ΕΠΙΛΟΓΟΣ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ

Η χρονολογική αποκάλυψη των παράλογων διώξεων και τής συστηματικής πανουκλιασμένης συκοφάντησης κατά την περίοδο παραμονής τού Ράιχ στις ΗΠΑ μένει να γραφεί.

‘Ήδη έχω συγκεντρώσει μεγάλο όγκο δεδομένων αλλά πιστεύω ότι χωρίς τη μελέτη τού σχετικού φακέλου με τίτλο “Συνωμοσία”, που παρέμενε κλειστός στο Πανεπιστήμιο τού Χάρβαρντ για μισό αιώνα, η έρευνά μου θα ήταν ελλιπής.

Ήδη, χάρη στην ψυχίατρο – οργονομίστρια Τάνια Ζώτου και ύστερα από αίτησή μου προς τον Μουσείο Ράιχ, έχω στα χέρια μου ένα πολύ μεγάλο όγκο πληροφοριών από αυτό τον φάκελο. Ωστόσο, το υλικό που περιέχει είναι πέρα από κάθε φαντασία. Για να προλάβω σε αυτή τη ζωή να καταγράψω ορισμένα σημαντικά δεδομένα, η αίτησή μου προς το Μουσείο δεν ζητά τον πλήρη φάκελο, αλλά όσους από τους υποφακέλους και κείμενα έκρινα ότι θα με βοηθούσαν στην πλήρη αποκάλυψη τής αθλιότητας.

Οι έχουσες και έχοντες διαβάσει έως εδώ “Το Ημερολόγιο τής Αθλιότητας”, σίγουρα δεν θα έχουν καμία αμφιβολία για το συντελεσθέν αίσχος σε βάρος ενός από τους ιδιοφυέστερους επιστήμονες τού 20ού αιώνα. Η συνέχεια τού “Ημερολογίου” θα καταδείξει πέρα από κάθε αμφιβολία τη διατήρηση και την κορύφωση αυτού τού αίσχους, στο οποίο συμμετείχαν η αμερικανική δικαιοσύνη, άλλες κρατικές αμερικανικές υπηρεσίες, κορυφαίες επιστημονικές οργανώσεις, μυστικές υπηρεσίες, αλλά και άτομα νεκροκεφαλές και νεκροθάφτες κάθε ανακάλυψης που οδηγεί στην υγεία και ευτυχία.

Θα διαπιστώσουν επίσης την παντελή απουσία αντίδρασης, την απόλυτη σιγή, ΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΑΚΙΝΗΣΙΑ από το λεγόμενο προοδευτικό κατεστημένο και από κάθε οργάνωση προστασίας ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά και από κάθε διανοούμενο, για το απίστευτο αίσχος που συντελέσθηκε στον 20ό αιώνα, με το κάψιμο όλων των βιβλίων τού Ράιχ.

Στη συνέχεια, τα σχόλια, τα συμπεράσματα και οι αντιδράσεις θα είναι δικές σας.


ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ (Νο 3)

Γράφει:

Ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Η τρίτη συνέχεια από τη δράση των μικρομέγαλων ανθρωπάκων που πολέμησαν με λύσσα, γεμάτοι συγκινησιακή πανούκλα έναν από τους μεγαλύτερους επιστήμονες τού 20ού αιώνα.

 

Μιλάμε για τον Βίλχελμ Ράιχ, ο οποίος αποτελεί μοναδική περίπτωση σε ολόκληρη την παγκόσμια ιστορία, ως ο επιστήμονας που συκοφαντήθηκε και πολεμήθηκε, όσο κανένας άλλος, από τα πλέον αλλότρια συμφέροντα και -ισμούς. Το γεγονός αυτό κάνει μοναδική την πορεία του επειδή αποτέλεσε στόχο από μηχανισμούς πέντε κρατών. Τής κομουνιστικής ΕΣΣΔ, τής ναζιστικής Γερμανίας, τής καπιταλιστικής Αμερικής, τής Δανίας και τής Νορβηγίας, χωρίς να υπολογίζουμε τους ανωτέρω σαλτιμπάγκους, που με λουδοβίκειο ξερολισμό και ανύπαρκτη ψυχική υγεία τον συκοφαντούσαν και τον καταδίωκαν συστηματικά σε όλη τη ζωή του.

 

 

 

1927-1939 – Η ΑΔΥΣΩΠΗΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΤΩΝ ΑΘΛΙΩΝ ΕΠΙΘΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΡΑΔΙΟΥΡΓΙΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΙΑΣ ΜΕΓΑΛΟΦΥ’Ι’ΑΣ

(Μέρος 3ο)

1933 Φεβρουάριος. Στις 28 Φεβρουαρίου καίγεται το Ράιχσταγκ. Τις επόμενες ημέρες γίνονται σαρωτικές συλλήψεις 15.000 κομματικών στελεχών και διανοουμένων. Ο Ράιχ διαφεύγει επειδή οι συλλήψεις έγιναν με βάση καταλόγους με επίσημα αξιώματα και το όνομά του δεν υπήρχε πουθενά.

Οι περισσότεροι ιστορικοί συμφωνούν ότι η πυρκαγιά που έκαψε το Ράιχσταγκ ήταν έργο ενός 23χρονου Ολλανδού άνεργου πρώην κομουνιστή του Marinus van der Lubbe. Συνελήφθησαν ως ύποπτοι τρεις Βούλγαροι και ο Ολλανδός 23χρονος. Οι τρεις Βούλγαροι αθωώθηκαν στη δίκη που ακολούθησε και ο 23χρονος Ολλανδός κρίθηκε ένοχος και εκτελέστηκε. Ένας εκ των Βουλγάρων ήταν ο Δημητρόφ, ο οποίος γνώριζε από πρώτο χέρι τη δράση και τις ιδέες τού Ράιχ. Ο Δημητρόφ έγινε αργότερα ένας εκ των φανατικότερων υποστηρικτών του Στάλιν και από τους πλέον έμπιστους φίλους του, ενώ διορίστηκε από τον Στάλιν πρωθυπουργός της Βουλγαρίας με τη λήξη του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.

Στο μεταξύ η Γερμανία κηρύσσεται σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, αναστέλλονται τα περισσότερα ατομικά δικαιώματα και όλα αυτά σε λιγότερο από ένα μήνα από τότε που ο Χίτλερ είχε γίνει καγκελάριος και μια εβδομάδα πριν τις εκλογές. Από εδώ και στο εξής μπαίνουν οι βάσεις για να ολοκληρώσει ο Χίτλερ την κατάληψη της εξουσίας να ξεκινήσει τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, να κυριαρχήσει μια απέραντη φρίκη και καταστροφή στη Γη και να χάσουν τη ζωή τους 30 εκατομμύρια άνθρωποι.

1933 Μάρτιος. Η δεύτερη επίθεση κράτους εναντίον τού Ράιχ. Η ναζιστική εφημερίδα «Vοlkischer Beobachter» επιτίθεται στον Ράιχ για το βιβλίο του «Ο Σεξουαλικός αγώνας των νέων». Ο Ράιχ παίρνει το μήνυμα και διαφεύγει την ίδια νύχτα μαζί με τη σύζυγό του στην Αυστρία. Η σύζυγός του επιστρέφει αμέσως στο Βερολίνο, ενώ οι δύο κόρες του βρίσκονται ήδη στη Βιέννη.

1933 Μάρτιος. Οι ναζί ερευνούν το διαμέρισμα του Ράιχ και παίρνουν ορισμένα αντικείμενα. Η υπηρέτρια αναφέρει την κλοπή στην αστυνομία και τα αντικείμενα επιστρέφονται. Ο Ράιχ πηγαίνει κρυφά το βράδυ στο σπίτι του και παίρνει μερικά ρούχα. Τα αρχεία του είχαν ήδη φυγαδευτεί σε ασφαλές μέρος.

1933 Μάρτιος. Επιστρέφοντας στη Βιέννη μετά τρία χρόνια παραμονής στο Βερολίνο και με μερικά μόνο μάρκα στην τσέπη ξαναρχίζει την ιατρική του δουλειά.

Σε λίγο δέχεται επίθεση από τον Φρόιντ, ο οποίος τού ανακοινώνει ότι ο εκδοτικός οίκος των Ψυχαναλυτών δεν θα εκδώσει το βιβλίο «Ανάλυση τού Χαρακτήρα», ένα βιβλίο που ακόμα και σήμερα θεωρείται κλασικό.

1933 Απρίλιος. Ένας άλλος πολέμιος τού Ράιχ, ο Paul Federn, (κι αυτός από τον στενό κύκλο τού Φρόιντ) ζητά να μη δώσει άλλες διαλέξεις σε κομουνιστές και σοσιαλιστές. Ο Ράιχ αρνείται και ζητά συνεδρίαση τής διοικητικής επιτροπής τής Ψυχαναλυτικής Ένωσης. Ο Federn του ανακοινώνει στη συνέχεια ότι δεν θα μπορεί να συμμετέχει στις συνεδριάσεις των Ψυχαναλυτών. Ο Ράιχ ζητά να γίνει επίσημη συνεδρίαση για το θέμα, όπου η κρυφή εχθρός του, κόρη τού Φρόιντ Anna, δηλώνει ότι είναι εναντίον του οι περισσότεροι. Αυτό μεθερμηνευόμενο σήμαινε ότι δεν είχε μέλλον στη Βιέννη, όπου δεν θα μπορούσε να εκπαιδεύει κανέναν, και θα ήταν επιστημονικά άστεγος.

1933 Μάιος. Λόγω τού γεγονότος ότι ένιωθε ξένο σώμα στους ψυχαναλυτικούς κύκλους τής Βιέννης κι ενώ ο γάμος του με την Annie είχε τελειώσει, ο Ράιχ μεταναστεύει στην Κοπεγχάγη. Εκεί το Κ.Κ. Δανίας αρνείται να ικανοποιήσει το αίτημά του να δώσει βοήθεια σε όλους τους Γερμανούς πρόσφυγες – και αντί γι’ αυτό ζητάει τα χαρτιά μετανάστευσης τού Ράιχ… Παρά την πολεμική που δέχεται τόσο από τους ψυχιατρικούς κύκλους όσο και από τα όργανα τής εξουσίας τής χώρας, καταφέρνει να ζει ευτυχισμένος επειδή είναι με τη γυναίκα του (Elsa Lindenburg) που υπεραγαπά, τις δύο κόρες του και ταυτόχρονα μπορεί να δουλεύει.

1993 Καλοκαίρι. Ο οπαδός των ιδεών τού Ράιχ, Kim Philby και μετέπειτα μεγαλύτερος κατάσκοπος τής Μόσχας τού 20ού αιώνα, φθάνει στη Βιέννη.

1933 Αύγουστος. Η Γερμανική Ψυχαναλυτική Ένωση εκδιώχνει τον Ράιχ από μέλος της, λόγω τής πολιτικής δράσης του. Πρόεδρος ήταν ο Max Eitingon, (αργότερα θα θεωρηθεί πράκτορας των Σοβιετικών, χωρίς να αποδειχθεί κάτι τέτοιο). H εταιρεία ουδέποτε ανακοίνωσε επισήμως την εκδίωξη του Ράιχ, ούτε τις αιτίες που την ώθησαν σε αυτή.

1933 Οκτώβριος. Η εφημερίδα «Arbejderbladet» τού Δανικού Κομουνιστικού Κόμματος δημοσιεύει ανακοίνωση για συνεδρίαση στην Κοπεγχάγη, όπου «θα συζητηθεί η μάχη εναντίον τής ψυχανάλυσης και των ιδεών τού Ράιχ».

1933 Νοέμβριος. Το Δανικό Κομουνιστικό Κόμμα μέσω τής εφημερίδας «Arbejderbladet» ανακοινώνει τη διαγραφή τού Ράιχ από το Κ.Κ. Γερμανίας, επειδή προσπάθησε να συνδυάσει τις ιδέες τού Μαρξ και τού Φρόιντ και την έκδοση τού βιβλίου «Η μαζική ψυχολογία τού φασισμού». Αυτό που δεν αναφέρεται στους αναγνώστες της είναι ότι Κ.Κ. Γερμανίας έχει πάψει να υφίσταται οκτώ μήνες νωρίτερα, από το Μάρτιο τού 1933…

1933 Δεκέμβριος. Η εφημερίδα «Arbejderbladet» τού Κ.Κ. Δανίας δημοσιεύει μεγάλου μεγέθους ανώνυμο κείμενο, με το οποίο χαρακτηρίζονται τα βιβλία τού Ράιχ ως «επικίνδυνα για την επαναστατική δουλειά» και «Η μαζική ψυχολογία τού φασισμού» ως άχρηστο «επειδή δεν δίνει καμία απόδειξη ότι οι ιδέες τού συγγραφέα θα βοηθούσαν την κομουνιστική πάλη».

1933 Δεκέμβριος. Ο Max Eitingon, το δεξί χέρι τού Φρόιντ, μεταναστεύει στην Ιερουσαλήμ, όπου ιδρύει την Παλαιστινιακή Ψυχαναλυτική Εταιρεία.

1934 Ιανουάριος. Το όργανο της Κομιντέρν στην Πράγα «Der Gegenangriff» δημοσιεύει άρθρο με σκληρούς χαρακτηρισμούς. Σημειώνεται σε αυτό ότι «η πρόσκαιρη επιτυχία τού Χίτλερ καταβρόχθισε και μέλη της μικροαστικής τάξης, όπως ο Ράιχ που θεωρεί τον εαυτό του κομουνιστή» και πως οι απόψεις του βρίσκονται πλησιέστερα στο φασισμό, ενώ «παίζει τέλεια το παιχνίδι της χιτλερικής προπαγάνδας». Σημειώνεται ότι εκείνη την εποχή ζει στην Πράγα ο σοβιετικός πράκτορας Comrade Thomas. Είναι αυτός που στη συνέχεια θα παντρευτεί την πρώτη σύζυγο τού Ράιχ, Annie και στη συνέχεια θα τον συκοφαντεί συστηματικά.

1934 Ιανουάριος. Ο Ράιχ αναγκάζεται σε τρίτη μετανάστευση στο Μάλμε τής Σουηδίας.

1934 Φεβρουάριος. Ο μετέπειτα μεγαλύτερος κατάσκοπος τού 20ού αιώνα Kim Philby, παντρεύεται την Alice Kοhlman, μια γυναίκα, που ήταν δραστήριο μέλος τού κινήματος sex-pol.

1934 Απρίλιος. Ο Ράιχ εκδίδει το περιοδικό «Zeitscbrift fur Politische Psychologie und Sexualoekonomie» («Περιοδικό για την πολιτική ψυχολογία και σεξουαλική οικονομία»).

1934 Απρίλιος. Δύο κράτη με τους μηχανισμούς τους κινούνται εναντίον του. Η δανική και σουηδική αστυνομία συνεργάζονται για να ασκήσουν διώξεις στον Ράιχ και σε συνεργάτες του. Ξεσηκώνεται ένα κύμα διαμαρτυρίας για τις πιέσεις που δέχεται. Ο Φρόιντ αρνείται να συμμετάσχει. Η δήλωσή του είναι ξερή: «Δεν μπορώ να συμμετέχω στις διαμαρτυρίες σας για τον δόκτορα Βίλχελμ Ράιχ»… ( Το κλίμα συκοφαντίας εξαπλώνεται στη Νορβηγία όπου το 1934 στη φασιστική εφημερίδα την «ABC» δημοσιεύεται εξαιρετικά χυδαία επίθεση εναντίον του, με επιλεγμένη φωτογραφία, για την οποία ο ίδιος ο Ράιχ παραδέχθηκε ότι φαινόταν σαν ηλίθιος).

1934 Απρίλιος. Ο συνεργάτης τού Ράιχ Jonathan Leunbach θέτει υποψηφιότητα ως βουλευτής στις εκλογές στη Δανία, με πλατφόρμα τις θέσεις τής sex-pol.

1934 Απρίλιος. Εμφανίζεται ξανά στο προσκήνιο το κράτος που με τους μηχανισμούς του πολεμά τον Ράιχ. Η Γκεστάπο κατάσχει και κηρύσσει απαγορευμένα τα έργα τού Ράιχ «Τι είναι ταξική συνείδηση», «Διαλεκτικός υλισμός και ψυχανάλυση» και όλα όσα επρόκειτο να δημοσιεύσει στο μέλλον σε οποιαδήποτε χώρα…

1934 Απρίλιος. Η αστυνομία της Σουηδίας κάνει παράνομα έρευνα στο διαμέρισμα του Ράιχ στο Μάλμο. Εισβάλουν στο χώρο του ενώ θεράπευε ασθενή του.

1934 Απρίλιος. Η μαρξιστική ομάδα των ψυχαναλυτών συνεδριάζει παράνομα στο ‘Όσλο. Ο μετέπειτα εχθρός τού Ράιχ, ο Fenichel (κι αυτός από τον στενό κύκλο τού Φρόιντ) επικρίνει τις συνθήκες που επικρατούν στη Διεθνή Ψυχαναλυτική Εταιρεία, αλλά εξαφανίζει την επιστημονική συνεισφορά τού Ράιχ, μην αναφέροντας καμία ανακάλυψή του. Ο Ράιχ παρεμβαίνει και ο Fenichel απολογείται λέγοντας πως είχε «ξεχάσει να αναφέρει τη θεωρία του οργασμού»….

1934 Μάιος. Η Getrude Gaasland, βοηθός αργότερα στη Νορβηγία τού Ράιχ, συλλαμβάνεται από τους ναζί και αφήνεται ελεύθερη πέντε εβδομάδες αργότερα.

1934 Μάιος. Λήγει η βίζα παραμονής του στη Σουηδία. Υποβάλλει αίτημα περαιτέρω παραμονής για τέσσερις εβδομάδες που απορρίπτεται από την αστυνομία. Διαμαρτύρεται στο υπουργείο Μετανάστευσης χωρίς αποτέλεσμα. Ο υπουργός Δικαιοσύνης εξηγεί ότι η απόρριψη της αίτησης έγινε εξαιτίας «πληροφοριών που έδωσε προσωπικός εχθρός του Ράιχ».

1934 Μάιος. Η σουηδική κυβέρνηση τού ζητά να αναχωρήσει από τη χώρα στις 24 Μαΐου.

1934 Ιούνιος. Αναγκάζεται να επιστρέψει παράνομα στη Δανία με το ψευδώνυμο Peter Stein.

1934 Ιούνιος. Ο Ράιχ δέχεται αίτημα τού διάσημου σοβιετικού σκηνοθέτη Sergei Eisenstein, να τού αποστείλει όλα τα έργα του σχετικά με το κίνημα sex-pol.

1934 Ιούνιος. Ο μετέπειτα συκοφάντης του Ράιχ, Fenichel, μιλώντας στην ομάδα των ψυχαναλυτών της Κοπεγχάγης, αποκαλύπτει την αδυναμία του να κατανοήσει τη θεωρία του οργασμού. Ο Ράιχ παρεμβαίνει και του κάνει αυστηρές διορθώσεις.

1934 Ιούλιος. Ο πρώην εκδότης τού Ράιχ και νυν κορυφαίος πράκτορας τής Μόσχας Arnold Deutsch στρατολογεί τον Kim Philby, τον πράκτορα που θα ονομαστεί στη συνέχεια ο μεγαλύτερος κατάσκοπος τού 20ού αιώνα.

1934 Αύγουστος. Δέχεται ένα γράμμα από τον Γραμματέα της Γερμανικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας που τού αναφέρει ότι δεν πρέπει να εκπλαγεί εάν δεν δει το όνομά του στον κατάλογο των μελών της Γερμανίας και τού ζητά να δώσει τη συγκατάθεσή του γι’ αυτό. Ο Ράιχ δεν αντιλαμβάνεται την παγίδα για την επερχόμενη διαγραφή του και συμφωνεί. «Θαύμαζα την αφέλειά μου και την απειρία μου στην πολιτική ψυχολογία που δεν μ’ άφησαν να εξηγήσω τη μανούβρα», σημειώνει.

1934 Αύγουστος. Υπό την προεδρία τού Ernest Jones, η Διεθνής Ψυχαναλυτική Εταιρεία, με συνωμοτικό τρόπο διαγράφει τον Ράιχ, στο συνέδριο τής Λουκέρνης, μετά από 14 χρόνια συμμετοχής του σε αυτήν, χωρίς να εξηγήσει ουδέποτε την αιτία. Τα αρχεία του Φρόιντ παραμένουν έως και σήμερα ερμητικά κλειστά σε κάθε αίτημα για να διαλευκανθούν εκείνα τα σκοτεινά χρόνια.

Η διαγραφή είχε γίνει μυστικά ένα χρόνο νωρίτερα με προεδρεύοντα τον Max Eitingon. Η ψυχαναλύτρια Edith Jacobson, ήταν η μόνη που γνώριζε το γεγονός και τής «διαφεύγει» να το αναφέρει στον Ράιχ κατά τη συνάντησή τους στο Όσλο τής Νορβηγίας. Αργότερα αυτή η γυναίκα θα σπείρει συκοφαντικές φήμες στις ΗΠΑ εναντίον τού Ράιχ. Ας σημειώσουμε εδώ ότι η Edith Jacobson ήταν στενή φίλη τής πρώτης συζύγου τού Ράιχ, Annie. Επιπλέον ο δεύτερος σύζυγος τής Annie και πράκτορας τής Μόσχας Thomas, βοήθησε τη Jacobson να δραπετεύσει από φυλακή – νοσοκομείο όπου την είχαν κλείσει οι ναζί. Στην Αμερική διατήρησε πολύ στενή φιλία με το ζεύγος των Rubinstein, όπως ήταν το ψευδώνυμο τού σοβιετικού πράκτορα Thomas. Είχε λοιπόν η Jacobson σχέσεις με δύο άτομα – την πρώην σύζυγο του Ράιχ και τον σοβιετικό πράκτορα Thomas -, που για εντελώς διαφορετικούς λόγους το καθένα, συκοφαντούσαν συνεχώς τον Ράιχ.

Στη συνεδρίαση των ψυχαναλυτών όπου κρίθηκε το μέλλον τού Ράιχ, ο πρόεδρος τής Βρετανικής Εταιρείας Jones και ο πρόεδρος τής Γερμανικής Εταιρείας τού Βερολίνου Eitingon, μίλησαν εξαιρετικά καυστικά για αυτόν. (Εδώ ένα γεγονός ίσως έχει μεγάλη σημασία. Ο μετέπειτα δικηγόρος τού Ράιχ, Hays, που τον συμβούλεψε να μην προχωρήσει σε αγωγή εναντίον τής δημοσιογράφου της οποίας το άρθρο της αποτέλεσε σημείο εκκίνησης για την καταστροφή του, υπήρξε δικηγόρος τής σοβιετικής φίρμας Eitingon, η οποία συντηρούσε οικονομικά τον Max Eitingon, τον άνθρωπο που ήταν δεξί χέρι τού Φρόιντ. Ο γεννημένος στη Ρωσία Max, με τη σειρά του, συντηρούσε οικονομικά τον εκδοτικό οίκο των Ψυχαναλυτών. Ο Γιουνγκ αστειευόμενος είπε μια μέρα στον Φρόιντ ότι ο Max θα μπορούσε κάποτε να εκλεγεί στη Δούμα (το σοβιετικό κοινοβούλιο). Το επιστημονικό έργο τού Max Eitingon, συγκρινόμενο με αυτό τού Ράιχ ήταν νηπιακό. Παρά ταύτα ο Φρόιντ διατηρούσε μεγάλη εκτίμηση γι’ αυτόν. Ο αμείλικτος εχθρός τού Ράιχ (ο κατά φαντασίαν… απατημένος και ζηλότυπος σύζυγος) Sandor Rado, (κι αυτός από τον πολύ στενό κύκλο τού Φρόιντ), με συνέντευξή του αργότερα στις ΗΠΑ, ανέφερε ότι ο Max Eitingon, είχε εισοδήματα από επιχειρήσεις που επεκτείνονταν σε Ρωσία, Πολωνία, Αγγλία, και Γερμανία…

Όπως αναφέρει ο Jim Martin στο βιβλίο τού «Wilhelm Reich and the Cold War», παραμένει άγνωστο, πώς ένας πακτωλός χρημάτων ύστερα από συμφωνία με το κομουνιστικό καθεστώς τής ΕΣΣΔ, κυλούσε από τη χώρα αυτή μέσω τής φίρμας Eitingon, προς το δεξί χέρι τού Φρόιντ, τον τότε πρόεδρο τής Γερμανικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας Max Eitingon. Μυστήριο επίσης παραμένει η σχέση τού Max Eitingon με αυτό τον εμπορικό οίκο. Άγνωστη είναι επίσης η σχέση τού Max Eitingon με τον Naum Eitingon. Ο Naum Eitingon είχε κερδίσει την εκτίμηση τού Στάλιν, επειδή ήταν αυτός που σχεδίασε και ολοκλήρωσε τη δολοφονία τού Τρότσκι.

O Max Eiτingon, το δεξί χέρι τού Φρόιντ, θεωρήθηκε πράκτορας τής ΕΣΣΔ μετά την απαγωγή και δολοφονία ενός Ρώσου στρατηγού το 1937 στο Παρίσι. Ο οργανωτής τής δολοφονίας διέφυγε στη Ρωσία, αλλά η σύζυγός του συνελήφθη, καταδικάστηκε και πέθανε το 1940 σε γαλλική φυλακή. Στο μεταξύ είχε ομολογήσει πως ήταν συχνή επισκέπτης στο σπίτι τού Max Eitingon, πως τής έδινε πολλά χρήματα (κάτι που ο Eitingon παραδέχθηκε) και ανέφερε πως ο άντρας της, που είχε διαφύγει στην ΕΣΣΔ, συναντούσε τους μπολσεβίκους στο σπίτι τού Max Eitingon στο Βερολίνο. Τίποτα από όλα αυτά δεν αποδείχθηκε τελεσίδικα, εκτός τής χρηματοδότησης, που ομολόγησε ο Max Eitingon, με επιστολή του προς τον Φρόιντ…

(Συνεχίζεται)

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ (Νο 2)

Γράφει:

ο Χρήστος Μουσουλιώτης

 


Φουσκωμένοι τενεκέδες τής επιστήμης

σαλτιμπάγκοι τής πολιτικής

ποικιλώνυμοι κονομισάριοι τού ασύστολου κέρδους

ιδεολόγοι τής δεκάρας ή τής παράνοιας

υποστηρικτές τής θεσούλας (καλά είμαι εδώ)

πράκτορες μυστικών υπηρεσιών

δημοσιογράφοι πράκτορες ή φερέφωνα φανερών και κρυφών κέντρων

όργανα τής τάξης και κάθε λογής παράταξης

παράφρονες θρησκόληπτοι και φαρισαίοι ηθικολόγοι

ψυχικά διαταραγμένοι και σεξουαλικά ασθενείς

υψηλόβαθμοι κρατικοί λειτουργοί τού αέρα

και μεγαλόσχημοι ταρατατζούμηδες

εν γένει κάθε λογής μικρομέγαλοι ανθρωπάκοι

αποτέλεσαν τον σκουπιδοτενεκέ

των –ισμών, καταποντισμών και κάθε λογής μαύρων συμφερόντων

που κυνήγησαν και συκοφάντησαν εντέχνως ή ασύστολα

έναν από τους ιδιοφυέστερους επιστήμονες τού 20ού αιώνα

και ίσως όλων των αιώνων

καταφέρνοντας να τον τυλίξουν με τη χλεύη τής άγνοιας

και την ομίχλη τής ιστορίας

να τον ρίξουν στη φυλακή όπου δολοφονήθηκε ή πέθανε

ποιος ξέρει;

χωρίς να κατορθώσουν – οι δυστυχείς – να σβήσουν από το χάρτη

τις κολοσσιαίες ανακαλύψεις του.

 

Μιλάμε για τον Βίλχελμ Ράιχ,  ο οποίος αποτελεί μοναδική περίπτωση σε ολόκληρη την παγκόσμια ιστορία, ως ο επιστήμονας που συκοφαντήθηκε και πολεμήθηκε, όσο κανένας άλλος, από τα πλέον αλλότρια συμφέροντα και -ισμούς. Το γεγονός αυτό κάνει μοναδική την πορεία του επειδή αποτέλεσε στόχο για μηχανισμούς έξι κρατών. Τής κομουνιστικής ΕΣΣΔ, τής ναζιστικής Γερμανίας, τής καπιταλιστικής Αμερικής, τής Δανίας, Σουηδίας και Νορβηγίας, χωρίς να υπολογίζουμε τους ποικιλώνυμους σαλτιμπάγκους, που με λουδοβίκειο ξερολισμό και ανύπαρκτη ψυχική υγεία τον συκοφαντούσαν και τον καταδίωκαν συστηματικά σε όλη τη ζωή του.

1927-1939 –

Η ΑΔΥΣΩΠΗΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΤΩΝ ΑΘΛΙΩΝ ΕΠΙΘΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΡΑΔΙΟΥΡΓΙΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΙΑΣ ΜΕΓΑΛΟΦΥ’Ι’ΑΣ

(Μέρος 2ο)

1929 Οκτώβριος. Ένας από τους κορυφαίους σοβιετικούς κατασκόπους και ταυτόχρονα εκδότης τού Ράιχ, ο Arnold Deutsch, στρατολογεί ένα ακόμα άτομο ως πράκτορα των σοβιετικών, τον Tudor-Hart, για να δουλέψει στους βιεννέζικους κύκλους.

1929 Οκτώβριος. Ο Arnold Deutsch εκδότης τού Ράιχ και σοβιετικός πράκτορας (χωρίς να το γνωρίζει ο Ράιχ) εκδίδει τη μπροσούρα τού Ράιχ «Σεξουαλική διέγερση και σεξουαλική ευχαρίστηση».

1930 Ιανουάριος. Ο Ράιχ εκδίδει το εβδομαδιαίο περιοδικό «Der Revoluyionare Sozialdemokrat», όπου αναλύει τη δειλή συμπεριφορά των σοσιαλδημοκρατών.

1930 Ιανουάριος. Διαγράφεται από το Αυστριακό Σοσιαλιστικό Κόμμα.

1930 Σεπτέμβριος. Πρώτη αναγκαστική μετανάστευση από τη Βιέννη στο Βερολίνο.

1930. Αυτό το χρόνο υπάρχουν 80 ετερόκλητες σεξ-πολιτικές οργανώσεις στη Γερμανία, με περίπου 350.000 μέλη, δηλαδή περισσότερα από όλα τα μεγάλα πολιτικά κόμματα. Τα μέλη ήταν κομουνιστές, σοσιαλδημοκράτες, χριστιανοσοσιαλιστές κλ.π. Από τη μεριά τους τα κόμματα δεν έδιναν καμία σημασία σε αυτές τις οργανώσεις. Οι διαλέξεις που δίνονταν ήταν πάμπολλες αν και πολλές ήταν λαθεμένες, επειδή ανακάτευαν ζητήματα ευγονικής, αποφεύγοντας τα κεντρικά ζητήματα τής νεολαίας.

Στόχος τού Ράιχ ήταν να σχηματισθεί ενιαίος σύνδεσμος αυτών των οργανώσεων, προσανατολισμένος και  συνεργαζόμενος με το Κ.Κ. Η εισήγησή του έγινε δεκτή και το 1931 πραγματοποιήθηκε το πρώτο συνέδριο που κινητοποίησε 20.000 μέλη. Μέχρι τότε το Κ.Κ. δεν είχε οργανώσεις για τη σεξουαλική μεταρρύθμιση και με τη βοήθεια τού Ράιχ μέσα σε ένα χρόνο ιδρύθηκαν παντού οργανώσεις που έφταναν τα 40.000 μέλη!

1930 Σεπτέμβριος. Οργανώνει τα Τεχνικά Σεμινάρια τού Βερολίνου Αρχίζει σύντομη ψυχανάλυση με τον  Rado. (Τον σύζυγο που ζήλευε τρομερά τον Ράιχ επειδή η γυναίκα του Rado ένιωθε έλξη προς τον Ράιχ). Η ψυχανάλυση διακόπτεται επειδή ο Rado φεύγει… προσωρινά στις ΗΠΑ και μένει μόνιμα.  Το άτομο αυτό θα γίνει ένας από τους μεγαλύτερους συκοφάντες τού Ράιχ.

1931 Ιανουάριος. Εξαπολύεται επίθεση εναντίον του, που είχε σχεδιασθεί από το ΚΚ για εβδομάδες, στη διάρκεια τής κομουνιστικής Συνδιάσκεψης τής Παγγερμανικής Ένωσης όπου συζητήθηκε το θέμα «Η Πολιτική Κατάσταση και οι Στόχοι μας», με σκοπό τον εξοστρακισμό τού Ράιχ. Μίλησαν αρκετοί, σε μια συζήτηση, όπου οι περισσότεροι στράφηκαν εναντίον τού Ράιχ με ποικιλία επιχειρημάτων.

1931 Φεβρουάριος. Η επίθεση εναντίον τού Ράιχ εκφράζεται μέσω τού υπεύθυνου τού ΚΚ Γερμανίας στον πολιτισμό. Σε αυτή την κριτική τονίζεται ότι τα έργα τού Ράιχ είναι αντεπαναστατικά, αλλοιώνουν τον μαρξισμό και λεπτομερής παρουσίαση θα κυκλοφορήσει σύντομα. Κάτι που ποτέ δεν έγινε.

1931 Απρίλιος. Επίθεση από τον Καρλ Κάουτσκι, γιο ενός γνωστού (και στην Ελλάδα) μαρξιστή διανοούμενου (με το ίδιο όνομα), τού Καρλ Κάουτσκι, ο οποίος σε άρθρο του κατηγορεί τον Ράιχ ότι αφαιρεί όλα τα ιδανικά των εργαζομένων με τη σεξουαλική προπαγάνδα. Παρά ταύτα, το 1931 το Μαρξιστικό Εργατικό Πανεπιστήμιο κάλυπτε θέματα όπως «Μαρξισμός και Ψυχολογία» ή το χώρο τής «Σεξολογίας», ενώ ο Ράιχ έκανε μαθήματα και το ακροατήριό του μεγάλωνε με κάθε διάλεξη φτάνοντας στις ώρες τής σεξολογίας τα 250 άτομα. Ταυτόχρονα τα κείμενά του διανέμονταν σε όλη τη Γερμανία από το δίκτυο τού Πανεπιστημίου.

1931 Ιούλιος. Αποτυχαίνει η ενοποίηση των σεξουαλικών κινημάτων.

1931 Kαλοκαίρι. Κάπου αυτή την εποχή κινείται εντονότερα ο «μηχανισμός» τής ΕΣΣΔ. Όταν ο Ράιχ στέλνει για έγκριση στη Μόσχα το βιβλίο του «Ο σεξουαλικός αγώνας των νέων», μαθαίνει ότι η είναι ένα καλό βιβλίο, αλλά «θα ήταν καλύτερο να μην αναληφθεί ευθύνη για αυτό». Όταν ο Ράιχ το έδωσε για εκτύπωση στον Εργατικό Πολιτιστικό Τύπο, μια εταιρεία συνεργαζόμενη με το Κ.Κ., ο υπεύθυνος έκδοσης το κράτησε στα συρτάρια του για έναν ολόκληρο χρόνο, αναγκάζοντας τον Ράιχ να ιδρύσει εκδοτικό οίκο για να το τυπώσει. Το βιβλίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Αγοράσθηκαν 4.000 αντίτυπα μέσα σε 1,5 μήνα.

1931 Δεκέμβριος. Ο Ράιχ γίνεται μέλος τής Γερμανικής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας.

1931 Σεπτέμβριος. Ο αναλυτής τού Ράιχ, Sandor Rado, που έφυγε για εξάμηνο ταξίδι στις ΗΠΑ, αποφασίζει να παραμείνει στη χώρα. Εκλέγεται με συνοπτικές διαδικασίες πρόεδρος τού νεο-ιδρυμένου Ψυχαναλυτικού Ινστιτούτου των ΗΠΑ. Ο ζηλότυπος Rado, έχει στο εξής ένα ακόμα «όπλο» για να πολεμήσει τον Ράιχ.

1932 Ιανουάριος. Ο πρώην εκδότης τού Ράιχ, Arnold Deutsch καλείται επειγόντως στη Μόσχα. Προφανώς για να λάβει εντολές πώς θα εξοντώσει διάφορους εχθρούς τού καθεστώτος και πιθανώς μεταξύ αυτών, τον Ράιχ.

1932 Απρίλιος. Στη δανική κομουνιστική εφημερίδα  «Arbeiterblad» με τίτλο «Διαγραφή από το Κομουνιστικό Κόμμα Δανίας» δημοσιεύεται απόφαση τής Κεντρικής  Επιτροπής τού Κόμματος για τη διαγραφή τού Ράιχ (στο κόμμα αυτό ουδέποτε υπήρξε μέλος). Αφορμή ήταν «η δημοσίευση τού αντεπαναστατικού βιβλίου ‘’Η μαζική ψυχολογία τού φασισμού’’, ή ίδρυση εκδοτικού οίκου χωρίς την άδεια τού κόμματος» κ.λπ. Μετά ένα μήνα ακολούθησε νέο άρθρο σε άλλη εφημερίδα με μια μακροσκελή αρνητική κριτική για τη «Μαζική ψυχολογία τού φασισμού», όπου αναφερόταν μεταξύ άλλων, ότι ο Ράιχ και οι οπαδοί του προσπαθούν να γκρεμίσουν τη βάση τής μαρξιστικής προπαγάνδας και ότι κάθε συζήτηση και διαφώτιση για το σεξ αφυπνίζει το ενδιαφέρον των πολιτικά αδιαπαιδαγώγητων ατόμων…

1932 Οκτώβριος. Επίθεση από τον Max Eitingon, διευθυντή τής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας τού Βερολίνου και δεξί χέρι τού Φρόιντ. Ζητά από τον Ράιχ να περιορίσει τα σεμινάριά του σε όσους ασκούνταν στην ανάλυση και να μην δεχθεί άλλους υποψήφιους. Ο Ράιχ αρνείται να υπακούσει. Τον ίδιο μήνα ο Eitingon θέτει βέτο στην εκλογή τού Ράιχ στο Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο τού Βερολίνου.

1932 Οκτώβριος – Δεκέμβριος. Το Κ.Κ. Γερμανίας  χαρακτηρίζει  ως αντεπαναστατική την οργάνωση  sex-pol.

1932 Δεκέμβριος. Η εφημερίδα «Rot Sport», δημοσιεύει σημείωμα που απαγορεύει «αυστηρά την παραπέρα κυκλοφορία και διάθεση των βιβλίων» τού Ράιχ. Σημειωνόταν ότι θα ακολουθήσει αναλυτική εξήγηση γι’ αυτή την απόφαση, η οποία ποτέ δεν δημοσιεύθηκε.

1932 Δεκέμβριος. Ένας διευθυντής αθλητικής οργάνωσης που κάλυπτε την περιοχή Βερολίνου – Βραδεμβούργου, δικαιολογώντας την απαγόρευση των βιβλίων του, αναφέρει ότι τα έργα τού Ράιχ «είναι σκουπίδια» και ασυμβίβαστα με «την προλεταριακή ταξική ηθική». Αφορμή για την επίθεση ήταν το αίτημα των νέων να έχουν καθαρά δωμάτια και αδιατάρακτες σεξουαλικές σχέσεις. Ο Ράιχ θεωρήθηκε ως υποκινητής τού αιτήματος. Νωρίτερα και για το ίδιο θέμα είχε δημιουργηθεί αναστάτωση στην κοινοβουλευτική ομάδα του Κ.Κ. Γερμανίας, επειδή εάν το μάθαιναν οι αντίπαλοι θα το εκμεταλλεύονταν και πρότειναν να διωχθεί ο εμπνευστής της πρότασης. Όταν διαπιστώθηκε ότι δεν ήταν ο Ράιχ αλλά μια απόφαση που πάρθηκε ύστερα από συνδιάσκεψη της νεολαίας, πάγωσαν…

1932 Δεκέμβριος. Το κυριότερο κομουνιστικό έντυπο τής Αυστρίας «Die Rote Fahne» επιτίθεται στον Ράιχ θεωρώντας… προσβλητικό το βιβλίο του «Ο σεξουαλικός αγώνας των νέων».

1933 Ιανουάριος. Ο Αδόλφος Χίτλερ διορίζεται καγκελάριος της Γερμανίας.

(Συνεχίζεται)

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ (Νο 1)

Γράφει:

Ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Ο Ράιχ αποτελεί μοναδική περίπτωση σε ολόκληρη την παγκόσμια ιστορία, ως ο επιστήμονας που συκοφαντήθηκε και πολεμήθηκε, όσο κανένας άλλος, από τα πλέον αλλότρια συμφέροντα και -ισμούς. Το γεγονός που κάνει μοναδική την πορεία του είναι ότι αποτέλεσε στόχο από μηχανισμούς έξι κρατών. Τής κομουνιστικής ΕΣΣΔ, τής ναζιστικής Γερμανίας, τής καπιταλιστικής Αμερικής, τής Δανίας, Σουηδίας και Νορβηγίας.

Εξαιτίας της πολεμικής που δεχόταν αναγκάστηκε να μεταναστεύσει σε 5 κράτη, χωρίς να διακόψει την κοινωνική του συνεισφορά, τη συγγραφή βιβλίων και άρθρων, τη διεξαγωγή πρωτοποριακών πειραμάτων και την πραγματοποίηση επαναστατικών ανακαλύψεων. Ας μην ξεχνάμε, ότι ο Ράιχ είχε τη χαρά της ζωής μέσα του. Όπως έλεγε ο καλύτερος φίλος του Simeon Tropp: μπορούσε να βρίσκει ευχαρίστηση κι ευτυχία ακόμα και όταν βρισκόταν στις χειρότερες στιγμές τής ζωής του.

ΔΙΕΥΚΡΙΝΙΣΗ

H  καταγραφή των γεγονότων δεν αποτελεί προσπάθεια πολιτικής κριτικής. Ο γράφων τη μόνη συμβουλή που κρατά καλά στο μυαλό του από τον  ιδεολόγο μαρξιστή και αντάρτη του ΕΛΑΣ πατέρα του, είναι ότι η πραγματικότητα αποτελεί ό,τι πιο επαναστατικό και υγιές υπάρχει στη Γη. Μόνο με αυτό το γνώμονα παρατίθενται τα ιστορικά ντοκουμέντα και τα σχόλια.

Κάτι σαν πρόλογος στη χρονολόγηση αυτών των άθλιων γεγονότων

 

Το 1920 κι ενώ ο Ράιχ ήταν ακόμα φοιτητής τής ιατρικής γίνεται μέλος τής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας τής Βιέννης. Προς μεγάλη έκπληξη μεγαλύτερων και «εμπειρότερων» ψυχαναλυτών, ο Φρόιντ προάγει τον “πιτσιρικά” Ράιχ ως πρώτο βοηθό στην Ψυχαναλυτική Πολυκλινική, (θέση που κατείχε από την ίδρυσή της μέχρι το 1928, παρά τον λυσσαλέο πόλεμο και τις συκοφαντίες σε βάρος του). Στην πορεία καταλαμβάνει  τη θέση τού αντιπροέδρου τής Πολυκλινικής από το 1928 έως το 1930, ενώ διορίζεται από τον Φρόιντ διευθυντής των Τεχνικών Σεμιναρίων για την Ψυχαναλυτική Θεραπεία από το 1924 έως το 1930. (Αυτή τη μέγιστη εκτίμηση τού Φρόιντ προς τις επιστημονικές του ικανότητες την πληρώνει με βαρύ τίμημα, όσο βρισκόταν στις θέσεις αυτές όσο και κατά τις επόμενες δεκαετίες! Ο φθόνος ήταν η κινητήρια δύναμη των μικρομέγαλων ανθρωπάκων που τον συκοφαντούσαν συστηματικά).

Τον Ιανουάριο του 1927 ασθενεί από φυματίωση, από την οποία θεραπεύεται μετά 3,5 μήνες. Στη συνέχεια προωθείται στη διοικούσα επιτροπή τής Ψυχαναλυτικής Ένωσης τής Βιέννης, παρά την έντονη αντίθεση του Federn, ενός ηλικιωμένου και έμπειρου ψυχαναλυτή ο οποίος διατηρεί έντονη ιδεολογική αντίθεση με τον Ράιχ στο ζήτημα τής εφθβικής σεξουαλικότητας. Ο Φέντερν υποστηρίζει τα ψυχρά μπάνια για την αποφυγή στύσης και ο Ράιχ ζητά να γίνει αποδεκτή η εφηβική σεξουαλικότητα. Τον ίδιο μήνα συνεργάζεται με το Σοσιαλιστικό Κόμμα τής Αυστρίας και στη συνέχεια μετά συστηματική μελέτη τού «Κεφαλαίου» τού Μαρξ, αρχίζει προσπάθειες για να ενώσει ψυχανάλυση και μαρξισμό διαμορφώνοντας το κίνημα που άφησε εποχή ως sex-pol.

Από εδώ και πέρα εκτός από τις πάμπολλες ραδιουργίες των ψυχαναλυτικών κύκλων θα έχει να αντιμετωπίσει και τις συστηματικές ραδιουργίες των οργανωμένων κομουνιστών και των συνοδοιπόρων τους. Οι ανακαλύψεις του για τη σεξουαλικότητα και το ανακλαστικό του οργασμού παίζουν και αυτές σημαντικό ρόλο στο χτίσιμο ενός σχεδόν θανατηφόρου κράματος θαυμασμού και μίσους. Ένας από τους  κορυφαίους ψυχαναλυτές που αρχίζει να τον μισεί είναι ο Rado. Το μίσος προς τον Ράιχ οφείλεται στην  αμοιβαία έλξη μεταξύ τής συζύγου τού Ραντό (Rado) και τού Ράιχ. Μια έλξη που αντιλήφθηκε ο Ραντό, αλλά που ήταν απολύτως φυσική θα μπορούσε να ειπωθεί, λόγω τής γοητείας που ασκούσε ο γεμάτος ζωντάνια και εξυπνάδα Ράιχ. Μεταξύ τού Ράιχ και τής συζύγου τού Ραντό, τής Emmy, δεν υπήρξε κανενός είδους ερωτική σχέση.  Ωστόσο ο σύζυγος ένιωθε την έλξη της γυναίκας του προς τον Ράιχ…

Ο ίδιος ο Ράιχ αναφέρει ότι με την Emmy, είχε μεγάλη έλξη που ποτέ δεν ολοκληρώθηκε. Ο σύζυγος ζήλευε τρομερά. Ως μόνη εκδίκηση επέλεξε τη διάδοση φημών ότι ο Ράιχ ήταν σχιζοφρενής. Αργότερα αυτές τις φήμες  αναμασούσε φανερά ο Ferenchi, ο ψυχαναλυτής, που μυήθηκε από τον Ράιχ στις έννοιες τής sex-pol, ενώ και οι δύο τους ήταν μέλη τής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας τού Φρόιντ, ανήκοντας ταυτόχρονα στην κρυφή  μαρξιστική πτέρυγα. Αυτές τις φήμες τις αναμασούσαν κρυφά διάφοροι άλλοι.

Το μίσος του ζηλότυπου συζύγου θα συνοδεύει τον Ράιχ σχεδόν σε όλη του τη ζωή. Αρχικά ο Ραντό είπε στη σύζυγο τού Ράιχ ότι είναι αυτός είναι τρελός και πρέπει να τον χωρίσει. Από τη μεριά του ο Φρόιντ έλεγε ότι ο Ράντο έχει τα μάτια τού πατροκτόνου και μια άλλη ψυχαναλύτρια στον κύλκλο τού Φρόιντ έλεγε ότι ο Ραντό είναι στα όρια τής ψύχωσης. Ωστόσο, ο Ραντό «πληροφόρησε» επίσης την κόρη τού Φρόιντ, Anna, ότι ο Ράιχ είναι τρελός. Εκείνη με τη σειρά της άδραξε την ευκαιρία και ωθούμενη από ένα βαθύ μίσος για τον Ράιχ, τόσο από την προσωπική της σεξουαλική «διαφορετικότητα», όσο και την επιστημονική της κατωτερότητα απέναντι στον Ράιχ φρόντισε να «πληροφορήσει» τη σύζυγο του Ράιχ, Annie, ότι ο Ράιχ είναι τρελός και το πρωτοφανές, τής ζήτησε να μην έχει σεξουαλικές σχέσεις μαζί του και να μην κάνει δεύτερο παιδί! Ευτυχώς η σύζυγος τού Ράιχ δεν την άκουσε, σε αυτό το σκέλος των «σοφών» συμβουλών, αλλά  στη συνέχεια λειτουργώντας με το σύνδρομο τής εγκαταλελειμμένης συζύγου, υπήρξε κι αυτή συστηματική συκοφάντης του.

Το ζεύγος των Ραντό, μετανάστευσε στις ΗΠΑ, το 1931. Εκεί ανέβηκαν τα σκαλιά τής εξουσίας και άρχισαν ερευνητική δουλειά με τη σύζυγο τού τότε προέδρου των ΗΠΑ Έλεανορ Ρούζβελτ. Η κ. Ραντό μιλούσε πέντε γλώσσες και δούλεψε αρκετά χρόνια, για τις μυστικές υπηρεσίες των ΗΠΑ, ειδικά στο γραφείο που έλεγχε τους Γερμανούς εξόριστους. Δεν γνωρίζουμε κατά πόσο το ζεύγος των Ραντό έβαλε το χεράκι του στην πρώτη έρευνα, σύλληψη και κράτηση για τρεις εβδομάδες τού Ράιχ από το FBI το  Δεκέμβριο του 1941, 1,5 χρόνο μετά τη δολοφονία του Τρότσκι από πράκτορα του Στάλιν στο Μεξικό και 8 μήνες μετά τη συνάντηση τού Ράιχ με τον Αϊνστάιν. Με δεδομένο το βαθύ μίσος τού Rado για τον Ράιχ, όλα είναι εξόχως πιθανά. Έχουμε εδώ ένα ζεύγος, που αποτέλεσε μια επιπλέον πηγή προβλημάτων για τον Ράιχ στις ΗΠΑ. Οι Ραντό ίσως να είναι εκείνοι που όχι μόνο τον συκοφαντούσαν, αλλά και που τροφοδοτούσαν FBI, την FDA και άλλες υπηρεσίες με «έγκυρα» στοιχεία για να αγνοηθεί το επιστημονικό έργο και οι κολοσσιαίες ανακαλύψεις τού Ράιχ. O τότε διευθυντής τής FDA έγραφε σε επιστολή του προς την Αμερικανική Ψυχιατρική Ένωση ότι ένα άτομο κύρους, που γνώριζε καλά τον Ράιχ από την Ευρώπη, αφιέρωσε χρόνο και παρείχε πολύτιμες γνώσεις για να καταφέρει η FDA να στριμώξει τον Ράιχ στη γωνία και να τον κλείσει στη φυλακή! Το πλέον πιθανό είναι αυτός ο άγνωστος κύριος ή ο ρουφιάνος «Χ» με τις υψηλές γνωριμίες και διασυνδέσεις να ήταν ο ζηλότυπος σύζυγος Ραντό.

Την  ίδια περίπου εποχή, (1934) ο Kim Philby οπαδός των ιδεών τού Ράιχ, εισχωρεί στην αντικατασκοπεία τής Βρετανίας, ενώ ταυτόχρονα είναι πράκτορας του Στάλιν.

Το 1942 το FBI θα ανακρίνει τον σύζυγο τής δημοσιογράφου, Μπρέιντι (Brady), εκείνης που 5 χρόνια αργότερα έγραψε το άρθρο – «δολοφονία» για τον Ράιχ), επειδή τον θεωρούσε πράκτορα τής Μόσχας, όπως και ήταν. Σημειώνεται ότι μετά τη δημοσίευση του άρθρου το 1947, ο Ράιχ έστελνε συνεχώς επιστολές στο FBI, υποστηρίζοντας ότι είναι θύμα «κόκκινης» συνωμοσίας, με αιχμή την Brady, αλλά το FBI, περιέργως δεν συνέδεε το θέμα, παρά το γεγονός ότι ήδη γνώριζε τη δράση τού ζεύγους των Brady. Γνώριζε δηλαδή, ότι η δημοσιογράφος – λιβελογράφος ήταν πράκτορας τής Μόσχας, όπως καταδεικνύεται μέσα από την έξοχη έρευνα του εκδότη-δημοσιογράφου Jim Martin στο βιβλίο του «Wilhelm Reich and the Cold  War». Σελίδες τού φακέλου τής Brady, που διατηρεί το FBI, είναι ολοσχερώς σβησμένες, επειδή με βάση τους νόμους «National Security Act 1947» και «CIA Act 1949» θεωρούνται ύψιστα κρατικά μυστικά. Ας το σκεφτούμε λιγάκι. Η σκοτεινή δράση αυτής τής παντελώς άγνωστης δημοσιογράφου στο ευρύ κοινό των ΗΠΑ, καλύπτεται από το  FBI και τη CIA, επειδή εάν αποκαλυφθεί, θα βλάψει τα εθνικά συμφέροντα τής υπερδύναμης…

1927-1939 – Η ΑΔΥΣΩΠΗΤΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟΥ ΤΩΝ ΑΘΛΙΩΝ ΕΠΙΘΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΡΑΔΙΟΥΡΓΙΩΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΙΑΣ ΜΕΓΑΛΟΦΥ’Ι’ΑΣ

1927 Ιανουάριος. Ο Ράιχ εγγράφεται στο Σοσιαλιστικό Κόμμα τής Δανίας.

1927 Ιούλιος. Η αστυνομία τής Βιέννης σκοτώνει 89 διαδηλωτές και τραυματίζει πάνω από 1.000. Ο Ράιχ παρακολουθεί το γεγονός πλημμυρισμένος από μια τρικυμία συναισθημάτων, κάτι που τον αναγκάζει να προβληματιστεί για τις ικανότητες των κομματικών ηγετών, αλλά και για την παθητικότητα των μαζών. Στην πραγματικότητα αυτό το γεγονός βάζει τις βάσεις για τη δουλειά με την sex-pol, τη σύγκρουση με την πολιτική και τη συγγραφή τού βιβλίου «Η μαζική ψυχολογία τού φασισμού».

1928 Άνοιξη. Εξηγεί στον Φρόιντ την επιθυμία του να δημιουργήσει κέντρα σεξουαλικών συμβουλών για να εφαρμοστούν οι ψυχαναλυτικές απόψεις σε ευρεία κλίμακα. Ο Φρόιντ συμφωνεί ολόψυχα.

Ιδρύει μαζί με αρκετούς Βιεννέζους γιατρούς τη Σοσιαλιστική Εταιρεία για Σεξουαλικές Συμβουλές και Σεξουαλική Έρευνα.

Τα πρώτα βήματα της sex-pol. Ο Ράιχ με λίγους επαγγελματίες φίλους του κι ένα φορτηγάκι «σαρώνουν» τις συνοικίες τής Βιέννης μιλώντας στους ανθρώπους για σεξουαλικά θέματα, σε συγκεντρώσεις που γίνονταν κυρίως σε πάρκα. Καμιά φορά η ομάδα του μοιράζει μπροσούρες από πόρτα σε πόρτα. Ο Ράιχ, επιπλέον, δίνει διαλέξεις με πολιτικό περιεχόμενο.

1928 Μάρτιος. Εντάσσεται ατύπως στο Αυστριακό Κομουνιστικό Κόμμα, ενώ τον ίδιο χρόνο η σύζυγός του αρχίζει τις… περίφημες αναλυτικές – συκοφαντικές συνεδρίες – ραδιουργίες, με την κόρη τού Φρόιντ, Anna, η οποία όταν τη ρωτούσαν αργότερα για τον Ράιχ συνέχιζε τη συκοφαντία λέγοντας ότι είναι «ιδιοφυΐα ή ….» αφήνοντας να εννοηθεί η λέξη «τρελός».

1928 Απρίλιος. Η πρώτη σαφής επίθεση εναντίον τού Ράιχ. Έδινε τότε μια διάλεξη σε φοιτητές στη Βιέννη, για τη σχέση ψυχανάλυσης – μαρξισμού, εξηγώντας τον κοινωνιολογικό ρόλο τού οιδιπόδειου συμπλέγματος. Τότε παρενέβη ένας καθηγητής που είχε έρθει από τη Μόσχα δηλώνοντας με έμφαση ότι το οιδιπόδειο σύμπλεγμα δεν ήταν μαρξιστικό και άρα ήταν ανοησία. «Το κύρος αυτού τού βοδιού ήταν τεράστιο  εξαιτίας τής επανάστασης τού 1917, – σχολιάζει ο Ράιχ – κι εγώ δεν είχα ικανοποιητική απάντηση στο ερώτημα για το πού και πώς διαμορφώνεται κοινωνιολογικά η λειτουργία τής οικογένειας».

1928 Νοέμβριος. Ένας από τους κορυφαίους συνεργάτες τού Φρόιντ, ο Paul Federn,  ραδιουργεί εναντίον τού νεαρού και ταχύτατα ανερχόμενου Ράιχ. Η ραδιουργία υποκινείται από το βαθύ πουριτανισμό τού Federn και το φθόνο του για την απίστευτη ανέλιξη, λόγω ικανοτήτων, τού «αμούστακου» Ράιχ, την ίδια εποχή, που άλλοι ηλικιωμένοι ψυχαναλυτές βρίσκονταν στην αφάνεια. Σε αυτή την περίπτωση, παρεμβαίνει υπέρ τού Ράιχ, ο ίδιος ο Φρόιντ και ο Ράιχ παραμένει διευθυντής των Ψυχαναλυτικών  Σεμιναρίων.  Χαρακτηριστικό των σεξουαλικών προβλημάτων και της «ηθικής» αυτού τού ατόμου, που ήταν μάλιστα ο επίσημος εκπρόσωπος τού Φρόιντ, είναι ότι είχε συγγράψει κείμενο με το οποίο συνιστούσε στους νέους να παίρνουν βαθιές αναπνοές για να μην έχουν στύση… Αυτές οι οπισθοδρομικές συμβουλές δίνονταν από έναν κορυφαίο ψυχαναλυτή, που ήταν ο επίσημος αντιπρόσωπος τού Φρόιντ, τού επιστήμονα που έφερε στο φως την παιδική σεξουαλικότητα.

1928. Νοέμβριος. Καθιερώνεται η λειτουργία πολυκλινικών που παρέχουν συμβουλές και βοήθεια για τη σεξουαλική υγεία. Εξαπλώνεται το κίνημα sex-pol  με τον Ράιχ ως βασικό ηγέτη. Το πάθος του γι’ αυτό που κάνει το περιγράφει ως εξής: «Θεωρούνταν αφύσικο για έναν αξιοσέβαστο γιατρό κι επιστήμονα, (όπως αυτός) να συμμετέχει σε διαδηλώσεις των ανέργων, να μοιράζει μπροσούρες για την κοινωνική υγιεινή σε εργατικές περιοχές και να παίρνει μέρος σε συγκρούσεις με την αστυνομία. Οι διανοούμενοι αδυνατούσαν να καταλάβουν γιατί διακινδύνευα την κοινωνική μου θέση κάνοντας τέτοια πράγματα».

1929. Ένας κρίσιμος χρόνος. Ο Ράιχ αρχίζει φρενήρη δραστηριότητα. Βρίσκεται επικεφαλής των Τεχνικών Σεμιναρίων τής Ψυχαναλυτικής Κλινικής, επικεφαλής τής Πολυκλινικής, έχει ιδιωτικό ιατρείο, ενώ ταυτόχρονα  δουλεύει μέσω τής  sex-pol, ιδρύοντας νέα  συμβουλευτικά κέντρο, διοργανώνοντας ομιλίες και γράφοντας άρθρα και βιβλία.

1929 Ιανουάριος. Ανακοινώνεται μέσω των εφημερίδων η ίδρυση μιας νέας κλινικής σεξουαλικής υγιεινής. Ο Ράιχ είναι ο ιδρυτής και αυτή τη φορά υποστηρίζεται από το Σοσιαλιστικό Κόμμα τής Δανίας.

1929 Σεπτέμβριος. Επισκέπτεται την ΕΣΣΔ μαζί με την ψυχαναλύτρια γυναίκα του, Annie Pink. Εκεί περιοδεύει σε διάφορα σχολεία,  και δίνει διάλεξη στη Μόσχα. Ίσως είναι ελάχιστα γνωστό ότι το 1929 ένα περιοδικό με το ηχηρό όνομα «Κάτω από το λάβαρο τού Μαρξισμού» (Pod zmamenem marksizma) δημοσίευσε άρθρο εναντίον τού Ράιχ. Αυτό το άρθρο ήταν η πρώτη επίσημη επίθεση που δέχθηκε ο Ράιχ από το σοβιετικό κράτος. Ήταν στην ουσία η αναγγελία θανάτου των προσπαθειών του για να ενώσει μαρξισμό – ψυχανάλυση. Ο Ράιχ πίστευε τότε ότι η ψυχανάλυση συνδέεται με τον μαρξισμό, επειδή για την ψυχανάλυση οι άνθρωποι είναι ταυτόχρονα κοινωνικά και βιολογικά όντα. Η αντίδραση τού σοβιετικού καθεστώτος σε γραπτό αντίλογο, μέσω τού Sapir, ήταν ότι η ψυχανάλυση δεν ήταν επιστημονική θεωρία, αλλά ιδεολογία.

Η κύρια γραμμή τού Sapir (δηλαδή τού κόμματος), ήταν ότι ο Φρόιντ με τα τελευταία του βιβλία έφυγε από το ντιβάνι τής ψυχανάλυσης και μπήκε σε κοινωνιολογικά χωράφια. Αυτό ήταν ένα σοβαρό λάθος επειδή μόνο μια αυθεντία (το κόμμα) μπορούσε να κατανοήσει τους περίπλοκους νόμους τής κοινωνίας.

Με αυτό τον τρόπο προαναγγελλόταν όχι μόνο η καταδίκη τού Ράιχ, αλλά και ο εξοβελισμός τής ψυχανάλυσης από το σοβιετικό καθεστώς.  Αμέσως μετά τη δημοσίευση τού άρθρου έκλεισε η έδρα τής Ψυχαναλυτικής Εταιρείας και το Ψυχαναλυτικό Ινστιτούτο, ενώ όλα τα βιβλία τού Φρόιντ αποσύρθηκαν από τις βιβλιοθήκες και τα βιβλιοπωλεία τής ΕΣΣΔ. Στο εξής δεν θα επιτρεπόταν οποιαδήποτε βιβλιογραφική παραπομπή σε αυτά.

(Συνεχίζεται)