Οι συγκλονιστικές ανακαλύψεις τού Βίλχελμ Ράιχ

Γράφει:
ο Χρήστος Μουσουλιώτης

 

Χρειάζεται ένα πολύ ασυνήθιστο μυαλό για να αναλύσει το ολοφάνερο.

Άλφρεντ Ν. Γουάιτχεντ1

Ο Βίλχελμ Ράιχ ήταν πράγματι ο άνθρωπος που είχε ασυνήθιστο μυαλό καταφέρνοντας να αναλύσει το ολοφάνερο, δηλαδή τον ενεργειακό παλμό στην έμβια και άβια φύση, καθώς και τις σημαντικότατες προεκτάσεις του στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Οι συγκλονιστικές ανακαλύψεις τού Βίλχελμ Ράιχ

Για τις θεωρίες και τις ανακαλύψεις του εκδιώχθηκε από έξι κράτη. Διεγράφη από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα τής Δανίας. Διεγράφη από το Κομουνιστικό Κόμμα Γερμανίας και διεγράφη επίσης από το Κομουνιστικό Κόμμα Δανίας κι ας μην ήταν μέλος σε αυτό.

Οι φασίστες τον θεώρησαν κομουνιστή και πράκτορα τής Μόσχας. Οι κομουνιστές τον θεώρησαν αντεπαναστάτη και πράκτορα τής αστικής τάξης και εξαπέλυσαν πράκτορες, αλλά και ώθησαν συμπαθούντες τον κομουνισμό να τον εξοντώσουν. Οι ψυχαναλυτές τής εποχής του τον θεώρησαν «παρανοϊκό», ή αιρετικό, τον αποκάλεσαν «προφήτη τού καλύτερου οργασμού» και τον διέγραψαν με μεθοδευμένες ραδιουργίες από τη Διεθνή και τη Γερμανική Ψυχαναλυτική Ένωση.

Οι φαρμακοβιομηχανίες τον φοβήθηκαν και η Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας των ΗΠΑ εξέφρασε στεναγμό ανακούφισης όταν κλείστηκε στη φυλακή! Ο Χίτλερ τον κυνήγησε ως εχθρό τού καθεστώτος και ο Στάλιν τον έβαλε στις λίστες των υπό εξόντωση τροτσκιστών.

Οι κολοσσιαίες ανακαλύψεις του, που ήταν πολύ πλατιές για το στενό μυαλό των ανθρώπων εκείνης τής εποχής – ίσως και των σημερινών – έγιναν αφορμή να θεωρηθεί «περίεργος».

Άλλοι, απολύτως συνειδητά και με γκεμπελικό τρόπο διέδιδαν ότι ήταν κλεισμένος σε ψυχιατρικό νοσοκομείο ή ότι ήταν ιδιοκτήτης οίκου ανοχής την ίδια στιγμή που δίδασκε σε πανεπιστήμιο τής Νέας Υόρκης, ενώ την ίδια εποχή το FBI πίστευε ότι ο Ράιχ διδάσκει Πολιτική Οικονομία στο Commmunist Workers School. Ένα μέγα λάθος επειδή κάποιος «Ράιχ» δίδασκε πολιτική οικονομία, αλλά δεν ήταν ο Ράιχ τής ιστορίας μας.2

Ο Βίλχελμ Ράιχ αποτελεί μοναδική περίπτωση επιστήμονα στην καταγραμμένη ιστορία τού «πολιτισμού» μας, τού οποίου η προσωπικότητά του δυσφημίστηκε βιτριολικά και το επιστημονικό του έργο δέχθηκε τόνους συκοφαντικών και λυσσασμένων επιθέσεων από εντελώς διαφορετικά οργανωμένα ή ανοργάνωτα συμφέροντα αλλά και ομάδες ιδιοτελών ή ανοήτων ανθρώπων.3

Ταυτόχρονα, το έργο του και η ζωή του βρίσκονταν μετά το 1930 σε ένα κλοιό πρακτόρων κυρίως τής τότε ΕΣΣΔ, αρκετοί εκ των οποίων βρίσκονταν είτε στον στενό, είτε στον ευρύτερο κύκλο ενός εκ των διασημότερων πρακτόρων τού 20ού αιώνα, τού Κιμ Φίλμπι και είναι αυτοί που κατάφεραν τελικά να καταστρέψουν το έργο, τη φήμη και τη ζωή του.45

Είναι χαρακτηριστικό τού συνειδητού ή ασυνείδητου μίσους και φόβου που προκαλούσε το έργο του ότι τα βιβλία του κάηκαν και απαγορεύτηκαν στη Σοβιετική Ένωση, κάηκαν και απαγορεύτηκαν στη ναζιστική Γερμανία και κάηκαν και απαγορεύτηκαν στο λίκνο τής ελευθερίας τις Ηνωμένες Πολιτείες τής Αμερικής!

Την αρχή έκαναν τα κομουνιστικά κόμματα απαγορεύοντας τη διακίνηση των βιβλίων του σε Γερμανία, Αυστρία και ΕΣΣΔ. Τη σκυτάλη πήραν οι ναζί, απαγορεύοντας τα βιβλία του σε όλες τις χώρες που εξουσίαζαν και καίγοντάς τα. Ακολούθησε η Υπηρεσία Τροφών και Φαρμάκων των ΗΠΑ με ισοπεδωτικές τακτικές. Απαγόρευσε και έκαψε τα βιβλία του έξι διαδοχικές φορές(!) κατέστρεψε επιστημονικές συσκευές, απαγόρευσε με δικαστική εντολή(!) οποιαδήποτε περαιτέρω εφαρμογή ανακαλύψεών του σε ανθρώπους, και το απίστευτο απαγορεύτηκε οποιαδήποτε συνέχιση ερευνών και πειραμάτων ακόμα και σε ζώα, όχι φυσικά για λόγους φιλευσπλαχνίας.

Όλα αυτά με μια απολύτως «τυφλή» απόφαση μόνο ενός δικαστή, χωρίς δηλαδή να προϋπάρξει η βάσανος τής δίκης και τής αναγκαίας εξέτασης ντοκουμέντων και μαρτύρων για την ύπαρξη ή όχι τής οργόνης και τη χρησιμότητα ή όχι των συσσωρευτών οργόνης και με κατηγορητήριο – σκάνδαλο γραμμένο από εισαγγελέα, ο οποίος τα προηγούμενα χρόνια ήταν ο έμπιστος δικηγόρος τού Ιδρύματος Ράιχ(!)

Το FBI, με επικεφαλής τον σκληρό Έντγκαρ Χούβερ, έναν υποκριτή ηθικολάγνο, «άτεγκτο» κυνηγό τής διαφθοράς, τον παρακολούθησε κι ερεύνησε το παρελθόν του για χρόνια με σκοπό να βρει αιτίες για να τον απελάσει, χωρίς αποτέλεσμα. Συκοφάντες, οδήγησαν το FBI σε μια συνεχή έρευνα, που κατέληξε στο πουθενά, αλλά οι συκοφαντίες περί «τρέλας», έγιναν πλέον επίσημα απόρρητα έγγραφα, που τον συνόδευαν και καθόρισαν σε μεγάλο μέρος την αντίδραση κυβερνητικών υπηρεσιών σε κρίσιμα ζητήματα που τον αφορούσαν.

Η γνωστή και «αμαρτωλή» Υπηρεσία Τροφών και Φαρμάκων των ΗΠΑ, η FDA, ξόδεψε εκατομμύρια δολάρια ερευνώντας το επιστημονικό του έργο και «ανακρίνοντας» ασθενείς του για να βρει στοιχεία που θα αποδείκνυαν ότι είναι τσαρλατάνος.

Τελικά, με πειράματα που διεξήγε τα οποία στην ουσία αποδείκνυαν τη βασιμότητα των ισχυρισμών του, αλλά χωρίς να τα παρουσιάσει στη δίκη του, κρατώντας τα απόρρητα(!) και χωρίς να έχει κατάφερε να βρει τίποτα εναντίον του, με ψευδή στοιχεία, όπως φαίνεται από έγγραφά της που ήρθαν με αναγκαστικές διαδικασίες στο φως τής δημοσιότητας678 και με νομικίστικες κατηγορίες κατάφερε να τον κλείσει στη φυλακή, όπου, όπως καταγγέλλουν τα παιδιά του, δολοφονήθηκε.

Ο μεγαλοφυής αυτός επιστήμονας γεννήθηκε το 1897 και πέθανε το 1957. Ως μαθητής τού Φρόιντ υπήρξε ένας από τους πλέον ταλαντούχους και ο πατέρας τής ψυχανάλυσης τον αντάμειψε γι’ αυτό, προωθώντας τον σε εξέχουσες θέσεις στην Ψυχαναλυτική Κλινική τής Βιέννης, ενώ ήταν ακόμα πολύ νέος στο ξεκίνημα τής επιστημονικής του καριέρας, παραμερίζοντας άλλους κορυφαίους και ηλικιωμένους συνεργάτες του. Έτσι, εξέθρεψε άθελά του ένα αβυσσαλέο μίσος από εκείνους τους ψυχαναλυτές που ένιωσαν ότι παραμερίστηκαν, μίσος που τον ακολούθησε σε ολόκληρη τη ζωή του.

Ο Ράιχ από πολύ νωρίς, ήδη από το ξεκίνημα τής επιστημονικής του καριέρας, είχε αρχίσει να αντιλαμβάνεται ότι η λίμπιντο τού Φρόιντ ήταν πραγματική ενέργεια και όχι μόνο μια έννοια και αυτό κατάφερε να το αποδείξει στην πορεία των επιστημονικών ερευνών του. Η κόκκινη κλωστή που διαπερνά κι ενώνει το έργο του, αλλά και ο θεμέλιος λίθος των ανακαλύψεών του στην ανθρώπινη παθολογία, θα μπορούσε να αποδοθεί με μια μόνο λέξη: θωράκιση.

Τι είναι η θωράκιση;

——————————————————————-

Το άρθρο αυτό συνεχίζεται σε μορφή αρχείου PDF που μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ. Είναι απαραίτητη η τήρηση των πνευματικών δικαιωμάτων.

Οι συγκλονιστικές ανακαλύψεις τού Βίλχελμ Ράιχ2

————————————————————————

1 Μαθηματικός και φιλόσοφος Άλφρεντ Νορθ Γουάιτχεντ (1861-1947)

2 http://www.scribd.com/doc/4812391/Fbi-Declassified-Wilhelm-Reich-Files

3 Το βιβλίο τού Τζέιμς Ντεμέο «In Defense of Wilhelm Reich: Opposing the 80-Years’ War of Mainstream Defamatory Slander Against One of the 20th Century’s Most Brilliant Physicians and Natural Scientists», αποτελεί έξοχο μεν αλλά μικρότατο δείγμα τής συνολικής συκοφαντίας και διαστρλέβλωσης που δέχθηκε το επιστημονικό έργο και η προσωπικότητα τού Ράιχ.

4 «Μυστικοί πράκτορες και υπηρεσίες σε κάθε βήμα τού Ράιχ…» – https://yperthesi.wordpress.com/2013/10/25/μυστικοί-πράκτορες-και-υπηρεσίες-σε-κ/

5 ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ (Νο 4) - https://yperthesi.wordpress.com/2010/08/22/το-ημερολογιο-τησ-αθλιοτητασ-νο-4/

6 Richard Blasdant, M.D. «An Analysis of the USFDA’s Scientific Evidence Against Wilhelm Reich», The Journal of Orgonomy, Vol. 6 No. 2.

7 Curtney Baker, M.D. «An Analysis of the USFDA’s Scientific Evidence Against Wilhelm Reich (Part I and II)– Vol. 6 No.1+2.

Curtney Baker, M.D. «An Analysis of the USFDA’s Scientific Evidence Against Wilhelm Reich (Part III) — Vol. 7 No. 2

8 Jerome Greenfiled, «Wilhelm Reich VS. The USA», W.W. Norton & Company, NY.

Γιατί ο Αϊνστάιν είπε το ψέμα ότι η οργόνη δεν υπάρχει;

Γράφει:

ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Αποτελεί ζήτημα προς βαθύτερη διερεύνηση η θέση που πήρε ο Αινστάιν για τη μη ύπαρξη τής οργόνης. Κάτι τέτοιο θα συμβεί μόνο όταν ανοίξουν τα επτασφράγιστα «Αρχεία Αϊνστάιν» για να μάθουμε τι συνέβη πραγματικά πριν 70 περίπου χρόνια, όταν ο μεγάλος σοφός βρήκε ότι πράγματι ο συσσωρευτής παράγει φαινόμενα που αποτελούν βόμβα στα θεμέλια τής φυσικής και τα αποσιώπησε.

Ο Ράιχ όταν ανακάλυψε την οργόνη, αυτή τη νέα μορφή ενέργειας, αντιλήφθηκε ότι το θέμα ήταν όχι μόνο συγκλονιστικό, αλλά και επικίνδυνο για την καριέρα του. Αποφάσισε μετά ένα χρόνο περίπου, στις 30 Δεκεμβρίου τού 1940 να γράψει μια επιστολή στον πλέον ειδικό, τον Άλμπερτ Αϊνστάιν, αναφέροντας την ανακάλυψή του, ελπίζοντας να προχωρήσει η έρευνα σε αυτό το χώρο έχοντας τη βοήθεια και τού Αϊνστάιν. Ο «σοφός» θεώρησε το θέμα εξαιρετικά ενδιαφέρον και κάλεσε τον Ράιχ στο σπίτι του στις 13 Ιανουαρίου τού 1941 για να το εξετάσουν.

Ο Αλβέρτος Αϊνστάιν.

Ο Αλβέρτος Αϊνστάιν.

 

 

Την ίδια  εποχή που ο Ράιχ θα συναντούσε τον Αϊνστάιν βυσσοδομούσε ένα βορβορώδες παρασκήνιο για το οποίο ήταν παντελώς ανυποψίαστος. Λίγα χρόνια νωρίτερα στη Γερμανία η Γκεστάπο είχε εκδώσει ένταλμα σύλληψης εναντίον του, τα κομουνιστικά κόμματα τον είχαν αποκηρύξει, όπως και τα σοσιαλιστικά, κυρίως λόγω τού βιβλίου του «Η μαζική ψυχολογία τού φασισμού» και οι ψυχαναλυτές με ραδιουργίες τού Φρόιντ, τής κόρης του Άννας και τού στενού τους κύκλου τον είχαν διαγράψει από τη Διεθνή και τη Γερμανική Ψυχαναλυτική Ένωση σε ένα πλαίσιο δράσης που είχε στόχο τον κεκαθαρμό της και την παράδοσή της σε ψυχαναλυτές που θα υπηρετούσαν το ναζιστικό καθεστώς.

Ο Ράιχ μετά τη διαφυγή του από τη Γερμανία έχει συναντηθεί με ορισμένους τροτσκιστές αγνοώντας ότι ο Στάλιν έχει ήδη γράψει το όνομά του στη μαύρη λίστα εκείνων που το καθεστώς επιδίωκε την εκτέλεσή τους και ότι ο Knobel ήδη είχει συλληφθεί και σταλεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης για να εκτελεστεί αργότερα, μόνο και μόνο επειδή ήταν συνεργάτης του. Το 1936, εξαιτίας τής έντονης πίεσης από την ΕΣΣΔ ο Τρότσκι απελαύνεται από τον υπουργό Δικαιοσύνης τής Νορβηγίας και μεταναστεύει στο Μεξικό. Το ίδιο άτομο με την ίδια αιτιολογία θα απελάσει σε τρία χρόνια τον Ράιχ.

Στη συνέχεια ο Στάλιν στέλνει τους δολοφόνους του στο Μεξικό και η πρώτη απόπειρα δολοφονίας τού Τρότσκι αποτυγχάνει. Οι ριπές αυτομάτων στις πόρτες και τα παράθυρα τού σπιτιού του δεν βρίσκουν το στόχο τους. Η δεύτερη απόπειρα στις 20 Αυγούστου τού 1940 από τον κομουνιστική Ισπανό Ραμόν Μερκαντέρ είναι επιτυχής. Ο Τρότσκι δολοφονείται χτυπημένος βάρβαρα με ορειβατική αξίνα. Ο δολοφόνος συλλαμβάνεται αλλά ο οργανωτής τής δολοφονίας διαφεύγει στις ΗΠΑ όπου θα συναντήσει, μεταξύ άλλων, τη δημοσιογράφο Μπρέιντι. Πρόκειται για φανατική κομουνίστρια και πιθανώς πράκτορα τής Μόσχας, εκείνη που θα γράψει μετά επτά χρόνια ένα βιτριολικό άρθρο εναντίον τού Ράιχ. Το λιβελογράφημα αποτέλεσε την κύρια αιτία για να ξεκινήσει το κυνήγι «μαγισσών» εναντίον του, κατέληξε στην καταστροφή τού έργου του, τη φυλάκιση και πιθανώς τη δολοφονία του από πράκτορα τού Στάλιν μέσα στη φυλακή.
Την ίδια εποχή, ο Αϊνστάιν είναι φανατικός κομουνιστής. Η ερωμένη του με την οποία βρίσκεται σε τρελό έρωτα είναι πράκτορας τού Στάλιν. Η οικιακή βοηθός και γραμματέας του θεωρείται πράκτορας τής ΕΣΣΔ και παρακολουθείται για χρόνια από το FBI.
Ο πολύ στενός φίλος και συνεργάτης του με τον οποίο έχει γράψει μαζί το βιβλίο «Η εξέλιξη τής φυσικής» Λέοπολντ Ίνφελντ, είναι φανατικός κομουνιστής. Αυτός θα φύγει σε λίγο από τις ΗΠΑ για να εργαστεί στον Καναδά. Εκεί παρακολουθείται συνεχώς, χωρίς να βρεθεί κάτι χειροπιαστό σε βάρος του. Θα επιστρέψει στην Πολωνία για να δώσει τα φώτα του στο πυρηνικό πρόγραμμα τού Στάλιν, ενώ η καναδική κυβέρνηση ως σήμα προς τον πατέρα, θα κάνει κάτι απίστευτο. Θα στερήσει από τα παιδιά του την καναδική υπηκοότητα!
Ο Ράιχ συναντά τον Αϊνστάιν αγνοώντας αυτό το επικίνδυνο, για τη έργο του και την ίδια τη ζωή του παρασκήνιο,  έχοντας μαζί του ένα οργονοσκόπιο, με το οποίο γίνονταν άμεσα ορατές οι μονάδες οργονοενέργειας. Ο Αϊνστάιν είδε τις λάμψεις τής κινούμενης οργόνης μέσα στο οργονοσκόπιο και προσπαθώντας γεμάτος ταραχή να ερμηνεύσει το γεγονός υποστήριξε ότι επρόκειτο για μετείκασμα. Ο Ράιχ του αντέτεινε πως εάν επρόκειτο για ψευδαίσθηση των ματιών, τότε θα ήταν αδύνατο να μεγεθύνει κάποιος αυτό το φαινόμενο, δεδομένου ότι συνέβαινε εντός τού εγκεφάλου και όχι εκτός. Πράγματι, προς έκπληξη τού Αϊνστάιν, ο Ράιχ χρησιμοποιώντας φακούς μεγάλωσε το φαινόμενο, αφήνοντας τον Αϊνστάιν σε αναστάτωση.

Στη συνέχεια του εξήγησε γιατί ο συσσωρευτής παρουσίαζε μεγαλύτερη θερμοκρασία από το περιβάλλον. Ο Αϊνστάιν έκπληκτος δήλωσε πως «αυτό είναι αδύνατο. Εάν είναι αληθινό θα αποτελεί βόμβα στα θεμέλια τής φυσικής».

Μετά τη λήξη τής συζήτησης που κράτησε 4-5 ώρες, σε ένα δεύτερο ραντεβού, δύο εβδομάδες αργότερα, ο Ράιχ πήγε ένα μικρό συσσωρευτή που έφτιαξε ειδικά για τον Αϊνστάιν, τοποθετημένο σε μια ξύλινη επιφάνεια. Ο συσσωρευτής είχε ένα θερμόμετρο πάνω από αυτόν και ένα άλλο σε απόσταση περίπου 60 εκατοστών στο ίδιο ύψος με το θερμόμετρο που βρισκόταν στο συσσωρευτή για να γίνεται εύκολα ο έλεγχος τής θερμοκρασιακής διαφοράς μεταξύ τού περιβάλλοντος χώρου και τού συσσωρευτή οργόνης.

Οι δυο επιστήμονες παρατήρησαν ότι υπήρχε διαφορά θερμοκρασίας περίπου ενός βαθμού Κελσίου. Ο Αϊνστάιν κράτησε τη συσκευή για να ελέγξει περαιτέρω το φαινόμενο και η εξέλιξη τής ιστορίας δείχνει ότι μια ακόμα   βόμβα στα θεμέλια τής φυσικής ρίχτηκε εκτός από τον Ράιχ και από τον ίδιο τον Αϊνστάιν. Και αυτό επειδή, μετά από πειράματα τριών εβδομάδων επιβεβαίωσε τη διαφορά θερμοκρασίας, σε επιστολή του προς τον Ράιχ, γραμμένη στις 7 Φεβρουαρίου τού 1941,1 γεγονός που ουδέποτε αμφισβήτησε ο Αϊνστάιν. Προχώρησε επίσης σε δύο άλλες πολύ σημαντικές παραδοχές.

«Κατ΄ αρχήν – τόνιζε – έχω να πω ότι έλαβα ένα ικανοποιητικό αριθμό μετρήσεων χωρίς να αλλάξω το στήσιμο τού πειράματος. Το θερμόμετρο που είναι στο κουτί, δείχνει σταθερά μια διαφορά θερμοκρασίας μεγαλύτερη κατά 0,3 – 0,4 από τον περιβάλλοντα αέρα».

Επιβεβαίωσε επίσης ότι είδε πράγματι τα φαινόμενα τής οργόνης, αλλά δεν μπόρεσε να τα εξηγήσει. Προχώρησε αυτός ή ένας βοηθός του  σε ένα σημαντικό λάθος αποσυναρμολογώντας κατά κάποιο τρόπο τον συσσωρευτή, ένα λάθος που δεν το κάνουν ούτε μαθητές γυμνασίου, Κάνοντας νέες μετρήσεις δεν πήρε διαφορά θερμοκρασίας παρά σε φυσιολογικά όρια +/- 0,1.

Στη συνέχεια πραγματοποίησε το μεγαλύτερο επιστημονικό του λάθος το οποίο, παρά τα δεδομένα που δόθηκαν από τον Ράιχ, ουδέποτε το αναίρεσε.

 

__________________________________________________

ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΤΕΒΑΖΕΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΣΧΕΤΙΚΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF:

 

%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%84%ce%af-%ce%bf-%ce%b1%cf%8a%ce%bd%cf%83%cf%84%ce%ac%ce%b9%ce%bd-%ce%b5%ce%af%cf%80%ce%b5-%cf%84%ce%bf-%cf%88%ce%ad%ce%bc%ce%b1-%cf%8c%cf%84%ce%b9-%ce%b7-%ce%bf%cf%81%ce%b3%cf%8c

1 Δημοσιεύθηκε αργότερα στο βιβλίο«History of the Discοvery of the Life Energy – (American Period, 1939-1952) Documentary Volume A-XΙ-E, The Einstein Affair», Orgone Institute Press. Στα ελληνικά «Υπόθεση Αϊνστάιν», εκδόσεις Σπηλιώτη.

2 Βίλχελμ Ράιχ, «Η Υπόθεση Αϊνστάιν», εκδόσεις Σπηλιώτη.

3 http://www.marxists.org/glossary/people/e/i.htm#einstein-albert

4 Jonh Blake, M.D. «The Einstein Affair: A Postscript», Vol. 36 No. 1 «The Journal of Orgonomy».

5 https://yperthesi.wordpress.com/2013/10/25/μυστικοί-πράκτορες-και-υπηρεσίες-σε-κ/

 

 

Κρυμμένη η οργόνη μέσα στη σύγχρονη φυσική!

Γράφει και μεταφράζει:

ο Χρήστος Μουσουλιώτης

αιθέρας

 

 

 

Υπάρχει διάχυτη η εντύπωση στους φυσικούς, αλλά και σε όλους εκείνους που ασχολούνται με το ζήτημα ότι η σύγχρονη επιστήμη έχει ρίξει για τα καλά τον αιθέρα στο χρονοντούλαπο τής Ιστορίας προχωρώντας σε ανακαλύψεις και εξελίξεις που απέχουν έτη φωτός από τις απόψεις ύπαρξης τού αιθέρα. Ωστόσο οι ανακαλύψεις τής σύγχρονης επιστήμης στην πραγματικότητα επιβεβαιώνουν κάθε τόσο ότι ένα φάντασμα συνεχίζει να δρα εκεί έξω. Η βοή που προκαλεί ο ενεργειακός παλμός του σχηματίζει μια λέξη: ΑΙΘΕΡΑΣ…                                                                                 

Το κείμενο που μεταφράστηκε και ακολουθεί γράφτηκε από τον επιστημονικό συνεργάτη των «Νιου Γιορκ Τάιμς» Μάλκολμ Μπράουν και αναφέρει το απρόσμενο. Παντού εκεί έξω και παντού μέσα συνεχίζει να υπάρχει κρυμμένο στους νόμους τής φυσικής το φάντασμα τού Αιθέρα.

«Κανένας δεν μπορεί να τον δει, να τον μυρίσει και να τον αγγίξει, ωστόσο η ανθρωπότητα φαίνεται ότι νιώθει την ύπαρξή του σχεδόν από τότε που υπήρχε η γραφή.

Πριν 23 αιώνες ο Αριστοτέλης υπέθεσε την ύπαρξή του υποστηρίζοντας ότι η φύση απεχθάνεται το κενό.[1] Στην αρχαία Ρώμη οι Στωικοί πίστευαν ότι υπήρχε ένα παγκόσμιο μέσο που ονόμαζαν »πνεύμα». Στον Μεσαίωνα οι λόγιοι το ονόμαζαν »plenum» (αυτό που γεμίζει το χώρο) και στη συνέχεια εμφανίστηκε με την ονομασία »αιθέρας».

Αυτό το αιθερικό κάτι, με μια κάπως διαφορετική φύση, επιβίωσε ακόμα και μετά τις έρευνες τής σύγχρονης φυσικής, αν και φάνηκε ότι ο Αϊνστάιν το έριξε στον σκουπιδοτενεκέ των ανοησιών.

Στην πρόσφατη ενσάρκωσή του ο αιθέρας έχει μετεξελιχθεί στον παγκόσμιο ιστό των »κβαντικών πεδίων».[2] Αυτό το θέμα είναι δύσκολο να το εξηγήσεις αλλά στην ουσία είναι το κάτι που υπάρχει όταν δεν υπάρχει το τίποτα. Οι θεωρητικοί έχουν ξοδέψει πολλή φαιά ουσία για χάρη του. Κατά τον 19ο αιώνα μετά την κατανόηση ότι το φως ταξιδεύει με τη μορφή κυμάτων, πολλοί φυσικοί πίστευαν ότι αρκεί να υπάρχει ένα μέσο μετάδοσης τού φωτός κάτι παρόμοιο με τα κύματα που ταξιδεύουν στον ωκεανό, μέσα από το οποίο τα κύματα φωτός θα μπορούσαν να ταξιδεύουν ακόμα και στο διαστημικό κενό. Αυτό υπονοούσε ότι το κάτι – ο αιθέρας – διαπότιζε τα πάντα στο Σύμπαν, συμπεριλαμβανομένου τού κενού διαστήματος, ακόμα και εντός των ατόμων, όπως και το κενό μεταξύ των γαλαξιών.

Ωστόσο η εκδοχή τού αιθέρα κατά τον 19ο αιώνα ήταν ημιτελής. Η υπόθεση ήταν ότι καθώς η Γη κινείται διαμέσου τού συμπαντικού αιθέρα, θα έπρεπε να υπάρχει μια ανιχνεύσιμη διαφορά μεταξύ τής ακτίνας τής ταχύτητας τού φωτός που είναι προς τη φορά στροβιλισμού τής κίνησης της Γης από μια ακτίνα φωτός αντίθετης κατεύθυνσης προς αυτή. Ακριβώς όπως συμβαίνει με την ταχύτητα που διαφέρει όταν κολυμπά κάποιος ακολουθώντας το ρεύμα τού ποταμού ή αντίθετα σε αυτό.

Το 1887 διεξήχθη ένα κομβικό πείραμα από δύο Αμερικανούς ερευνητές τον Albert A. Michelson και τον Edward W. Morley στο οποίο δεν έγινε δυνατό να ανιχνευθεί οποιαδήποτε διαφορά στην ταχύτητα τού φωτός διαμέσου τού ωκεανού τού αιθέρα.[3]

Κατά το 1905 η θεωρία τής σχετικότητας έδωσε εντελώς νέα θεώρηση στην έννοια τού χώρου. Με τη γέννησή της έγινε σαφές ότι δεν ήταν αναγκαία η ύπαρξη τού αιθέρα ως μέσου διάδοσης τού φωτός. Ο χώρος και ο χρόνος – η περιοχή των τεσσάρων διαστάσεων τού Σύμπαντος  – όπως υπέθετε η σχετικότητα, ήταν ο σκηνικό όπου διαδραματίζονταν όλα τα φυσικά φαινόμενα, συμπεριλαμβανομένης τής διάδοσης τού φωτός.

Η θεωρία τού αιθέρα έπεσε σε δυσμένεια με την επικράτηση τής θεωρίας τής σχετικότητας τού Αϊνστάιν και αν ο αιθέρας επιβίωσε ως λέξη, έπρεπε να εγκαταλειφθεί το περιεχόμενο και η δράση του ως παγκόσμιο σταθερό μέσο που θα μπορούσε να ανιχνεύσει την απόλυτη κίνηση.

Αλλά στο πρόσφατο τεύχος τού περιοδικού »Physics Today» ο Δρας Frank Wilczek από το Ινστιτούτο Ανώτερων Μελετών (Institute for Advanced Study) τού Πανεπιστημίου Πρίνστον στο Νιου Τζέρσι, γράφει ότι έχει δοθεί ένα κακό όνομα στον αιθέρα, κάτι που δεν του αξίζει, επειδή στην ουσία πρέπει να θεωρείται ως ο άμεσος απόγονος τής θεωρίας τού κβαντικού πεδίου.

Αυτό είναι μια λογική συνέπεια, σημειώνει ο Δρας Wilczek σε συνέντευξη που παραχώρησε. Η σύγχρονη θεωρία τού κβαντικού πεδίου είναι ή άμεση απόγονος τού »αιθέρα». Στο άρθρο του έγραψε ότι ‘‘υπάρχει ένα μύθος που επαναλαμβάνεται σε πολλές εκλαϊκευμένες αναφορές αλλά και σε συγγράμματα, ότι ο Αϊνστάιν κατακρήμνισε τον Αιθέρα στον σκουπιδοτενεκέ τής ιστορίας». Στην πραγματικότητα, όπως έγραψε ο Δρας Wilczek, ο αιθέρας »άλλαξε όνομα και ελάχιστα μεταμφιεσμένος κυριαρχεί στους αποδεκτούς νόμους τής φυσικής».

 

Screen Shot 2013-07-05 at 12.55.07 PM

Στο σκίτσο που συνοδεύει το άρθρο για τον αιθέρα, εμφανίζεται ο Αϊνστάιν να πετά τη θεωρία τού αιθέρα στον κάλαθο των αχρήστων και ένας έντρομος φυσικός να τη μαζεύει…

 

Σύμφωνα με αυτή την άποψη απροσδιόριστα κβαντικά πεδία πληρούν τα πάντα στο Σύμπαν ακόμα και τα κενά εντός των ατόμων και τα συμπαντικά κενά μεταξύ των γαλαξιών. Οποιοδήποτε πιθανό είδος σωματιδίου που είναι ικανό να υπάρχει διαθέτει το δικό του παγκόσμιο πεδίο που εκτείνεται στο διάστημα. Όταν οποιοδήποτε πεδίο τού κβαντικού πεδίου »διεγείρεται» – καθώς είναι »παστωμένο» από ενέργεια – τότε δημιουργεί τα πεδία που σχετίζονται με το σωματίδιο, ας πούμε ένα ηλεκτρόνιο ή ένα κουάρκ.

Ο εκλιπών Dr. Heinz R. Pagel στο βιβλίο του »The Cosmic Code» έγραψε ότι το Σύμπαν μοιάζει να κάθεται σε γιγάντιες χορδές ενός κρεβατιού που κάθε μια από αυτές αντιστοιχεί στο κάθε ξεχωριστό σωματίδιο. Στα σημεία όπου οι κρεβατοχορδές – ή τα πεδία – είναι ισχυρά, εκεί αναδύεται η ύλη των σωματιδίων.

Σύμφωνα με την οπτική τού Dr. Pagel, οι κρεβατοχορδές αν και αλληλοδιαπλέκονται δεν επιδρούν άμεσα μεταξύ τους. Ωστόσο όλες είναι δυνατό να επιδράσουν σε ένα τρίτο πεδίο – ας πούμε ένα ηλεκτρομαγνητικό – κι έτσι αλληλοσυνδέονται όλα τα συσχετιζόμενα σωματίδια των τριών πεδίων. Παρόμοιες διαδικασίες υποθέτουμε ότι συνδέουν όλα τα άλλα συμπαντικά πεδία. Πολλά από αυτά βεβαίως μένει να τα ανακαλύψουμε. Ίσως με τη βοήθεια των νέων πανίσχυρων επιταχυντών.

Ο Pagel ήταν ένας προσγειωμένος φυσικός και καθόλου μυστικιστής. Ορισμένοι μη επιστήμονες έχουν δει τη θεωρία τού κβαντικού πεδίου ως μια ανανεωμένη έκδοση τού πανθεϊσμού η οποία θεωρεί ότι υφίσταται η παρουσία τής Υπέρτατης Θεότητας παντού στο Σύμπαν.

Ωστόσο η φυσική τού 20ού αιώνα απογυμνωμένη από τις θεολογικές συνδέσεις και βασισμένη στην κβαντική ηλεκτροδυναμική μάς έδειξε ότι ακόμα και το κενό τού διαστήματος, ακόμα κι αν είναι παντελώς άδειο από ύλη ή τις γνωστές ενέργειες, στην πραγματικότητα κοχλάζει από δραστηριότητα.

Για λόγους ευκολίας πολλοί φυσικοί θέλουν να πιστεύουν ότι όλη η ενέργεια τού Σύμπαντος είναι μηδενική. Ωστόσο ακόμα κι αν το δεχθούμε αυτό, συμβαίνουν απειροελάχιστες διακυμάνσεις που επιτρέπουν τη στιγμιαία ύπαρξη εικονικών σωματιδίων όλων των ειδών. Εάν κατά κάποιο τρόπο καταφέρει το εικονικό σωματίδιο και αποσπάσει ενέργεια από κάποια εξωτερική πηγή, τότε γίνεται αληθινό σωματίδιο, αλλιώς απλά εξαφανίζεται.

Αυτός ο τρόπος σκέψης δεν συνιστά μόνο μια λογική συνέχεια τής κβαντικής ηλεκτροδυναμικής. Έχει αποδειχθεί μέσω πολλών φαινομένων και πειραμάτων. Ένα σχετικό πείραμα, που μπορεί να γίνει κατανοητό ακόμα και από μη επιστήμονες, διεξήχθη πριν τρία χρόνια. Μεταξύ των συστατικών τού σύγχρονου αιθέρα – ή όπως αρέσει στους φυσικούς να τον αποκαλούν, τού κενού – είναι τα εικονικά κύματα.

Το 1948 ένας Ολλανδός φυσικός ο Hendrick B.G. Casimir προέβλεψε ότι ένα ζεύγος μεταλλικών πλακών τοποθετημένες η μια πολύ κοντά στην άλλη σε κενό χώρο θα εμποδίσουν οποιαδήποτε εικονικά κύματα που έχουν μέγεθος μεγαλύτερο από το μεταξύ τους υπάρχον διάστημα. Θα έχουμε λοιπόν λιγότερα κύματα (ενέργειας) μεταξύ των πλακών από όσα θα υπήρχαν σε ένα κενό χώρο. Το αποτέλεσμα θα είναι η εξωτερική (των πλακών) μικρή δύναμη να ωθεί τις πλάκες να ενωθούν.

 

 Σχηματική αναπαράσταση τής πειραματικής διάταξης με την οποία ανιχνεύεται η δύναμη Kasimir, δηλαδή η οργόνη ή ο αιθέρας.

Σχηματική αναπαράσταση τής πειραματικής διάταξης με την οποία ανιχνεύεται η δύναμη Kasimir, δηλαδή η οργόνη ή ο αιθέρας.

 

Για περίπου μισό αιώνα κανένας δεν είχε εξετάσει πειραματικά αυτή την πρόβλεψη, αν και οι φυσικοί θεωρούσαν τον ισχυρισμό ως αναπότρεπτο συμπέρασμα. Τελικά, το 1996 ο Δρας Steve K. Lamoreaux που εργαζόταν τότε στο Πανεπιστήμιο Washington στο Seattle δημιούργησε μια υπερβολικά ευαίσθητη συσκευή η οποία περιείχε δύο πλάκες Kasimir κι ένα σύστημα ζυγοστάθμισης, ολοκληρώνοντας έτσι το δύσκολο πείραμά του.

Η ελκτική δύναμη που διαπιστώθηκε ήταν γύρω στο 5% τής δύναμης που είχε προβλεφθεί θεωρητικά από την κβαντική ηλεκτροδυναμική, ένα γεγονός που συνιστούσε κολοσσιαία επιτυχία.

Το Νοέμβριο δύο ακόμα φυσικοί, οι Δόκτορες Unar Mlundeen και Anushree Roy από το πανεπιστήμιο τής Καλιφόρνιας στο Riverside εκτέλεσαν ένα πείραμα πολύ μεγαλύτερης ευαισθησίας, το οποίο έδειξε αποτέλεσμα στο όριο τού 1% τής τιμής που προέβλεπε η θεωρία.

Και άλλα κομμάτια δεδομένων έχουν βρεθεί στο Σύμπαν για την ύπαρξη ενός κενού πηγμένου από τον αόρατο αιθέρα – ή όπως αλλιώς ονομάζεται -. Οι αστροφυσικοί γνωρίζουν εδώ και καιρό ότι υφίσταται πολύ λιγότερη »ορατή ύλη» – που είναι άμεσα ανιχνεύσιμη – από αυτή που απαιτείται για να εξηγήσει πλήρως τις βαρυτικές δυνάμεις των γαλαξιών, των γαλαξιακών clusters και άλλων σωμάτων μεγάλης έκτασης. Η φύση των βαρυτικών δυνάμεων παραμένει άγνωστη, αλλά ένα γεγονός είναι σαφές. Το »κενό» διάστημα είναι οτιδήποτε άλλο από κενό. Ο αιθέρας εξακολουθεί να ζει».[4]

 

Ο αιθέρας και η δύναμη Kasimir

Κλείνοντας, αξίζει να σημειώσω ότι υπήρξε μια σημαντική εξέλιξη πάνω στη δύναμη Kasimir, η οποία στην πραγματικότητα είναι μια ακόμα απόδειξη για την ύπαρξη τής οργόνης,[5] όταν το 2008 όταν ανακοινώθηκε πως η τιθάσευσή της θα οδηγήσει στην κατανόηση τής αντιβαρύτητας!

Το σκεπτικό βασίζεται στη δυνατότητα κατασκευής μικροσυσκευών, που θα μπορούν να αντιστρέφουν τη δύναμη Kasimir απωθώντας αντί να έλκουν. Όπως σημειώνεται στο ίδιο κείμενο, η δύναμη αυτή προκαλεί άπειρα προβλήματα στις νανοσυσκευές και στα ηλεκτρονικά μικροκυκλωματα, τα οποία έχουν την τάση να «κολλούν» μεταξύ τους![6]

Η δύναμη Kasimir ήρθε ως συνέπεια των ανακαλύψεων στο χώρο τής κβαντομηχανικής, τής θεωρίας που περιγράφει τον άπειρα μικρό κόσμο μας, τον ατομικό και υποατομικό. Είναι η πλέον επιτυχημένη θεωρία, την οποία εκτιμούσε ιδιαίτερα ο Ράιχ. Για την επιστήμη είναι η πλέον περίπλοκη κατάσταση, ενώ για τους απλούς ανθρώπους συνιστά το απόλυτο παράδοξο.

Screen Shot 2013-07-05 at 12.40.19 PM

Η λεζάντα αναφέρει: «Στη θεωρία η ανακάλυψη αυτή μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να ανυψώσει έναν άνθρωπο»…

 

Στο μεταξύ η χρησιμοποίηση τού «κοχλάζοντος» κενού, δηλαδή τής δύναμης Καζιμίρ τείνει να γίνει το Άγιο Δισκοπότηρο για ορισμένους φυσικούς καθώς ονειρεύονται τη στιγμή που θα καταφέρουν να την τιθασεύσουν και να τη χρησιμοποιήσουν για διαστημικά ταξίδια.[7]


[1] Στην αριστοτελική φιλοσοφία η λέξη «πεμπτουσία» αναφερόταν στον αιθέρα και αποτελούσε το πέμπτο βασικό στοιχείο τής φύσης.

Δείτε τη μοναδική παγκοσμίως και έξοχη έρευνα για τη σχέση οργόνης και αιθέρα στην ιστοσελίδα:http://www.mousaios.gr/ο-βίλχελμ-ράιχ-η-οργόνη-αιθήρ-και-οι-αρ/

[2] Ο κ. Γραμματικάκης, καθηγητής φυσικής και πρώην πρύτανης τού πανεπιστημίου Κρήτης, στο βιβλίο του “Η αυτοβιογραφία τού φωτός” αναφέρει ότι η έννοια τής κβαντικής θεωρίας πεδίου υποδηλώνει ότι “το φαινομενικά άδειο κενό, »κοχλάζει» από την παρουσία ενός είδους «ενέργειας”. Αλλού σημειώνει ότι “μια άλλη ενδιαφέρουσα άποψη αποδίδει την σκοτεινή ενέργεια στην ύπαρξη πεδίου, που ακούει στο όνομα “πεμπτουσία”.

[3] Στα πειράματα των Μίτσελσον και Μόρλεϊ για την ανίχνευση τού αιθέρα η πραγματικότητα είναι ότι βρέθηκε διαφορά, αλλά θεωρήθηκε ασήμαντη… Για την απαράδεκτη και μνημειώδη άγνοια των φυσικών, συμπεριλαμβανομένου και τού κ. Γραμματικάκη, σχετικά με τα πολλά και έγκυρα πειράματα που αποδεικνύουν την ύπαρξη τού αιθέρα δείτε το εξαιρετικό βιβλίο «Η Γένεση τού κόσμου – η αρχαία επιστήμη τής συνεχούς δημιουργίας», τού  Paul A. Laviolette, Ph.D., και ειδικά το κεφάλαιο «Αιθέρας ή κενό;», εκδόσεις ΕΝΑΛΙΟΣ.

[5]  For the Record: Physical Evidence for a Mass-Free Cosmic Energy, by Charles Konia, M.D. The Journal of Orgonomy, Vol. 13, No 1 1979.

[6]  Η πρόσφατη ανακάλυψη του σωματιδίου Χιγκς, είναι πιθανώς μια ακόμα ένδειξη για την ύπαρξη τού αιθέρα. Πολλές αναφορές στον παγκόσμιο ιστό χαιρέτησαν την ανακάλυψη ως επιβεβαίωση τής θεωρίας τού αιθέρα. Βάσει τής θεωρίας, η οποία περιγράφει το μηχανισμό  τής αλληλεπίδρασης των στοιχειωδών σωματιδίων με το πεδίο Χιγκς, τα σωματίδια αποκτούν μάζα αλληλεπιδρώντας με το πεδίο Χιγκς (Higgs Field) το οποίο «διαποτίζει» όλο το χώρο, (όπως ακριβώς η οργόνη). Δείτε για παράδειγμα μερικά άρθρα:

[7]  «The latest entrant to the space race is… Egypt!19-year-old student invents futuristic ‘warp drive’ for satellites» – http://www.dailymail.co.uk/sciencetech/article-2148877/The-latest-entrant-space-race–Egypt-19-year-old-student-invents-futuristic-warp-drive-satellites.html

Διευκρίνιση: Το άρθρο πρωτοδημοσιεύθηκε στο 5ο «Οργονομα».

Screen Shot 2014-02-20 at 13.28.07

5ο – Πώς διαδίδεται η γνώση (τής άγνοιας) για το έργο τού Ράιχ

Γράφει:

ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε από τον Βασίλη Ραφαηλίδη, έναν άνθρωπο που γνώρισα όταν ήμουν αρκετά νέος και έκλαψα πολύ όταν έμαθα πριν αρκετά χρόνια τη διαφυγή με το θάνατό του, από αυτό τον πολύ άρρωστο κόσμο μας. 

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης.

Ο Βασίλης Ραφαηλίδης.

Εκείνη τη μακρινή εποχή που τον γνώρισα, επειδή μού είχε καρφωθεί η ιδέα ότι θα μπορούσα να εξηγήσω με άλλη οπτική τη δράση τού Λένιν, από την άγνωστη στους πολλούς φράση του: “Εμείς θα ακολουθήσουμε άλλο δρόμο”, που έχει καταγραφεί ότι την είπε μετά τη δολοφονία τού αδελφού του από το τσαρικό καθεστώς, είχα διαβάσει όλα τα βιβλία τού Λένιν που υπήρχαν στην ελληνική γλώσσα.

Για να καταφέρω να αντιληφθώ καλύτερα τα γεγονότα τού βιβλίου που σχεδίαζα και ποτέ δεν υλοποιήθηκε, (όπως τόσα άλλα που έχω ξεκινήσει), συνέχισα διαβάζοντας τα “Άπαντα τού Φρόιντ”.

Άκουγα με πάθος Βάγκνερ και Μπετόβεν, επειδή ορισμένα έργα τους συντονίζονταν με τη βαριά και ευτυχώς περιοδική κατάθλιψη που έπασχα τότε (χωρίς να το γνωρίζω), σπουδάζοντας στο Εθνικό Ωδείο Αθηνών σκηνοθεσία και υποκριτική, ενώ δούλευα ταυτόχρονα ως λινοτύπης στο τυπογραφείο τού παρ΄ολιγον πεθερού μου, Λουκά Γιοβάνη.

Ο Ραφαηλίδης βρέθηκε στο τυπογραφείο κάνοντας επιμέλεια για κάποιο περιοδικό και μερικά από τα κοινά μας ενδιαφέροντα, ήταν διανοούμενος, μαρξιστής και κριτικός κινηματογράφου, μας ώθησαν να αναπτύξουμε μια θερμή και πολύ φιλική σχέση.

Με το πέρασμα τού χρόνου στράφηκα περισσότερο προς τις ανακαλύψεις τού Ράιχ, ύστερα μάλιστα από μια σοβαρότατη περιπέτεια τής υγείας από την οποία σώθηκα χρησιμοποιώντας συσσωρευτή οργόνης. Και ο Ραφαηλίδης – περιέργως – ασχολήθηκε με τον Ράιχ. Όταν μιλούσαμε στην πορεία για αυτόν τον μεγαλοφυή επιστήμονα, με άκουγε με προσοχή και συμφωνούσε στα περισσότερα που του έλεγα, αν κι εκείνο τον καιρό δεν είχα αντιληφθεί το βάθος και το μέγεθος των ανακαλύψεων τού Ράιχ, παρά το γεγονός ότι είχα διαβάσει εξονυχιστικά όλα τα βιβλία του. (Ελπίζω σε δέκα χρόνια από σήμερα να έχω καταλάβει ακόμα καλύτερα το ζήτημα).

Ο ανεμοστρόβιλος τής ζωής με έστειλε αρκετά μακριά από την Αθήνα, όπου συναντηθήκαμε αρχικά και την τελευταία φορά που μιλήσαμε στο τηλέφωνο διαφωνήσαμε έντονα. Αφορμή ήταν ένα κείμενο που είχε γράψει στο “Έθνος” με τίτλο “Το αποτρόπαιο πείραμά μου”.

Ήταν μια εξομολόγησή του για ένα μακρόχρονο πείραμα που το έκανε ορμώμενος από τη διαίσθησή του και τις ανακαλύψεις τού Ράιχ. Στο ίδιο κείμενο προσπάθησε να εξηγήσει τις ανακαλύψεις τού Ράιχ και δυστυχώς σχεδόν όλα όσα έγραψε είναι τραγικά λαθεμένα. Διαφωνήσαμε επειδή υποστήριζε (στο ίδιο κείμενο) ότι ήταν αριστούργημα το φιλμ τού Μακαβέγιεφ “Τα Μυστήρια τού οργανισμού”. Τόλμησα να εκφράσω τη διαφορετική εκτίμησή μου (ήταν κριτικός κινηματογράφου γαρ) υποστηρίζοντας ότι ήταν ένα αηδιαστικό σκουπίδι και επιπλέον του είπα το ασύλληπτο για την προσωπικότητά του, ότι μεταφέρει τις σταλινικές και ψυχαναλυτικές συκοφαντίες στο γραπτό του υιοθετώντας τις φήμες για την τρέλα τού Ράιχ. Έγινε έξαλλος. Έπεσε παγωμάρα μεταξύ μας και στη συνέχεια απομακρυνθήκαμε. Παρ΄όλα αυτά συνέχισα να τον εκτιμώ σε μεγάλο βαθμό.

Το κείμενό του στο οποίο περιγράφει αυτό το εξαιρετικά περίεργο και πρωτοφανές πείραμα, θα το αναδημοσιεύσω {με τον τίτλο: «6ο – Πώς διαδίδεται η γνώση (τής άγνοιας) για το έργο τού Ράιχ»}, επειδή έχει μεγάλο ενδιαφέρον. Ωστόσο αξίζει να σταθούμε σε ένα εξαιρετικής σημασίας γεγονός. Την κυλιόμενη από στόμα σε στόμα και από γραφίδα σε γραφίδα συκοφαντία εναντίον τού έργου και τής προσωπικότητας τού Ράιχ, την οποία έχουν υιοθετήσει και εξυπηρετήσει όχι μόνο η συντριπτική πλειοψηφία των ΜΜΕ, αλλά και ακέραιοι διανοούμενοι μεγάλου βεληνεκούς, όπως ο Ραφαηλίδης, ακόμα και φιλόσοφοι όπως ο Μαρκούζε για τον οποίον θα υπάρξει αναλυτικό κείμενο.

Το άρθρο του που αναδημοσιεύω στη συνέχεια αποτελεί ενότητα με τα τρία προηγούμενα, που εμφανίστηκαν στο αφιέρωμα τής “Ελευθεροτυπίας” και ολοκληρώνεται με αυτό. Εδώ είναι σαφής ο τρόπος που ο Ραφαηλίδης έβλεπε τον κόσμο, επιχειρώντας να ερμηνεύσει με αυτόν τον Ράιχ. Φυσικά το έργο τού Ράιχ δεν χωράει σε αυτό το μέτρο. Ο Ραφαηλίδης, μπορεί εδώ να λαθεύει αλλά τουλάχιστον στο κείμενο που ακολουθεί, δεν συκοφαντεί.

(“Δημοσιεύθηκε στην “Ελευθεροτυπία” στις 29 Μαρτίου τού 1997, σελίδα 27, με αφορμή το αφιέρωμα τής εφημερίδας για τα 100 χρόνια από τη γέννηση τού Βίλχελμ Ράιχ).

Έδωσε στη σεξουαλικότητα πολιτική διάσταση

Τού Βασίλη Ραφαηλίδη

Ο Ράιχ γίνεται ολοένα και περισσότερο επίκαιρος. Είναι αυτός που έδωσε στη σεξουαλικότητα την πολιτική διάσταση δημιουργώντας στη δεκαετία τού ’30 το κίνημα ΣΕΞ-ΠΟΛ, που σημαίνει πολιτικοποίηση τού σεξ και ταυτόχρονα πολιτική σχετικά με το σεξ.

Δεν χωρεί καμία αμφιβολία πως το σεξ επικαθορίζει νοοτροπίες και συμπεριφορές σε προσωπικό επίπεδο. Πώς λοιπόν να μην καθορίζει και πολιτικές συμπεριφορές κατά προέκταση;

————-

Οι ερωτήσεις εκ μέρους τής «Ελευθεροτυπίας»:

* Υπάρχει σήμερα σεξουαλική καταπίεση, σεξουαλική πείνα; Μπορούμε να μιλάμε για ερωτική πληρότητα όταν τα αρχαιότερο επάγγελμα τού κόσμου είναι ακλόνητο, όταν η πορνογραφία (έντυπη, κινηματογραφική, τηλεοπτική έως… ίντερνετ) είναι πανταχού παρούσα;

* Πώς θα σχολιάζατε τις εξής τρεις φράσεις τού Ράιχ:

1 Η “υποχρεωτική ηθική και η παθολογική σεξουαλικότητα πηγαίνουν χέρι με χέρι”.

2 “Στην αγάπη τής ελευθερίας πρέπει να προστεθεί και η υπεύθυνη ικανότητα για την ελευθερία”.

3 Η εξουσία και η αλήθεια αλληλοαναιρούνται”;

————–

Οι απαντήσεις τού Β. Ραφαηλίδη:

* Η σεξουαλική καταπίεση θα υπάρχει όσο υπάρχει η ανάγκη για την εξασφάλιση τής γνησιότητας τού “γνήσιου” κληρονόμου τής πατρικής περιουσίας. Η σεξουαλική καταπίεση είναι συναρτημένη με το κληρονομικό δίκαιο. Και κατοχυρωμένη μεταφυσικά για τον ίδιο λόγο.

1. “Ο ηθικός από φόβο, δεν είναι ηθικός, είναι φοβισμένος”, λέει ο Νίτσε. Όταν η σεξουαλικότητα γίνεται απειλή, λειτουργεί τρομοκρατικά για το φοβισμένο και τον εκτρέπει σε παράδοξες σεξουαλικές συμπεριφορές.

2. Υπάρχει ελευθερία αρνητική (απελευθέρωση από…) και ελευθερία θετική (απελευθέρωση για να…) λέει ο Φρομ. Δεν σου χρειάζεται η ελευθερία όταν δεν ξέρεις τι να την κάνεις. Τι να την κάνουμε, λοιπόν, τη σεξουαλική μας ελευθερία;

3. Η εξουσία ελέγχει και καθοδηγεί μ’ όποιον τρόπο έχει στη διάθεσή της, συνεπώς και με το ψέμα.

 

 

Ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄, ο Μανόλης Ανδρόνικος και ο Βίλχελμ Ράιχ

Γράφει:

Ο Χρήστος Μουσουλιώτης

 

Εκ πρώτης όψεως δείχνει παράξενος και ασύνδετος ένας τίτλος όπως «Ο βασιλιάς Φίλιππος Β΄, ο Μανόλης Ανδρόνικος και ο Βίλχελμ Ράιχ», ο οποίος δείχνει να συνδέει τρεις διαφορετικές προσωπικότητες τής Ιστορίας, που έζησαν σε διαφορετικές εποχές και περιοχές και ασχολήθηκαν με εντελώς διαφορετικά πράγματα, όπως ήταν ο βασιλιάς Φίλιππος Β’, ο πατέρας τού Μεγάλου Αλεξάνδρου, ο πασίγνωστος καθηγητής αρχαιολογίας Μανόλης Ανδρόνικος και ο φυσικός επιστήμονας Βίλχελμ Ράιχ.

Screen Shot 2016-01-04 at 10.06.04

Ωστόσο υπάρχει μια κόκκινη κλωστή που τους συνδέει, υφαίνοντας κατά κάποιο τρόπο τον περίεργο ιστό αυτής τής αφήγησης που συσχετίζει τις ανακαλύψεις τού Βίλχελμ Ράιχ με τον τάφο τού Φιλίππου Β΄ και τη συγκλονιστική ανακάλυψη του Μανόλη Ανδρόνικου.

Η σύνδεση είναι ενεργειακή. Πρόκειται για την οργονοενέργεια, την ενέργεια τής ζωής.1

Η οργόνη ανακαλύφθηκε από τον Ράιχ ύστερα από δεκαετίες κλινικών παρατηρήσεων και χιλιάδες εργαστηριακά πειράματα. Είναι μια άκρως επαναστατική επιστημονική ανακάλυψη την οποία αμέτρητα πολιτικά, ιδεολογικά, οικονομικά και άλλα συμφέροντα θεώρησαν ότι είναι η αχίλλειος πτέρνα του. Συστηματικά ή ανοργάνωτα, υπόγεια ή φανερά προσπάθησαν συκοφαντώντας τον με κάθε τρόπο να τον εξοντώσουν, κάτι που κατάφεραν τελικά κλείνοντάς τον στη φυλακή για νομικίστικους λόγους, όπου δολοφονήθηκε το 1957, πιθανώς από πράκτορα τού Στάλιν, όχι με ορειβατική αξίνα όπως είχε δολοφονηθεί ο Τρότσκι 17 χρόνια πριν, αλλά με τη χορήγηση δηλητηριώδους ουσίας που μιμείται τα συμπτώματα καρδιακής προσβολής.23

Η οργονοενέργεια υπάρχει παντού, είναι στην ουσία το κβαντικό κενό, ή ο αιθέρας των αρχαίων Ελλήνων. Μέσα στο συσσωρευτή οργόνης εμφανίζει πολύ μεγαλύτερες συγκεντρώσεις, όπως έχει δείξει ο Ράιχ με χιλιάδες εργαστηριακά πειράματα. Το γεγονός άφησε άναυδο τον Αϊνστάιν για το οποίο είπε ότι εάν συμβαίνει θα αποτελεί βόμβα στα θεμέλια τής φυσικής, Ο Ράιχ απέδειξε στον Αϊνστάιν ότι πράγματι συμβαίνει, κάτι που το επιβεβαίωσε και ο μεγάλος σοφός, αλλά στη συνέχεια το αναίρεσε με μια γελοία αντιεπιστημονική επιχειρηματολογία.

Το μυστικό τής μεγαλύτερης συγκέντρωσης οργόνης μέσα στο συσσωρευτή είναι απλό και οφείλεται στη διάταξη των υλικών του. Η τοποθέτηση οργανικών υλικών σε στρώσεις, π.χ. φυσικό μαλλί, ή ορυκτοβάμβακας, ή πλαστικό φύλλο ή οτιδήποτε παρόμοιο, εναλλασσόμενων με μεταλλικά φύλλα λαμαρίνας ή άλλου μετάλλου. Ο Ράιχ βρήκε μετά από πολλά εργαστηριακά πειράματα ότι τα οργανικά υλικά έλκουν και κρατούν την οργόνη και τα μεταλλικά υλικά την έλκουν και την αντανακλούν. Όταν λοιπόν το κάθε οργανικό στρώμα ενός συσσωρευτή διαδέχεται με ένα μεταλλικό, τότε έχουμε αναγκαστική ροή τής οργόνης προς το κέντρο τού συσσωρευτή.

Αυτό συμβαίνει ως εξής: Το οργανικό υλικό που περιβάλλει όλες τις εξωτερικές πλευρές τού συσσωρευτή απορροφά την οργόνη. Το αμέσως επόμενο στρώμα (με κατεύθυνση προς το εσωτερικό), είναι το μεταλλικό. Αυτό έλκει τη συγκεντρωμένη οργόνη από το οργανικό στρώμα και ταυτόχρονα την αντανακλά και προς τις δύο διευθύνσεις. Τόσο προς το εξωτερικό (όπου υπάρχει το οργανικό εξωτερικό στρώμα που την έλκει εκ νέου και την κατακρατά), όσο και προς το εσωτερικό, όπου βρίσκεται ένα άλλο οργανικό στρώμα το οποίο και αυτό την έλκει για να ξεκινήσει η διαδικασία νέας έλξης από το επόμενο μεταλλικό στρώμα που είναι δίπλα, (προς το εσωτερικό τού συσσωρευτή) και να διοχετευθεί στη συνέχεια προς το οργανικό υλικό, το οποίο ακολούθως θα τη διοχετεύσει προς το μεταλλικό κ.ο.κ., έως ότου φτάσει η οργόνη στο εσωτερικό τού συσσωρευτή.

Αυτό που δεν γνωρίζει η πλειοψηφία όσων έχουν ασχοληθεί με τις ανακαλύψεις τού Ράιχ είναι ότι η συσσώρευση οργόνης είναι γεγονός που συμβαίνει στον πλανήτη μας από τότε που αυτός δημιουργήθηκε, με διάφορες μορφές φυσικών συσσωρευτών οργόνης. Ο μεγαλύτερος φυσικός συσσωρευτής οργόνης είναι η ίδια η Γη, επειδή διαθέτει στο εξωτερικό της οργανικό περίβλημα, ωκεανούς βράχους, χώμα κ.λπ. και στο εσωτερικό της τον μεταλλικό της πυρήνα.

Βλέπουμε λοιπόν ότι στην πραγματικότητα η Γη είναι ένας τεράστιος και πανίσχυρος συσσωρευτής ενέργειας. Γιαυτό το λόγο, μόνο με την οπτική τής οργονοβιοφυσικής είναι δυνατό να εξηγηθούν τα ανερμήνευτα μέχρι σήμερα φαινόμενα τής παραγωγής μεγαλύτερης τής αναμενόμενης θερμότητας στο εσωτερικό της, τής συνεχούς αύξησης τής μάζας της και άλλα.

Ο τάφος τού Φιλίππου Β’ ήταν και αυτός ένας συσσωρευτής οργόνης που λειτουργούσε για σχεδόν 2.500 χρόνια μέχρι να αφαιρεθεί από το εσωτερικό του η μεταλλική (χρυσή) λάρνακα των 11 κιλών. Στο εξωτερικό του υπάρχουν αρκετοί τόνοι οργανικών υλικών (χώμα κ.λπ.) και στο εσωτερικό του υπήρχε η χρυσή λάρνακα, δηλαδή μέταλλο, που συγκέντρωνε για αιώνες την οργόνη η οποία έλαμπε με μπλε χρώμα, καθώς την είδε έκπληκτος ο καθηγητής Ανδρόνικος να φωταυγεί πάνω στα οστά τού Φιλίππου Β’.

————————————————–

ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΤΕΒΑΖΕΤΕ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ:

%ce%bf-%ce%b2%ce%b1%cf%83%ce%b9%ce%bb%ce%b9%ce%ac%cf%82-%cf%86%ce%af%ce%bb%ce%b9%cf%80%cf%80%ce%bf%cf%82-%ce%b2%ce%84-%ce%bf-%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%8c%ce%bb%ce%b7%cf%82-%ce%b1%ce%bd%ce%b4%cf%81%cf%8c

————————————————

1 Σ.τ.Χ.Μ.: Δείτε το σχετικό παράρτημα «Η εργαστηριακή επιβεβαίωση τής ύπαρξης τής οργόνης» on page 15.

2 Τον Σεπτέμβριο τού 2013 έκλεισε η υπόθεση Mαρκόφ η οποία αφορούσε τη δολοφονία, από πράκτορα τού κομουνιστικού καθεστώτος τής Βουλγαρίας, τού δημοσιογράφου και συγγραφέα και αντιφρονούντα Μαρκόφ. Με το τσίμπημα τού ποδιού του με την άκρη μιας ομπρέλας και τη διοχέτευση ρικίνης στο πόδι τού αντιφρονούντα ο θάνατος ήρθε μετά από τρεις ημέρες. Georgi Markov, From Wikipedia – http://en.wikipedia.org/wiki/Georgi_Markov

3 CIA Targeted Assassinations by Induced Heart Attack and Cancer, The 1975 Church Committee hearings – http://www.globalresearch.ca/cia-targeted-assassinations-by-induced-heart-attack-and-cancer/5326382

 

 

«Orgon 2» και «Orgon 3» τα πρώτα ελληνικά και βιολογικά γκότζι μπέρι!

Γράφει:

ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Ο Φώτης Μπουκινάς, αυτός ο ιδιοφυής και πρωτοπόρος βιοκαλλιεργητής που έχει κερδίσει την εκτίμηση και το θαυμασμό μου με όσα κάνει υπέρ τού περιβάλλοντος και γενικότερα τής ζωής στον πλανήτη Γη, πέρασε στην ιστορία με μια ακόμα πρωτιά. Έβγαλε το Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου τού 2013, το πρώτο αποξηραμένο ελληνικό και ταυτόχρονα βιολογικό γκότζι μπέρι, στην αγορά των βιοκαλλιεργητών, που λειτουργεί στο πρώην στρατόπεδο Σκόδρα τής Θεσσαλονίκης.

Ο βιοκαλλιεργητής Φώτης Μπουκινάς αγγίζοντας με καμάρι και τρυφερότητα την παραγωγή του. Το πρώτο ελληνικό και βιολογικό γκότζι μπέρι.

Ο βιοκαλλιεργητής Φώτης Μπουκινάς αγγίζοντας με καμάρι και τρυφερότητα την παραγωγή του. Το πρώτο ελληνικό και βιολογικό γκότζι μπέρι.

Η πρωτιά στην κυκλοφορία αυτής τής υπερτροφής, η οποία ήταν ήδη έτοιμη από τον περασμένο Αύγουστο, έχει ιδιαίτερη σημασία, επειδή τα (τέλεια) δέντρα παραγωγής γκότζι μπέρι που επιλέχτηκαν φέρουν τις ονομασίες «Orgon 2» και «Orgon 3».

Η ονοματοδοσία στηρίζεται στο γεγονός ότι η όλη διαδικασία τής φύτευσης (για την οποία π.χ. επιλέγεται ο κατάλληλος ενεργειακός χώρος), αλλά και τής καλλιέργειας και συγκομιδής των πολύτιμων καρπών, βασίζεται όχι μόνο στις βιολογικές διαδικασίες, που τηρούνται με σχολαστική ακρίβεια, αλλά και στην ενδυνάμωση τής καλλιέργειας με ενεργειακές μεθόδους, οι οποίες μεταξύ άλλων περιλαμβάνουν το πότισμα των δέντρων με νερό φορτισμένο με οργόνη.

Είχα την τύχη να παραβρεθώ σε μια σύναξη σχετική με την παρουσίαση και ανάλυση τού πρώτου ελληνικού κλάστερ γκότζι μπέρι,[i] το Νοέμβριο τού 2012, μιας ακόμα πρωτοπόρας δράσης, στην οποία συμμετέχει και ηγείται ο κ. Μπουκινάς. Στην ημερίδα συμμετείχαν εκτός από τους συνήθεις αερολόγους οι βασικοί συντελεστές αυτής τής πρωτοβουλίας ο κ. Τράντης[ii] και ο κ. Μπουκινάς, που εξήγησαν τη δομή τής όλης διαδικασίας, τα κόστη και τις επιδόσεις τής καλλιέργειας γκότζι μπέρι, αλλά και ειδικευμένοι επιστήμονες. Είδα σε διαφάνειες και τους άκουσα (με έκπληξη οφείλω να ομολογήσω), να παρουσιάζουν αναλυτικά τις πολύπλευρες και θαυμαστές ιδιότητες όχι μόνο των καρπών, αλλά και των φύλλων τού γκότζι μπέρι, αυτής τής καταπληκτικής σούπερ υπερτροφής.

Bιολογικό και αποξηραμένο γκότζι μπέρι στον πάγκο τού κ. Μπουκινά από τις ποικιλίες "Orgon 2" και "Orgon 3".

Bιολογικό και αποξηραμένο γκότζι μπέρι στον πάγκο τού κ. Μπουκινά από τις ποικιλίες «Orgon 2» και «Orgon 3».

Ήδη έχουν γραφτεί πολλά για την ωφελιμότητά του. Επειδή ασχολούμαι (και) με ζητήματα διατροφής για αρκετές δεκαετίες. Μελετώντας το ζήτημα στο διαδίκτυο αντιλήφθηκα ότι έχουν παραλειφθεί αρκετά από εκείνα που είναι περισσότερο από εκπληκτικά και σχετίζονται με το γκότζι μπέρι. Δεν θα αναλύσω εδώ αυτό το ζήτημα αν και παραμένει στους μελλοντικούς στόχους μου.

Πρέπει ωστόσο να αναφερθώ σε έναν επιστήμονα έκπληξη. Τον υπουργό Γεωργίας Αθανάσιο Τσαυτάρη και… να αιτήσω «ταπεινά» από αυτή την κυβέρνηση να βρει έναν οποιονδήποτε τρόπο ώστε αυτός ο άνθρωπος να έχει την εξουσία να διαδραματίσει και στο μέλλον σημαντικό ρόλο στις εξελίξεις τού ελληνικού αγροτοκτηνοτροφικού τομέα, ας πούμε για ένα διάστημα 10 ετών, αρκετό για να θέσει τις βάσεις τής σωστής του ανάπτυξης. Να τον ορίσει π.χ. διαχρονικό γενικό γραμματέα, με καθήκοντα συμβούλου αλλά και με την ισχύ βέτο στις αποφάσεις κάθε υπουργού. Θα μπορεί έτσι να εμποδίζει τις καταστροφικές αθλιότητες που συμβαίνουν διαχρονικά στην Ελλάδα από τον κάθε άσχετο μικρο-πολιτικάντη που θα βρίσκεται στο τιμόνι ενός τόσο ζωτικού υπουργείου.

Ο κ. Τσαυτάρης παρά τα ελάχιστα λάθη του, τα οποία αγνοώ αλλά εικάζω ότι έχει κάνει, (επειδή ουδείς αλάνθαστος), παραμένει μακράν ο καλύτερος υπουργός Γεωργίας που έχει περάσει ποτέ από αυτή τη θέση. Οι πράξεις του υποδεικνύουν την αξία του, παρά το γεγονός ότι έχει βεβαρυμένο παρελθόν.[iii]

Για παράδειγμα το γεγονός τής δημιουργίας δικτύων κλάστερ, ήταν και αυτό μια ιδέα, μεταξύ πολλών άλλων, η οποία ασχέτως ποιοι την εισηγήθηκαν, βρήκε εφαρμογή στο πρώτο διάστημα τής υπουργίας του.

Η ευρύτητα σκέψης και δράσης τού υπουργού Αθανάσιου Τσαυτάρη φαίνεται εκτός των άλλων και από το γεγονός ότι επισκέφτηκε και θαύμασε τις εγκαταστάσεις τού φυτωρίου «Ογονοβιοκτήματα», όπου εκτός από τα βιολογικά σταφύλια, με τα οποία παράγεται το «Οργονοτσίπουρο» και τα άλλα προϊόντα, βρίσκονται και τα φυτώρια τού γκότζι μπέρι![iv]

Ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Αθανάσιος Τσαυτάρης (αριστερά) κατά την επίσκεψή του στα φυτώρια τού κ. Μπουκινά (κέντρο). Δεξιά, ο αντιπρόεδρος τού Κλάστερ κ. Χρήστος Τράντης.

Ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Αθανάσιος Τσαυτάρης (αριστερά) κατά την επίσκεψή του στα φυτώρια τού κ. Μπουκινά (κέντρο). Δεξιά, ο αντιπρόεδρος τού Κλάστερ κ. Χρήστος Τράντης.

Μια ακόμα πρωτιά

Στο μεταξύ, ο κ. Μπουκινάς απέκτησε μια ακόμα πρωτιά εκτός από αυτή που πέτυχε με την κυκλοφορία τού πρώτου ελληνικού και βιολογικού γκότζι μπέρι. Έγινε ο πρώτος Έλληνας παραγωγός που δύο ποικιλίες του, η “Orgon 2” και η “Orgon 3”, ταυτοποιήθηκαν γονιδιακά από το Ινστιτούτο Εφαρμοσμένων Βιοεπιστημών (ΙΝ.Ε.Β.) του Ε.Κ.Ε.Τ.Α.[v] και συγκεκριμένα από τον ερευνητή Α’, γονιδιωματικής κ. Νότη Αργυρίου.[vi]

Ο κ. Αργυρίου ύστερα από τη γονιδιακή ανάλυση πολλών διαφορετικών και πολλαπλών ειδών και δειγμάτων από καρπούς και φύλλα γκότζι μπέρι που είχαν αναπτυχθεί στα φυτώρια τού κ. Μπουκινά, ταυτοποίησε τις ποικιλίες “Orgon 2” και “Orgon 3” ως τις μόνες που είναι οι καλύτερες ποιοτικά.[vii] Η «Orgon 2» προέρχεται από την αυθεντική ποικιλία Chineze και η «Orgon 3» από τη γνήσια ποικιλία Barbarum.

Αξίζει να διευκρινίσω ότι τα φυτώρια των Οργονοβιοκτημάτων έχουν τη δυνατότητα παραγωγής 100.000 δενδρυλλίων κάθε χρόνο. Τα αναπτυσσόμενα μοσχεύματα γκότζι είναι από μητρικές φυτείες που εποπτεύονται από γεωπόνους του cluster και είναι τα μόνα που διαθέτουν φυτοϋγειονομικό διαβατήριο. Πρέπει να διευκρινίσω επίσης ότι τέτοιου είδους ανάλυση και γενετική ταυτοποίηση είναι η πρώτη που γίνεται στον τομέα των κάθε είδους προϊόντων που τα γνωρίζουμε με τον τίτλο “υπερτροφές”.

Μια αυξημένη ευαισθησία στο στομάχι που μου «δώρισε»  πριν πολλές δεκαετίες ένας απατεώνας υπνωτιστής, ο οποίος παραλίγο να με σκοτώσει στη διάρκεια υπνωτιστικής συνεδρίας, με έχει σώσει από πολλές τροφικές παγίδες αλλά ταυτόχρονα με έχει μετατρέψει σε «ιδιότροπο». Αυτή η «κληρονομιά» με έκανε, περιέργως, να νιώθω αυξημένη αίσθηση αδιαθεσίας όταν δοκίμαζα διάφορες μη βιολογικές ποικιλίες γκότζι μπέρι. Δοκίμασα και το αποξηραμένο βιολογικό γκότζι μπέρι και μπορώ να πω ότι είναι ασύγκριτο με όσα άλλα έχω γευτεί. Περιμένω πλέον τα πάμπολλα προϊόντα με τα οποία μπορεί να συνυπάρξει αυτή η υπερτροφή και βεβαίως εύχομαι να βρεθούν κεφάλαια για να εισαχθούν νέες τεχνολογίες επεξεργασίας που θα ρίξουν τις εργατοώρες και θα μειώσουν την τιμή του.

Ξαναγυρίζω εδώ στην παρουσίαση κλάστερ που παραβρέθηκα, η οποία έγινε όπως είπα το Νοέμβριο τού 2012, για να εξηγήσω λίγα που είναι άγνωστα αλλά σημαντικά από αυτή την υπέροχη ιδέα.

Κλάστερ είναι μια διχτυωτή ομάδα ατόμων, φορέων ή και οργανισμών, οι οποίοι αλληλοϋποστηρίζονται αλλά ταυτόχρονα είναι ανεξάρτητοι και μερικές φορές υγιώς ανταγωνιζόμενοι! Στο κλάστερ είναι δυνατό να συνυπάρχουν παραγωγοί, φορείς, επιχειρήσεις οργανισμοί, επιστήμονες ακόμα και σύλλογοι, που λειτουργούν με ορισμένους κοινούς στόχους, όπως είναι η επίλυση προβλημάτων παραγωγής, διακίνησης, διαφήμισης, εμπορίας, μείωσης τού κόστους παραγωγής, τής αξιοποίησης επιστημονικών δεδομένων και δυνατοτήτων και πολλά άλλα, τα οποία αθροιζόμενα αναδεικνύουν τα οφέλη από αυτή τη θαυμάσια, καινοφανή και αποδοτική ιδέα, εάν συγκριθεί με τα άκρως αρτηριοσκληρωμένα ελληνικά δεδομένα των αγροτικών συνεταιρισμών και γενικότερα τής αγροτικής παραγωγής.

Επιπλέον, το κλάστερ τού γκότζι μπέρι δεν είναι κρατικοδίαιτο, ούτε διατηρεί διασυνδέσεις με κάθε είδους πολιτικαντισμό. Ακόμα, είναι εντελώς ανεξάρτητο οικονομικά μέσω των συνδρομών των μελών του και λειτουργεί κυρίως ως συντονιστής και ταυτόχρονα ελεγκτής των σκοπών του, στη βάση προϋπάρχοντος σχεδίου ανάπτυξης. Μέλη που παραβιάζουν ή κινούνται ενάντια στους σκοπούς του, απλώς απομακρύνονται.

 

 

 

Αυτή την υπέροχη, – και όπως όλα δείχνουν – αποδοτική δομή εργασιοδημοκρατίας, όπου ηγούνται κι έχουν λόγο μόνο αυτοί που πραγματικά εργάζονται, και όχι οι καρεκλοκένταυροι, την είχε προτείνει ως μορφή τής εργαζόμενης κοινωνίας και όχι των κοινωνικών παρασίτων, ο Βίλχελμ Ράιχ πριν από 70 χρόνια περίπου.

 

Το επάνω μέρος από την ιστοσελίδα τού κλάστερ γκότζι μπέρι.

Το επάνω μέρος από την ιστοσελίδα τού κλάστερ γκότζι μπέρι.

 

Στο πρώτο στην Ελλάδα και πιθανώς στην Ευρώπη κλάστερ βιολογικού γκότζι μπέρι βασικοί πυλώνες είναι ο πρόεδρος τού cluster κ. Φώτης Μπουκινάς, ο αντιπρόεδρος κ. Χρήστος Τράντης, ο επικεφαλής γεωπόνος τού κλάστερ κ. Γεώργιος Χατζηκωστής και τα μέλη του Δ.Σ. κύριοι Νίκος Σουμελίδης και Σωτήριος Κατσιούφας.

Τους αξίζει η εκτίμησή μας.

 

 

 


[i] http://goji.ipadm.gr

https://www.facebook.com/pages/Ελληνικό-γκότζι/497196306978684

[ii] Ο κ. Χρήστος Τράντης είναι εκπαιδευτικός, πρόεδρος τού Ινστιτούτου Περιφερειακής Ανάπτυξης Δυτικής Μακεδονίας. (Ι.Π.Α.Δ.Μ.) και αντιπρόεδρος τού cluster γκότζι μπέρι.

http://www.ipadm.gr

[iii] Είμαι ενήμερος των παλαιότερων «αμαρτημάτων» τού κ. Τσαυτάρη, όπως τη θερμή υποστήριξη που παρείχε σε γενετικά μεταλλαγμένες καλλιέργειες και οργανισμούς. Ωστόσο κατά την πρώτη ομιλία του στη Βουλή ως υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων δεν έδωσε το παραμικρό δείγμα για τις προηγούμενες προτιμήσεις του. Μίλησε, αντιθέτως, για τις δυσάρεστες συνέπειες στη γεωργία που έχει η μονοκαλλιέργεια,(!) για την ενίσχυση τής αειφορίας,(!) για τη στήριξη των ντόπιων φυτικών ποικιλιών,(!) για τη στήριξη τής βιολογικής κτηνοτροφίας(!) και πολλά άλλα τα οποία με κανένα τρόπο δεν δείχνουν ότι έχουμε να κάνουμε με έναν πρώην φανατικό υποστηρικτή των γενετικά μεταλλαγμένων. Το αντίθετο!  Στη συνέχεια οι περισσότερες πράξεις του αποκάλυψαν ακόμα περισσότερες και ευτυχώς θετικές εκπλήξεις. Ελπίζω να συνεχίσει στο δρόμο που χάραξε ο καινούργιος του εαυτός…

 [vi]  Ο κ. Αργυρίου είναι κάτοχος Ph.D, στη βιοτεχνολογία και βιοχημεία. Μεταξύ άλλων επιτευγμάτων του κατάφερε να ταυτοποιήσει και να διασώσει την αρχαία ελληνική ράτσα τού μαύρου χοίρου η οποία έβαινε προς εξαφάνιση.

1ο – Πώς διαδίδεται η «γνώση» (τής άγνοιας) για το έργο τού Ράιχ

Γράφει:

ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Εκτιμώντας ότι είναι καιρός να γίνει γνωστό ευρύτερα το είδος τής πληροφόρησης που επιβάλλεται στον ελληνικό χώρο από τη συντριπτική πλειοψηφία των «ειδικών» σχετικά με το ποιος ήταν και τι ανακάλυψε πραγματικά ο Βίλχελμ Ράιχ, ξεκινώ από σήμερα να συζητώ το θέμα, αντλώντας υλικό από ένα εξαιρετικά μεγάλο αρχείο που έχω, με κείμενα που έχουν γραφεί γι’ αυτόν, τα περισσότερα εκ των οποίων δεν είναι τίποτα άλλο παρά ωμή συκοφαντία ή στην καλύτερη περίπτωση παραπληροφόρηση.

Θα αρχίσω να παρουσιάζω αυτά τα κείμενα (δυστυχώς δεν μπορώ να γράφω με ρυθμό πολυβόλου, όπως παλαιότερα), με απώτερο στόχο να μπουν τα πράγματα στην ιστορική θέση τους. Προφανώς οι περισσότεροι γνωρίζουν το πολύ γνωστό στους βιβλιόφιλους και εξαιρετικά ποιοτικό περιοδικό “Διαβάζω”, τού οποίου δυστυχώς διακόπηκε η έκδοσή του. Το «Διαβάζω» κυκλοφόρησε στο τέλος τού ‘88 με μονοθεματικό αφιέρωμα στον Βίλχελμ Ράιχ.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Τότε ήμουν διευθυντής στα Γραφεία Αθηνών τού “Εθνικού Κήρυκα” τής Νέας Υόρκης. Δέχτηκα στο γραφείο μου την επίσκεψη τής δημοσιογράφου τού περιοδικού “Διαβάζω”, κ. Δήμητρας Παυλάκου, η οποία μου ανέφερε τα σχέδια τού περιοδικού. Κέρδισε την πλήρη εμπιστοσύνη μου και της έδωσα όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούσα για τον Ράιχ. Της ανέφερα επίσης την επικείμενη ίδρυση τού Ελληνικού Συλλόγου Οργονομίας και την ύπαρξη τού ελληνικού «Περιοδικού τής Οργονομίας», δίνοντάς της μερικά τεύχη και τις πηγές από όπου θα μπορούσαν να αντλήσουν υλικό για τον Ράιχ.

Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη όταν αγοράζοντας το περιοδικό «Διαβάζω» διαπιστώνω ότι στα κείμενα τα οποία σχολίαζαν το έργο του υπήρχε ελάχιστη αναφορά στα αυθεντικά έργα τού Ράιχ και κυρίως, όσα υπήρχαν γι’ αυτόν προέρχονταν είτε από συγγραφείς που ελάχιστα το γνώριζαν, είτε από άλλους που το συκοφαντούσαν.

Χαρακτηριστικό: Δύο επιστήμονες – αρθρογράφοι που γράφουν για τον Ράιχ, παραπέμπουν στο βιβλίο τού Μισέλ Καρτιέρ, που κυκλοφορεί στα ελληνικά με τίτλο «Τι είπε πραγματικά ο Ράιχ». Για να γίνει κατανοητή η βαρύτητα αυτής τής ενέργειας αν αντιστρέψουμε το ερώτημα προτάσσοντας το “τι είπε πραγματικά ο Καρτιέρ για τον Ράιχ;” Τότε έχουμε μια αλλόκοτη διαπίστωση.

Εξώφυλλο τού περιοδικού «Διαβάζω» με το πολυσέλιδο αφιέρωμα στον Βίλχελμ Ράιχ.

Όσο κι αν δείχνει περίεργο, ο κύριος Καρτιέρ διατηρεί απέραντο θαυμασμό και εκτίμηση για τις ανακαλύψεις τού Ράιχ. Αλλά μόνο για τη μαρξιστική του περίοδο. Το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο Ράιχ έπαψε να είναι μαρξιστής (χωρίς να πάψει να θαυμάζει τον Μάρξ) αρχίζοντας να αποκαλύπτει τη δυσωδία των σταλινικών καθεστώτων, τον αρρωστημένο ψυχισμό και τη διανοητική ανεπάρκεια των επαγγελματιών τής επανάστασης, τότε μετατρέπεται για τους κομουνιστές, σοσιαλιστές και λοιπούς συμπαθούντες σε κόκκινο πανί. Ο κ. Καρτιέρ (μεταξύ πολλών άλλων που έκαναν κάτι παρόμοιο) αναλαμβάνει τον ρόλο τού “ταύρου” ορμώντας με μαεστρική μανία στο χώρο των μεταμαρξιστικών ανακαλύψεων και τής προσωπικότητας τού Ράιχ για να τον κάνει λαμπόγυαλα.

Δυστυχώς, ο κ. Καρτιέρ γνωρίζει πολύ καλά τα όσα ανακάλυψε ο Ράιχ. Ωστόσο, για τη δεύτερη και συγκλονιστικότερη περίοδο τής ζωής τού Ράιχ κινείται με δεξιοτεχνικό τρόπο. Παραλείποντας κρίσιμες και ζωτικές πληροφορίες, καταφέρνει να πείσει τον αναγνώστη ότι ο Ράιχ αν και δούλευε με συστηματοποιημένο τρόπο, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά παρανοϊκός, καθώς όλα όσα εμφανίζει ως ανακαλύψεις του δεν είναι τίποτα άλλο παρά δημιουργήματα ενός έξοχα οργανωμένου, αλλά διαταραγμένου μυαλού.

Ομολογώ ότι σε αυτή τη συκοφαντική παγίδα έπεσα κι εγώ. Στα πρώιμα χρόνια γνώσης μου για το ραϊχικό έργο, γύρω στο 1982, διάβασα το βιβλίο τού κ. Καρτιέρ και τον πίστεψα. Ευτυχώς, άλλες σημαντικές  εμπειρίες με ώθησαν να ελέγξω συστηματικότερα το έργο τού Ράιχ, για να ανακαλύψω ότι είχα πέσει θύμα ωμής εξαπάτησης, όπως άλλωστε και χιλιάδες άλλα άτομα, αλλά όπως και ο συγγραφέας τού πρώτου κειμένου στο περιοδικό “Διαβάζω”, κ. Παντελής Κρανιδιώτης.

Με τίτλο «Ο Ράιχ τής ‘‘ειδικής’’ απόρριψης και τής ‘‘κοινής’’ αποδοχής», ο κ. Κρανιδιώτης δείχνει ότι βασίζει τις απόψεις του για την τρέλα τού Ράιχ αποκλειστικά στο λιβελλογράφημα τού κ. Καρτιέρ.

Τη γνωστή ρότα τής τότε σταλινικής γραμμής, που ερχόταν από τη Μόσχα και επικράτησε παντού ως ακλόνητη αλήθεια, ότι δηλαδή ο Ράιχ είχε σημαντική επιστημονική προσφορά κατά τα πρώτα χρόνια του και στη συνέχεια τρελάθηκε (όταν άρχισε να επικρίνει τον σταλινισμό), ο κ. Κρανιδιώτης την παπαγαλίζει, προφανώς εν αγνοία του.

Όπως σημειώνει: «Η αρχική επιστημονική συμβολή τού Ράιχ ήταν πέρα για πέρα θετική και γονιμοποιός. Οι προσωπικές του εμπειρίες και παρατηρήσεις, σχόλια και υποδείξεις, όλα αυτά που συγκρότησαν τα βιβλία τής χρυσής εποχής (1922-27) και οι θέσεις του σε ψυχαναλυτικές συναντήσεις και συνέδρια (1923-1934), ώς την εποχή που τον κυρίεψε η τρέλα, έχουν περάσει μέσα από την επιστημονική κριτική κι από το χρόνο σαν σοβαρές αναφορές σε κλασικά ψυχαναλυτικά συγγράμματα».

Βεβαίως οι απόψεις τού κ. Κρανιδιώτη δεν είναι δυνατό να δεχθούν κριτική για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή δεν παραπέμπει στα έργα τού Ράιχ, από όπου θα έπρεπε να είχε αντλήσει τη γνώση και την αντίστοιχη ισχύ τής κριτικής του και δεύτερο επειδή παραπέμπει σε έργα και συγγραφείς, που είτε δεν γνωρίζουν το ραϊχικό έργο, είτε συκοφαντούν τον Ράιχ. Όλα αυτά ζωγραφίζουν σαφώς το τότε περίγραμμα (τής άγνοιας) στο οποίο οι αριστεροί διανοούμενοι στηρίζονταν (το ίδιο συμβαίνει σήμερα), για να περιγράψουν το έργο τού Ράιχ.

Ο κλινικός ψυχολόγος κ. Δημήτρης Δαμίγος, γράφει το επόμενο κείμενο με τίτλο: «Η επικαιρότητα τής επιστημολογικής σκέψης τού Ράιχ”. Δέχεται και αυτός, (βασιζόμενος πού άραγε) ότι κατά την τελευταία περίοδο τής ζωής του ο Ράιχ «εμφάνιζε σημάδια ψυχικής διαταραχής», αλλά παραδόξως δεν υποτιμά τις ανακαλύψεις αυτής τής περιόδου, λέγοντας ότι δεν μπορεί να κρίνει «κατά πόσο οι πειραματικές υποθέσεις τού Ράιχ είναι βάσιμες».

Βεβαίως, ο κ. Δαμίγος αναφέρεται σε «πειραματικές υποθέσεις» και όχι όπως είναι η ιστορική αλήθεια σε  «πειραματικά ευρήματα». Με αυτή τη λεκτική τρίπλα δείχνει σαφώς την υπολανθάνουσα τάση του να μας πει ότι τα εργαστηριακά ευρήματα τού Ράιχ ήταν δημιουργήματα κάποιου διαταραγμένου μυαλού και προφανώς λάθος. Ωστόσο, δέχεται π.χ. ότι η καρκινική εξέλιξη είναι αποτέλεσμα λειτουργικής διαταραχής και αυτό είναι απίστευτο, επειδή ο Ράιχ, πρώτος από όλους τους επιστήμονες που έχουν εμφανισθεί στον πλανήτη Γη, αυτό δήλωσε σαφώς και επιπλέον το απέδειξε. Παραδόξως λοιπόν, ο κ. Δαμίγος συμφωνεί με έναν βασικό πυλώνα των ανακαλύψεων τού Ράιχ και με τα κυριότερα κλινικά και εργαστηριακά ευρήματά του, αν και βασίζει τις απόψεις του για τον Ράιχ μόνο σε τρία βιβλία του. Ίσως εξαιτίας αυτής τής μερικής άγνοιας, έχει την εξωφρενική άποψη, όπως θα  μπορούσε να αποδοθεί με μια λέξη – ότι «αυτό που τον έκανε γνωστό στο πλατύ κοινό δεν είναι ο σύγχρονος τρόπος με τον οποίο προσπάθησε να διερευνήσει ορισμένα φαινόμενα, αλλά η απλοϊκότητα τής αντίδρασής του απέναντι στο επιστημονικό και κοινωνικό κατεστημένο».

Άραγε ο κ. Δαμίγος γνωρίζει κάτι περισσότερο και δεν μας το λέει; Αν και ποιος ακριβώς ήταν ο απλοϊκός τρόπος αντίδρασης τού Ράιχ απέναντι στο κατεστημένο μένει να εξηγηθεί, οφείλω να διευκρινίσω πως σύμφωνα με αυτά που έχω διαβάσει 35 χρόνια που ασχολούμαι με το ραϊχικό έργο, το κάθε λογής κατεστημένο διατηρούσε έναν απλό και σαφή στόχο απέναντι στον Ράιχ. Επιδίωκε με κάθε τρόπο την εξόντωσή του, επειδή με τις ανακαλύψεις και τις ιδέες τού Ράιχ, πλήττονταν τα ποικιλώνυμα ιδεολογικά και οικονομικά συμφέροντά του. Ο Ράιχ το μόνο που έκανε ήταν να εργάζεται. Παρήγαγε τεράστιο έργο τόσο σε όγκο όσο και σε ποιότητα, συκοφαντημένος, κυνηγημένος και μεταναστεύοντας από κράτος σε κράτος με τα βιβλία του να καίγονται στην σταλινική ΕΣΣΔ, τη χιτλερική Γερμανία και τις ΗΠΑ, ενώ τις ιδέες του και τις ανακαλύψεις του προσπαθούσε απεγνωσμένα να εξοβελίσει το κατεστημένο. Ιδέες και έργο, που μόνο για να τα μελετήσει κάποιος χρειάζεται μια ή δύο ζωές.

Ο ψυχίατρος κ. Στέλιος Στυλιανίδης στο κείμενό του, που ακολουθεί στο περιοδικό “Διαβάζω” με τίτλο: «Η πολυπλοκότητα τής κλινικής προσέγγισης στον Ράιχ», παρά τις όποιες ελλείψεις γνώσεων, που είναι αναμενόμενες από έναν επιστήμονα ο οποίος δεν έχει σπουδάσει οργονομία, δείχνει να γνωρίζει στις γενικότητές της την κολοσσιαία συνδρομή τού Ράιχ στην ψυχαναλυτική σκέψη και την εκτιμά. Επιπλέον διαφωνεί με την τάση ορισμένων μελετητών τού έργου του (π.χ. όπως τού κ. Κρανιδιώτη) οι οποίοι χωρίζουν τη διαδρομή τού Ράιχ στη μαχητική ευρωπαϊκή πορεία του και στην εφευρετική αμερικανική.

Δυστυχώς, και ο κ Στυλιανίδης για την ανακάλυψη τής οργόνης δείχνει να αρκείται στην εξόχως ατυχέστατη παραπομπή που κάνει στο βιβλίο: “Για μια μαρξιστική κριτική τής ψυχαναλυτικής θεωρίας”, τού οποίου οι συγγραφείς κατάφεραν να με καταπλήξουν. Όταν πριν μερικές δεκαετίες διάβασα το απίθανο πόνημά τους διαπίστωσα ότι γνώριζαν το έργο τού Ράιχ, όσο ένα ραδιενεργό χαλίκι από το Ναγκασάκι γνωρίζει ότι είναι ραδιενεργό επειδή οι ΗΠΑ έριξαν στην περιοχή ατομική βόμβα, που είχε ολοκληρωθεί με το Manhattan Project… Οι συγγραφείς στηριζόμενοι σε απύθμενη άγνοια (και διαθέτοντας “μαρξιστικό” και απύθμενο θράσος), αναφέρονται στον Ράιχ μέσα σε λίγες παραγράφους παπαγαλίζοντας τις γνωστές ξύλινες αρλούμπες, στις οποίες – δυστυχώς – ο κ. Στυλιανίδης μάς παραπέμπει για να πληροφορηθούμε το ζήτημα οργόνη!

Αναφορικά με τον συνάδελφο και αρχικά στενό φίλο και συνεργάτη τού Ράιχ, Φερέντσι, το όνομα τού οποίου αναφέρεται με εκτίμηση και πολύ περισσότερες φορές στο κείμενο τού κ. Στυλιανίδη, από αυτό τού Ράιχ, καλό θα ήταν να διευκρινίσω, ότι ο Φερέντσι υπήρξε μικρός ανθρωπάκος και διανοητικός νάνος συγκριτικά με το έργο τού Ράιχ. Γεμάτος φθόνο και επαγγελματική αντιζηλία για την ιδιοφυΐα τού Ράιχ, ήταν αυτός που ακόμα και κατά τη μαρξιστική περίοδο τού Ράιχ, ενώ διατηρούσαν τη φιλία τους, τον συκοφαντούσε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Οι φήμες που διέσπειρε ο Φερέντσι ότι ο Ράιχ ήταν τρελός, ειδικά όταν ο Φερέντσι έμεινε σχεδόν άνεργος στη Νορβηγία επειδή οι πάντες προτιμούσαν ως θεραπευτή τους τον Ράιχ, ακολούθησαν σαν πανουκλιασμένα στοιχειά τον Ράιχ, ακόμα και στην Αμερική.

Παρόμοιες φήμες, (ο καθένας για τους λόγους του), διέσπειραν και ορισμένα από τα μέλη τού ψυχαναλυτικού κατεστημένου τού στενού κύκλου τού Φρόιντ, όπως η ίδια η κόρη του, Άννα, η οποία ως ανέραστη Ζαν ντ’ Αρκ, ονομαζόταν τότε «σιδηρά παρθένος». Είναι σαφής η αιτία που ενοχλούσαν την Άννα Φρόιντ οι ανακαλύψεις τού Ράιχ. Ο «θρασύς» αυτός επιστήμονας μιλούσε για ανακλαστικό οργασμού και υγιή σεξουαλικότητα, την οποία η ίδια δεν διέθετε ούτε κατά φαντασία.[1]

H Άννα Φρόιντ (πρέπει να προσθέσω), ότι ήταν γκροτέσκα περίπτωση. Έτρεφε τέτοιο μίσος για τον Ράιχ, ώστε έκανε πολλά και υπογείως, για να τον εξοβελίσει από τον κύκλο τού Φρόιντ, ενώ ταυτόχρονα, έδειχνε προς τον Ράιχ φιλικό και γεμάτο εκτίμηση πρόσωπο. Ένα πρόσωπο Ιανού, που έκρυβε στην άλλη πλευρά του το θανάσιμο μίσος της προς τον Ράιχ, τού οποίου…., (σημειώστε), παρακολουθούσε τα Τεχνικά Ψυχαναλυτικά Σεμινάρια, κρίνοντάς τα ως έξοχα!

Ολοκληρώνοντας διευκρινίζω ότι ο κ. Στυλιανίδης παραπέμπει (δυστυχώς) μόνο σε δύο βιβλία τού Ράιχ και ταυτόχρονα πέφτει στην ίδια παγίδα, παραπέμποντας στο λιβελλογράφημα τού κ. Καρτιέρ, το οποίο επιγράφεται με τον απολύτως αναληθή και εξοργιστικό τίτλο: «Τι είπε πραγματικά ο Ράιχ».

Το κείμενο τού Γάλλου κ. Αντρέ Νικολά που ακολουθεί, με τίτλο: “Ο Ράιχ και οι αντιλήψεις του για τη δημοκρατία τής εργασίας», συνιστά το μοναδικό άρθρο στο περιοδικό “Διαβάζω”, τού οποίου ο συγγραφέας δείχνει να γνωρίζει σε βάθος τις ανακαλύψεις τού Βίλχελμ Ράιχ.

Μπορώ ανεπιφύλακτα να το χαρακτηρίσω, με ελάχιστες πιθανότητες να πέφτω έξω, ως ένα από τα καλύτερα κείμενα που έχουν γραφτεί, σχετικά με τη δημοκρατία τής εργασίας, καθώς όχι μόνο καταφέρνει βαδίζοντας βήμα – βήμα να ξεδιπλώνει τις σκέψεις τού Ράιχ, παραθέτοντας ταυτόχρονα, για να υποστηρίξει τα λεγόμενα του, βιβλία τού Ράιχ, αλλά επειδή κύριες πηγές του είναι τα ίδια τα βιβλία τού Ράιχ, με ελάχιστες αναφορές σε ξένες πηγές και όχι το αντίστροφο.

Βεβαίως ο κ. Νικολά δίνει τις ερμηνείες του, εκ των οποίων ορισμένες είναι λαθεμένες, αλλά αυτό δεν ακυρώνει καθόλου την αξία τού έργου του, το οποίο διαθέτει εκτός τής βαθιάς γνώσης τού ραϊχικού έργου σπάνια ευαισθησία και συνοχή.

Το κερασάκι στην τούρτα αυτής τής αποτυχημένης προσπάθειας είναι  και η «Εργογραφία Βίλχελμ Ράιχ» όπως επιγράφεται, στην οποία συμβαίνει η αποσιώπηση τής ύπαρξης τού ελληνικού «Περιοδικού τής Οργονομίας, στο οποίο είναι δημοσιευμένα (μη συκοφαντικά) κείμενα τού Ράιχ και εκτενή (μη συκοφαντικά) άρθρα για τον Ράιχ.

Ο συγγραφέας κ. Χρίστος Παπαγεωργίου αν και κάνει συστηματική παράθεση όλων των τίτλων από τα βιβλία τού Ράιχ, που έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά, ακόμα και την έκδοση ενός εξαιρετικά δυσεύρετου βιβλίου γραμμένου στην καθαρεύουσα, που (δύσκολα το πιστεύει κανείς) κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 1934, παραθέτει ταυτόχρονα βιβλία από άλλους συγγραφείς για τον Ράιχ, τα οποία – όλα – είτε είναι λιβελλογραφήματα είτε ουρανομήκεις ανοησίες, ενώ απουσιάζει παντελώς οποιαδήποτε αναφορά στο ελληνικό «Περιοδικό τής Οργονομίας», τεύχη τού οποίου περιέχουν εκτός από τα έγκυρα κείμενα τού Ράιχ και αναλύσεις εκπαιδευμένων γιατρών από τον ίδιο τον Ράιχ, στην επιστήμη που ίδρυσε, την οργονομία.

Βλέπουμε λοιπόν το περίεργο γεγονός στα κείμενα των αρθρογράφων τού περιοδικού “Διαβάζω”, η γνώση για το έργο τού Ράιχ να είναι περιορισμένη και ατελής. Ως αποτέλεσμα έχουμε την μεροληπτική, κουτσουρεμένη, λαθεμένη και ορισμένες φορές (εν αγνοία των συγγραφέων) λιβελλογραφική παρουσίαση τού ραϊχικού έργου, σε ένα πολυσέλιδο αφιέρωμα το οποίο έπρεπε να είναι – τουλάχιστον – ιστορικά και βιβλιογραφικά άμεμπτο.

Είναι βάσιμο να αναρωτηθεί κάποιος: Θα τολμούσαν οι ίδιοι συγγραφείς να σχολιάσουν το έργο τού Φρόιντ ή τού Μαρξ βασιζόμενοι, σε σχόλια άλλων, γι’ αυτούς τους πρωτοπόρους και όχι σε πλήρη και βαθιά μελέτη των ίδιων των έργων τους; Η απάντηση είναι αυτονόητη.

Ένα γεγονός που με σοκάρει είναι η παντελής έλλειψη σχολιασμού, από όλους τους αρθρογράφους τού περιοδικού, τού εξόφθαλμα τραγικού, εφιαλτικού και ταυτόχρονα φασιστικού γεγονότος. Τής ρίψης στην πυρά  όλων των βιβλίων και περιοδικών ενός φυσικού επιστήμονα, όπως ήταν ο Ράιχ. Βιβλίων που περιείχαν τις πρωτοπόρες ιδέες του για τη δόμηση ενός καλύτερου κόσμου ή ξετύλιγαν (σε περίληψη) το απαύγασμα δεκάδων χιλιάδων κλινικών παρατηρήσεων και εργαστηριακών πειραμάτων – ευρημάτων.

Η κατανόηση των βαθύτερων λόγων αυτής τής παράλειψης μου δημιουργεί σύγχυση, άγχος και πολλά ερωτήματα. Ταυτόχρονα την κρίνω εξωφρενική, ανήκουστη και πρωτοφανή, επειδή είναι σίγουρο ότι αν είχε ριχτεί στην πυρά έστω ένα βιβλίο (όχι τόνοι βιβλίων όπως στην περίπτωση τού Ράιχ), οποιουδήποτε άσημου συγγραφέα, τότε αυτό το πραγματικά αξιόλογο περιοδικό, θα είχε επιστρατεύσει τον ανθό των διανοουμένων του για να κατακεραυνώσουν το άθλιο γεγονός.

Συμπέρασμα

Δυστυχώς, (όπως θα φανεί και με άλλα σχόλια), κάπως έτσι δομούνται οι παρουσιάσεις των περισσότερων απόψεων και αφιερωμάτων στο έργο τού Ράιχ σε παγκόσμιο επίπεδο (εδώ και πολλές δεκαετίες), από άτομα που είτε έχουν περιορισμένη γνώση, αλλά δυστυχώς έχουν άποψη βασισμένη κυρίως στην πλύση εγκεφάλου που έχουν υποστεί,[2] οπότε το διαστρεβλώνουν και το συκοφαντούν εν αγνοία τους, είτε από άτομα που δεν έχουν γνώση[3] ή έχουν κάποια γνώση, αλλά διαθέτουν εκείνη την περίεργη ψυχοδιανοητική δομή, οπότε συνειδητά το συκοφαντούν.[4][5]


[1]  Lore Rubin, Wilhelm Reichand Anna Freud: His Expulsion From Psychoanalysis — Vol. 31 No. 1, The Journal of Orgonomy.

[2]  Χαρακτηριστικό παράδειγμα τής κατηγορίας μελετητών με περιορισμένη γνώση για το έργο τού Ράιχ είναι το βιβλίο τού Ζ. Π. Βουαγιέ, «Ράιχ: τρόπος χρήσης».

[3]  Είναι αναμενόμενο σε κίτρινα ΜΜΕ να εμφανισθούν λιβελλογραφήματα σε βάρος τού Ράιχ και τού έργου του, αλλά το εξωφρενικό που συμβαίνει είναι να διαβάσουμε λιβελλογράφημα σε πανεπιστημιακό σύγγραμα τού ΑΠΘ, το οποίο διδάσκεται στους φοιτητές τής Σχολής Ψυχολογίας. Σε αυτό παρουσιάζεται δισέλιδο κείμενο το οποίο επιχειρεί να παρουσιάσει το έργο τού Ράιχ, αλλά δυστυχώς συνιστά δείγμα ντροπής για ακαδημαϊκο κείμενο και ανόητη μυθιστοριογραφία. Καταφέρνει σε κάθε πρόταση να περιέχει είτε ένα ψέμα, είτε ένα λάθος, είτε μια συκοφαντία. Ο τίτλος του είναι: «Θεραπευτικά Μοντέλα: Ψυχανάλυση – Κείμενα Μελέτης».

Θα ασχοληθώ αναλυτικά με αυτό το σκουπίδι – τερατούργημα, αλλά προς το παρόν να σημειώσω ότι δεν είναι να απορεί κάποιος πως όταν τίθεται προς συζήτηση το έργο τού Ράιχ, βλέπουμε ορισμένοι επιστήμονες να έχουν περιχαρακωμένη (και περισπούδαστη) άποψη. Ακριβώς επειδή διδάσκονται, σαν να είναι αληθινές, απόψεις που δεν είναι τίποτα άλλο παρά συκοφαντία, συκοφαντία και ξανά συκοφαντία. Το συγκεκριμένο κείμενο  – μόνο δύο σελίδων  – καταφέρνει ταυτόχρονα τον απίστευτο άθλο μέσα σε κάθε παράγραφό του να συκοφαντεί τον Ράιχ, να διαστρεβλώνει τις ανακαλύψεις του και να κατακρεουργεί την ιστορική αλήθεια.

Αξίζει να υπενθυμίσω ότι η Αμερικανίδα δημοσιογράφος Brady, ήταν μεταξύ των πρώτων που δίδαξαν αυτή τη διαδικασία. Πιθανώς ήταν πράκτορας τού Στάλιν ή κρυφό μέλος τού ΚΚ Αμερικής. Το FBI την παρακολουθούσε και το απίστευτο που συμβαίνει  – σήμερα – είναι ότι αρκετές σελίδες γραμμένες γι’ αυτήν από το  FBI, παραμένουν απροσπέλαστες στο κοινό, επειδή η κοινοποίησή τους θα προκαλούσε βλάβη στα συμφέροντα των ΗΠΑ! Η Brady, με το συκοφαντικό κείμενό της που δημοσιεύθηκε σε περιοδικό ιδιοκτησίας πράκτορα τής Μόσχας, άνοιξε τις «πόρτες» από όπου εισέβαλαν τα «τσακάλια» και οι “λυκοι” για να κατασπαράξουν τον Ράιχ και το έργο του στις ΗΠΑ. Για περισσσότερα δείτε:

https://yperthesi.wordpress.com/2010/08/16/το-ημερολογιο-τησ-αθλιοτητασ-νο-3/

https://yperthesi.wordpress.com/2010/04/15/ο-χοροσ-των-πρακτορων-γυρω-απο-τον-ραϊχ/

[4]  Χαρακτηριστικό παράδειγμα τής δεύτερης κατηγορίας είναι το βιβλίο των Νταίηβιντ Μαϊροβιτς και Τζέρμαν Γκονζάλες, “Ο Ράιχ για αρχαρίους” εκδόσεις Θύραθεν.

[5]  Ένα ακόμα απίστευτο είδος λιβελλογραφήματος, ουρανομήκους ανοησίας, ισοπεδωτικής άγνοιας, απόλυτης σύγχυσης, (ποιος άραγε μπορεί να γνωρίζει τι συμβαίνει στον εγκέφαλο των συγγραφέων του), γραμμένο ωστόσο με εξαιρετικο στίλ, είναι το βιβλίο των Πασκάλ Μπρικνέρ και Αλέν Φινκελκρό, «Η νέα ερωτική αναρχία».