Οι συγκλονιστικές ανακαλύψεις τού Βίλχελμ Ράιχ

Γράφει:
ο Χρήστος Μουσουλιώτης

 

Χρειάζεται ένα πολύ ασυνήθιστο μυαλό για να αναλύσει το ολοφάνερο.

Άλφρεντ Ν. Γουάιτχεντ1

Ο Βίλχελμ Ράιχ ήταν πράγματι ο άνθρωπος που είχε ασυνήθιστο μυαλό καταφέρνοντας να αναλύσει το ολοφάνερο, δηλαδή τον ενεργειακό παλμό στην έμβια και άβια φύση, καθώς και τις σημαντικότατες προεκτάσεις του στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Οι συγκλονιστικές ανακαλύψεις τού Βίλχελμ Ράιχ

Για τις θεωρίες και τις ανακαλύψεις του εκδιώχθηκε από έξι κράτη. Διεγράφη από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα τής Δανίας. Διεγράφη από το Κομουνιστικό Κόμμα Γερμανίας και διεγράφη επίσης από το Κομουνιστικό Κόμμα Δανίας κι ας μην ήταν μέλος σε αυτό.

Οι φασίστες τον θεώρησαν κομουνιστή και πράκτορα τής Μόσχας. Οι κομουνιστές τον θεώρησαν αντεπαναστάτη και πράκτορα τής αστικής τάξης και εξαπέλυσαν πράκτορες, αλλά και ώθησαν συμπαθούντες τον κομουνισμό να τον εξοντώσουν. Οι ψυχαναλυτές τής εποχής του τον θεώρησαν «παρανοϊκό», ή αιρετικό, τον αποκάλεσαν «προφήτη τού καλύτερου οργασμού» και τον διέγραψαν με μεθοδευμένες ραδιουργίες από τη Διεθνή και τη Γερμανική Ψυχαναλυτική Ένωση.

Οι φαρμακοβιομηχανίες τον φοβήθηκαν και η Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας των ΗΠΑ εξέφρασε στεναγμό ανακούφισης όταν κλείστηκε στη φυλακή! Ο Χίτλερ τον κυνήγησε ως εχθρό τού καθεστώτος και ο Στάλιν τον έβαλε στις λίστες των υπό εξόντωση τροτσκιστών.

Οι κολοσσιαίες ανακαλύψεις του, που ήταν πολύ πλατιές για το στενό μυαλό των ανθρώπων εκείνης τής εποχής – ίσως και των σημερινών – έγιναν αφορμή να θεωρηθεί «περίεργος».

Άλλοι, απολύτως συνειδητά και με γκεμπελικό τρόπο διέδιδαν ότι ήταν κλεισμένος σε ψυχιατρικό νοσοκομείο ή ότι ήταν ιδιοκτήτης οίκου ανοχής την ίδια στιγμή που δίδασκε σε πανεπιστήμιο τής Νέας Υόρκης, ενώ την ίδια εποχή το FBI πίστευε ότι ο Ράιχ διδάσκει Πολιτική Οικονομία στο Commmunist Workers School. Ένα μέγα λάθος επειδή κάποιος «Ράιχ» δίδασκε πολιτική οικονομία, αλλά δεν ήταν ο Ράιχ τής ιστορίας μας.2

Ο Βίλχελμ Ράιχ αποτελεί μοναδική περίπτωση επιστήμονα στην καταγραμμένη ιστορία τού «πολιτισμού» μας, τού οποίου η προσωπικότητά του δυσφημίστηκε βιτριολικά και το επιστημονικό του έργο δέχθηκε τόνους συκοφαντικών και λυσσασμένων επιθέσεων από εντελώς διαφορετικά οργανωμένα ή ανοργάνωτα συμφέροντα αλλά και ομάδες ιδιοτελών ή ανοήτων ανθρώπων.3

Ταυτόχρονα, το έργο του και η ζωή του βρίσκονταν μετά το 1930 σε ένα κλοιό πρακτόρων κυρίως τής τότε ΕΣΣΔ, αρκετοί εκ των οποίων βρίσκονταν είτε στον στενό, είτε στον ευρύτερο κύκλο ενός εκ των διασημότερων πρακτόρων τού 20ού αιώνα, τού Κιμ Φίλμπι και είναι αυτοί που κατάφεραν τελικά να καταστρέψουν το έργο, τη φήμη και τη ζωή του.45

Είναι χαρακτηριστικό τού συνειδητού ή ασυνείδητου μίσους και φόβου που προκαλούσε το έργο του ότι τα βιβλία του κάηκαν και απαγορεύτηκαν στη Σοβιετική Ένωση, κάηκαν και απαγορεύτηκαν στη ναζιστική Γερμανία και κάηκαν και απαγορεύτηκαν στο λίκνο τής ελευθερίας τις Ηνωμένες Πολιτείες τής Αμερικής!

Την αρχή έκαναν τα κομουνιστικά κόμματα απαγορεύοντας τη διακίνηση των βιβλίων του σε Γερμανία, Αυστρία και ΕΣΣΔ. Τη σκυτάλη πήραν οι ναζί, απαγορεύοντας τα βιβλία του σε όλες τις χώρες που εξουσίαζαν και καίγοντάς τα. Ακολούθησε η Υπηρεσία Τροφών και Φαρμάκων των ΗΠΑ με ισοπεδωτικές τακτικές. Απαγόρευσε και έκαψε τα βιβλία του έξι διαδοχικές φορές(!) κατέστρεψε επιστημονικές συσκευές, απαγόρευσε με δικαστική εντολή(!) οποιαδήποτε περαιτέρω εφαρμογή ανακαλύψεών του σε ανθρώπους, και το απίστευτο απαγορεύτηκε οποιαδήποτε συνέχιση ερευνών και πειραμάτων ακόμα και σε ζώα, όχι φυσικά για λόγους φιλευσπλαχνίας.

Όλα αυτά με μια απολύτως «τυφλή» απόφαση μόνο ενός δικαστή, χωρίς δηλαδή να προϋπάρξει η βάσανος τής δίκης και τής αναγκαίας εξέτασης ντοκουμέντων και μαρτύρων για την ύπαρξη ή όχι τής οργόνης και τη χρησιμότητα ή όχι των συσσωρευτών οργόνης και με κατηγορητήριο – σκάνδαλο γραμμένο από εισαγγελέα, ο οποίος τα προηγούμενα χρόνια ήταν ο έμπιστος δικηγόρος τού Ιδρύματος Ράιχ(!)

Το FBI, με επικεφαλής τον σκληρό Έντγκαρ Χούβερ, έναν υποκριτή ηθικολάγνο, «άτεγκτο» κυνηγό τής διαφθοράς, τον παρακολούθησε κι ερεύνησε το παρελθόν του για χρόνια με σκοπό να βρει αιτίες για να τον απελάσει, χωρίς αποτέλεσμα. Συκοφάντες, οδήγησαν το FBI σε μια συνεχή έρευνα, που κατέληξε στο πουθενά, αλλά οι συκοφαντίες περί «τρέλας», έγιναν πλέον επίσημα απόρρητα έγγραφα, που τον συνόδευαν και καθόρισαν σε μεγάλο μέρος την αντίδραση κυβερνητικών υπηρεσιών σε κρίσιμα ζητήματα που τον αφορούσαν.

Η γνωστή και «αμαρτωλή» Υπηρεσία Τροφών και Φαρμάκων των ΗΠΑ, η FDA, ξόδεψε εκατομμύρια δολάρια ερευνώντας το επιστημονικό του έργο και «ανακρίνοντας» ασθενείς του για να βρει στοιχεία που θα αποδείκνυαν ότι είναι τσαρλατάνος.

Τελικά, με πειράματα που διεξήγε τα οποία στην ουσία αποδείκνυαν τη βασιμότητα των ισχυρισμών του, αλλά χωρίς να τα παρουσιάσει στη δίκη του, κρατώντας τα απόρρητα(!) και χωρίς να έχει κατάφερε να βρει τίποτα εναντίον του, με ψευδή στοιχεία, όπως φαίνεται από έγγραφά της που ήρθαν με αναγκαστικές διαδικασίες στο φως τής δημοσιότητας678 και με νομικίστικες κατηγορίες κατάφερε να τον κλείσει στη φυλακή, όπου, όπως καταγγέλλουν τα παιδιά του, δολοφονήθηκε.

Ο μεγαλοφυής αυτός επιστήμονας γεννήθηκε το 1897 και πέθανε το 1957. Ως μαθητής τού Φρόιντ υπήρξε ένας από τους πλέον ταλαντούχους και ο πατέρας τής ψυχανάλυσης τον αντάμειψε γι’ αυτό, προωθώντας τον σε εξέχουσες θέσεις στην Ψυχαναλυτική Κλινική τής Βιέννης, ενώ ήταν ακόμα πολύ νέος στο ξεκίνημα τής επιστημονικής του καριέρας, παραμερίζοντας άλλους κορυφαίους και ηλικιωμένους συνεργάτες του. Έτσι, εξέθρεψε άθελά του ένα αβυσσαλέο μίσος από εκείνους τους ψυχαναλυτές που ένιωσαν ότι παραμερίστηκαν, μίσος που τον ακολούθησε σε ολόκληρη τη ζωή του.

Ο Ράιχ από πολύ νωρίς, ήδη από το ξεκίνημα τής επιστημονικής του καριέρας, είχε αρχίσει να αντιλαμβάνεται ότι η λίμπιντο τού Φρόιντ ήταν πραγματική ενέργεια και όχι μόνο μια έννοια και αυτό κατάφερε να το αποδείξει στην πορεία των επιστημονικών ερευνών του. Η κόκκινη κλωστή που διαπερνά κι ενώνει το έργο του, αλλά και ο θεμέλιος λίθος των ανακαλύψεών του στην ανθρώπινη παθολογία, θα μπορούσε να αποδοθεί με μια μόνο λέξη: θωράκιση.

Τι είναι η θωράκιση;

——————————————————————-

Το άρθρο αυτό συνεχίζεται σε μορφή αρχείου PDF που μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ. Είναι απαραίτητη η τήρηση των πνευματικών δικαιωμάτων.

Οι συγκλονιστικές ανακαλύψεις τού Βίλχελμ Ράιχ2

————————————————————————

1 Μαθηματικός και φιλόσοφος Άλφρεντ Νορθ Γουάιτχεντ (1861-1947)

2 http://www.scribd.com/doc/4812391/Fbi-Declassified-Wilhelm-Reich-Files

3 Το βιβλίο τού Τζέιμς Ντεμέο «In Defense of Wilhelm Reich: Opposing the 80-Years’ War of Mainstream Defamatory Slander Against One of the 20th Century’s Most Brilliant Physicians and Natural Scientists», αποτελεί έξοχο μεν αλλά μικρότατο δείγμα τής συνολικής συκοφαντίας και διαστρλέβλωσης που δέχθηκε το επιστημονικό έργο και η προσωπικότητα τού Ράιχ.

4 «Μυστικοί πράκτορες και υπηρεσίες σε κάθε βήμα τού Ράιχ…» – https://yperthesi.wordpress.com/2013/10/25/μυστικοί-πράκτορες-και-υπηρεσίες-σε-κ/

5 ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΤΗΣ ΑΘΛΙΟΤΗΤΑΣ (Νο 4) - https://yperthesi.wordpress.com/2010/08/22/το-ημερολογιο-τησ-αθλιοτητασ-νο-4/

6 Richard Blasdant, M.D. «An Analysis of the USFDA’s Scientific Evidence Against Wilhelm Reich», The Journal of Orgonomy, Vol. 6 No. 2.

7 Curtney Baker, M.D. «An Analysis of the USFDA’s Scientific Evidence Against Wilhelm Reich (Part I and II)– Vol. 6 No.1+2.

Curtney Baker, M.D. «An Analysis of the USFDA’s Scientific Evidence Against Wilhelm Reich (Part III) — Vol. 7 No. 2

8 Jerome Greenfiled, «Wilhelm Reich VS. The USA», W.W. Norton & Company, NY.

Advertisements

Η θαυμάσια ιστοσελίδα τού Ελληνικού Συλλόγου Οργονομίας

Γράφει:

Ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Με επίθεση από χάκερ, μόλις τη δεύτερη ημέρα λειτουργίας της, (τού «TurkHackArmy»), ξεκίνησε τη ζωή της η ιστοσελίδα τού Ελληνικού Συλλόγου Οργονομίας.

Screen Shot 2013-08-28 at 7.36.36 PM

Η εικόνα που άφησαν ως δείγμα τής επίθεσής τους, στην πρώτη σελίδα τού Ελληνικού Συλλόγου Οργονομίας οι παράφρονες, ενώ ταυτόχρονα φρόντισαν να γράψουν κώδικα μέσα στον κώδικα τής ιστοσελίδας…

Η νέα ιστοσελίδα τού Ελληνικού Συλλόγου Οργονομίας

Η νέα ιστοσελίδα τού Ε.Σ.Ο. φτιαγμένη από τον Θεόδωρο Αντωνίου, περιέχει πολύ περισσότερα και καλύτερα θέματα  από την προηγούμενη. Πολλά από αυτά έχουν περιεχόμενο που δεν έχει παρουσιαστεί μέχρι σήμερα σε καμία άλλη ιστοσελίδα ελληνική ή αγγλική.

Η Επιτροπή για την Ιστοσελίδα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει να υπάρχουν αναλυτικές παρουσιάσεις για  τα κεντρικά θέματα που θα ήθελε να πληροφορηθεί ο κάθε επισκέπτης και γι΄αυτό το λόγο ακολουθήθηκε η λογική να παρουσιασθεί με απλό τρόπο σε ένα κεντρικό  μενού το σύνολο των κεντρικών θεμάτων, τα οποία στη συνέχεια θα διακλαδίζονταν αρθρωτά σε υποσύνολα

Θα έπρεπε λοιπόν να παρουσιασθεί ο πρωταγωνιστής αυτής τής προσπάθειας, ο Ελληνικός Σύλλογος Οργονομίας και αυτό γίνεται με το άνοιγμα τού πλαισίου με τίτλο «Ο Σύλλογος». Σε αυτή τη σειρά, καθώς ανοίγει, βλέπουμε να περιέχονται ο σκοπός τού Ε.Σ.Ο. και αναλυτικά το σημαντικό έργο του μέχρι σήμερα, ενώ υπάρχει και παράθεση των εκδηλώσεων σε τίτλους.

Το δεύτερο κρίσιμο θέμα είναι αυτό που παρουσιάζεται στην ενότητα «Οργονομία». Εδώ βρίσκουμε μια σύντομη αναφορά για το Αμερικανικό Κολέγιο τής Οργονομίας, το Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα, τις προϋποθέσεις για να γίνει κάποιος γιατρός οργονομιστής και μια πλούσια παρακαταθήκη άρθρων από γιατρούς οργονομιστές και άλλους επιστήμονες με θέματα Οργονομίας δημοσιευμένα στο περιοδικό τού Α.Κ.Ο., «The Journal of Orgonomy».

Στην επόμενη ενότητα με τίτλο «Βίλχελμ Ράιχ» παρουσιάζεται η  πλέον έγκυρη βιογραφία τού Ράιχ γραμμένη από έναν εκ των ικανότερων και πιστών μαθητών του, τον Έλσγουορθ Μπέικερ.

Η πορεία των ανακαλύψεών τού Ράιχ δίνεται με εξαιρετικά αναλυτικό τρόπο ώστε να γίνεται κατανοητή η λογική σειρά των εξελίξεών τους και η τεράστια σημασία τους.

Το κολοσσιαίο συγγραφικό του έργο, που αδικείται από τις μέχρι σήμερα παρουσιάσεις, αποδίδεται με μια εξόχως κατατοπιστική παράθεση τίτλων, ώστε να αντιλαμβάνεται ο αναγνώστης μέσω των γραπτών έργων τού Ράιχ ότι η εξέλιξη των ανακαλύψεών του βασίστηκε σε καθαρή επιστημονική αιτιότητα.

Υπάρχει επίσης  περιληπτική αναφορά για το Ίδρυμα Βίλχελμ Ράιχ και το αντίστοιχο Μουσείο, που διαχειρίζονται σήμερα τον τεράστιο πλούτο των αρχείων του, τα βιβλία, τα περιοδικά, αλλά και κάθε άλλο έργο του.

Στην επόμενη ενότητα «Δημοσιεύσεις» βρίσκουμε περιληπτική παρουσίαση των εργασιών τού Ράιχ σε βιβλία και περιοδικά στην ελληνική και αγγλική γλώσσα, τόσο την εποχή που ζούσε όσο και μετά το θάνατό του.

Υπάρχει επίσης προσεκτική επιλογή βιβλίων που αποδίδουν όσο γίνεται με μεγαλύτερη ιστορική αξιοπιστία τα συμβάντα τής ζωής τού μεγάλου επιστήμονα και τις κολοσσιαίες ανακαλύψεις του, αλλά και αυτών των ελάχιστων έργων που εξελίσσουν πραγματικά την Οργονομία. Παρουσιάζονται ακόμα ορισμένες παραγωγές άξιες λόγου, που ανήκουν στο χώρο των ντοκιμαντέρ.

Κάτω από την ενότητα «Χρήσιμα» βρίσκεται ο Χάρτης τού Ιστότοπου,  οι ερωτήσεις απαντήσεις για θέματα Οργονομίας και η δυνατότητα επικοινωνίας με τον Ε.Σ.Ο.

Θα πρέπει να επισημάνουμε τελειώνοντας ότι ο ιστότοπος θα εμπλουτίζεται συνέχεια με νέα κείμενα ανά τακτά χρονικά διαστήματα.

Καλή και αποδοτική εξερεύνηση των περιεχομένων.

http://www.orgonomy.org.gr

(Το ανωτέρω κείμενο είναι αναδημοσίευση από το «5ο Οργόνομα».

Screen Shot 2013-08-28 at 7.35.23 PM

1ο – Πώς διαδίδεται η «γνώση» (τής άγνοιας) για το έργο τού Ράιχ

Γράφει:

ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Εκτιμώντας ότι είναι καιρός να γίνει γνωστό ευρύτερα το είδος τής πληροφόρησης που επιβάλλεται στον ελληνικό χώρο από τη συντριπτική πλειοψηφία των «ειδικών» σχετικά με το ποιος ήταν και τι ανακάλυψε πραγματικά ο Βίλχελμ Ράιχ, ξεκινώ από σήμερα να συζητώ το θέμα, αντλώντας υλικό από ένα εξαιρετικά μεγάλο αρχείο που έχω, με κείμενα που έχουν γραφεί γι’ αυτόν, τα περισσότερα εκ των οποίων δεν είναι τίποτα άλλο παρά ωμή συκοφαντία ή στην καλύτερη περίπτωση παραπληροφόρηση.

Θα αρχίσω να παρουσιάζω αυτά τα κείμενα (δυστυχώς δεν μπορώ να γράφω με ρυθμό πολυβόλου, όπως παλαιότερα), με απώτερο στόχο να μπουν τα πράγματα στην ιστορική θέση τους. Προφανώς οι περισσότεροι γνωρίζουν το πολύ γνωστό στους βιβλιόφιλους και εξαιρετικά ποιοτικό περιοδικό “Διαβάζω”, τού οποίου δυστυχώς διακόπηκε η έκδοσή του. Το «Διαβάζω» κυκλοφόρησε στο τέλος τού ‘88 με μονοθεματικό αφιέρωμα στον Βίλχελμ Ράιχ.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Τότε ήμουν διευθυντής στα Γραφεία Αθηνών τού “Εθνικού Κήρυκα” τής Νέας Υόρκης. Δέχτηκα στο γραφείο μου την επίσκεψη τής δημοσιογράφου τού περιοδικού “Διαβάζω”, κ. Δήμητρας Παυλάκου, η οποία μου ανέφερε τα σχέδια τού περιοδικού. Κέρδισε την πλήρη εμπιστοσύνη μου και της έδωσα όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούσα για τον Ράιχ. Της ανέφερα επίσης την επικείμενη ίδρυση τού Ελληνικού Συλλόγου Οργονομίας και την ύπαρξη τού ελληνικού «Περιοδικού τής Οργονομίας», δίνοντάς της μερικά τεύχη και τις πηγές από όπου θα μπορούσαν να αντλήσουν υλικό για τον Ράιχ.

Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη όταν αγοράζοντας το περιοδικό «Διαβάζω» διαπιστώνω ότι στα κείμενα τα οποία σχολίαζαν το έργο του υπήρχε ελάχιστη αναφορά στα αυθεντικά έργα τού Ράιχ και κυρίως, όσα υπήρχαν γι’ αυτόν προέρχονταν είτε από συγγραφείς που ελάχιστα το γνώριζαν, είτε από άλλους που το συκοφαντούσαν.

Χαρακτηριστικό: Δύο επιστήμονες – αρθρογράφοι που γράφουν για τον Ράιχ, παραπέμπουν στο βιβλίο τού Μισέλ Καρτιέρ, που κυκλοφορεί στα ελληνικά με τίτλο «Τι είπε πραγματικά ο Ράιχ». Για να γίνει κατανοητή η βαρύτητα αυτής τής ενέργειας αν αντιστρέψουμε το ερώτημα προτάσσοντας το “τι είπε πραγματικά ο Καρτιέρ για τον Ράιχ;” Τότε έχουμε μια αλλόκοτη διαπίστωση.

Εξώφυλλο τού περιοδικού «Διαβάζω» με το πολυσέλιδο αφιέρωμα στον Βίλχελμ Ράιχ.

Όσο κι αν δείχνει περίεργο, ο κύριος Καρτιέρ διατηρεί απέραντο θαυμασμό και εκτίμηση για τις ανακαλύψεις τού Ράιχ. Αλλά μόνο για τη μαρξιστική του περίοδο. Το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο Ράιχ έπαψε να είναι μαρξιστής (χωρίς να πάψει να θαυμάζει τον Μάρξ) αρχίζοντας να αποκαλύπτει τη δυσωδία των σταλινικών καθεστώτων, τον αρρωστημένο ψυχισμό και τη διανοητική ανεπάρκεια των επαγγελματιών τής επανάστασης, τότε μετατρέπεται για τους κομουνιστές, σοσιαλιστές και λοιπούς συμπαθούντες σε κόκκινο πανί. Ο κ. Καρτιέρ (μεταξύ πολλών άλλων που έκαναν κάτι παρόμοιο) αναλαμβάνει τον ρόλο τού “ταύρου” ορμώντας με μαεστρική μανία στο χώρο των μεταμαρξιστικών ανακαλύψεων και τής προσωπικότητας τού Ράιχ για να τον κάνει λαμπόγυαλα.

Δυστυχώς, ο κ. Καρτιέρ γνωρίζει πολύ καλά τα όσα ανακάλυψε ο Ράιχ. Ωστόσο, για τη δεύτερη και συγκλονιστικότερη περίοδο τής ζωής τού Ράιχ κινείται με δεξιοτεχνικό τρόπο. Παραλείποντας κρίσιμες και ζωτικές πληροφορίες, καταφέρνει να πείσει τον αναγνώστη ότι ο Ράιχ αν και δούλευε με συστηματοποιημένο τρόπο, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά παρανοϊκός, καθώς όλα όσα εμφανίζει ως ανακαλύψεις του δεν είναι τίποτα άλλο παρά δημιουργήματα ενός έξοχα οργανωμένου, αλλά διαταραγμένου μυαλού.

Ομολογώ ότι σε αυτή τη συκοφαντική παγίδα έπεσα κι εγώ. Στα πρώιμα χρόνια γνώσης μου για το ραϊχικό έργο, γύρω στο 1982, διάβασα το βιβλίο τού κ. Καρτιέρ και τον πίστεψα. Ευτυχώς, άλλες σημαντικές  εμπειρίες με ώθησαν να ελέγξω συστηματικότερα το έργο τού Ράιχ, για να ανακαλύψω ότι είχα πέσει θύμα ωμής εξαπάτησης, όπως άλλωστε και χιλιάδες άλλα άτομα, αλλά όπως και ο συγγραφέας τού πρώτου κειμένου στο περιοδικό “Διαβάζω”, κ. Παντελής Κρανιδιώτης.

Με τίτλο «Ο Ράιχ τής ‘‘ειδικής’’ απόρριψης και τής ‘‘κοινής’’ αποδοχής», ο κ. Κρανιδιώτης δείχνει ότι βασίζει τις απόψεις του για την τρέλα τού Ράιχ αποκλειστικά στο λιβελλογράφημα τού κ. Καρτιέρ.

Τη γνωστή ρότα τής τότε σταλινικής γραμμής, που ερχόταν από τη Μόσχα και επικράτησε παντού ως ακλόνητη αλήθεια, ότι δηλαδή ο Ράιχ είχε σημαντική επιστημονική προσφορά κατά τα πρώτα χρόνια του και στη συνέχεια τρελάθηκε (όταν άρχισε να επικρίνει τον σταλινισμό), ο κ. Κρανιδιώτης την παπαγαλίζει, προφανώς εν αγνοία του.

Όπως σημειώνει: «Η αρχική επιστημονική συμβολή τού Ράιχ ήταν πέρα για πέρα θετική και γονιμοποιός. Οι προσωπικές του εμπειρίες και παρατηρήσεις, σχόλια και υποδείξεις, όλα αυτά που συγκρότησαν τα βιβλία τής χρυσής εποχής (1922-27) και οι θέσεις του σε ψυχαναλυτικές συναντήσεις και συνέδρια (1923-1934), ώς την εποχή που τον κυρίεψε η τρέλα, έχουν περάσει μέσα από την επιστημονική κριτική κι από το χρόνο σαν σοβαρές αναφορές σε κλασικά ψυχαναλυτικά συγγράμματα».

Βεβαίως οι απόψεις τού κ. Κρανιδιώτη δεν είναι δυνατό να δεχθούν κριτική για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή δεν παραπέμπει στα έργα τού Ράιχ, από όπου θα έπρεπε να είχε αντλήσει τη γνώση και την αντίστοιχη ισχύ τής κριτικής του και δεύτερο επειδή παραπέμπει σε έργα και συγγραφείς, που είτε δεν γνωρίζουν το ραϊχικό έργο, είτε συκοφαντούν τον Ράιχ. Όλα αυτά ζωγραφίζουν σαφώς το τότε περίγραμμα (τής άγνοιας) στο οποίο οι αριστεροί διανοούμενοι στηρίζονταν (το ίδιο συμβαίνει σήμερα), για να περιγράψουν το έργο τού Ράιχ.

Ο κλινικός ψυχολόγος κ. Δημήτρης Δαμίγος, γράφει το επόμενο κείμενο με τίτλο: «Η επικαιρότητα τής επιστημολογικής σκέψης τού Ράιχ”. Δέχεται και αυτός, (βασιζόμενος πού άραγε) ότι κατά την τελευταία περίοδο τής ζωής του ο Ράιχ «εμφάνιζε σημάδια ψυχικής διαταραχής», αλλά παραδόξως δεν υποτιμά τις ανακαλύψεις αυτής τής περιόδου, λέγοντας ότι δεν μπορεί να κρίνει «κατά πόσο οι πειραματικές υποθέσεις τού Ράιχ είναι βάσιμες».

Βεβαίως, ο κ. Δαμίγος αναφέρεται σε «πειραματικές υποθέσεις» και όχι όπως είναι η ιστορική αλήθεια σε  «πειραματικά ευρήματα». Με αυτή τη λεκτική τρίπλα δείχνει σαφώς την υπολανθάνουσα τάση του να μας πει ότι τα εργαστηριακά ευρήματα τού Ράιχ ήταν δημιουργήματα κάποιου διαταραγμένου μυαλού και προφανώς λάθος. Ωστόσο, δέχεται π.χ. ότι η καρκινική εξέλιξη είναι αποτέλεσμα λειτουργικής διαταραχής και αυτό είναι απίστευτο, επειδή ο Ράιχ, πρώτος από όλους τους επιστήμονες που έχουν εμφανισθεί στον πλανήτη Γη, αυτό δήλωσε σαφώς και επιπλέον το απέδειξε. Παραδόξως λοιπόν, ο κ. Δαμίγος συμφωνεί με έναν βασικό πυλώνα των ανακαλύψεων τού Ράιχ και με τα κυριότερα κλινικά και εργαστηριακά ευρήματά του, αν και βασίζει τις απόψεις του για τον Ράιχ μόνο σε τρία βιβλία του. Ίσως εξαιτίας αυτής τής μερικής άγνοιας, έχει την εξωφρενική άποψη, όπως θα  μπορούσε να αποδοθεί με μια λέξη – ότι «αυτό που τον έκανε γνωστό στο πλατύ κοινό δεν είναι ο σύγχρονος τρόπος με τον οποίο προσπάθησε να διερευνήσει ορισμένα φαινόμενα, αλλά η απλοϊκότητα τής αντίδρασής του απέναντι στο επιστημονικό και κοινωνικό κατεστημένο».

Άραγε ο κ. Δαμίγος γνωρίζει κάτι περισσότερο και δεν μας το λέει; Αν και ποιος ακριβώς ήταν ο απλοϊκός τρόπος αντίδρασης τού Ράιχ απέναντι στο κατεστημένο μένει να εξηγηθεί, οφείλω να διευκρινίσω πως σύμφωνα με αυτά που έχω διαβάσει 35 χρόνια που ασχολούμαι με το ραϊχικό έργο, το κάθε λογής κατεστημένο διατηρούσε έναν απλό και σαφή στόχο απέναντι στον Ράιχ. Επιδίωκε με κάθε τρόπο την εξόντωσή του, επειδή με τις ανακαλύψεις και τις ιδέες τού Ράιχ, πλήττονταν τα ποικιλώνυμα ιδεολογικά και οικονομικά συμφέροντά του. Ο Ράιχ το μόνο που έκανε ήταν να εργάζεται. Παρήγαγε τεράστιο έργο τόσο σε όγκο όσο και σε ποιότητα, συκοφαντημένος, κυνηγημένος και μεταναστεύοντας από κράτος σε κράτος με τα βιβλία του να καίγονται στην σταλινική ΕΣΣΔ, τη χιτλερική Γερμανία και τις ΗΠΑ, ενώ τις ιδέες του και τις ανακαλύψεις του προσπαθούσε απεγνωσμένα να εξοβελίσει το κατεστημένο. Ιδέες και έργο, που μόνο για να τα μελετήσει κάποιος χρειάζεται μια ή δύο ζωές.

Ο ψυχίατρος κ. Στέλιος Στυλιανίδης στο κείμενό του, που ακολουθεί στο περιοδικό “Διαβάζω” με τίτλο: «Η πολυπλοκότητα τής κλινικής προσέγγισης στον Ράιχ», παρά τις όποιες ελλείψεις γνώσεων, που είναι αναμενόμενες από έναν επιστήμονα ο οποίος δεν έχει σπουδάσει οργονομία, δείχνει να γνωρίζει στις γενικότητές της την κολοσσιαία συνδρομή τού Ράιχ στην ψυχαναλυτική σκέψη και την εκτιμά. Επιπλέον διαφωνεί με την τάση ορισμένων μελετητών τού έργου του (π.χ. όπως τού κ. Κρανιδιώτη) οι οποίοι χωρίζουν τη διαδρομή τού Ράιχ στη μαχητική ευρωπαϊκή πορεία του και στην εφευρετική αμερικανική.

Δυστυχώς, και ο κ Στυλιανίδης για την ανακάλυψη τής οργόνης δείχνει να αρκείται στην εξόχως ατυχέστατη παραπομπή που κάνει στο βιβλίο: “Για μια μαρξιστική κριτική τής ψυχαναλυτικής θεωρίας”, τού οποίου οι συγγραφείς κατάφεραν να με καταπλήξουν. Όταν πριν μερικές δεκαετίες διάβασα το απίθανο πόνημά τους διαπίστωσα ότι γνώριζαν το έργο τού Ράιχ, όσο ένα ραδιενεργό χαλίκι από το Ναγκασάκι γνωρίζει ότι είναι ραδιενεργό επειδή οι ΗΠΑ έριξαν στην περιοχή ατομική βόμβα, που είχε ολοκληρωθεί με το Manhattan Project… Οι συγγραφείς στηριζόμενοι σε απύθμενη άγνοια (και διαθέτοντας “μαρξιστικό” και απύθμενο θράσος), αναφέρονται στον Ράιχ μέσα σε λίγες παραγράφους παπαγαλίζοντας τις γνωστές ξύλινες αρλούμπες, στις οποίες – δυστυχώς – ο κ. Στυλιανίδης μάς παραπέμπει για να πληροφορηθούμε το ζήτημα οργόνη!

Αναφορικά με τον συνάδελφο και αρχικά στενό φίλο και συνεργάτη τού Ράιχ, Φερέντσι, το όνομα τού οποίου αναφέρεται με εκτίμηση και πολύ περισσότερες φορές στο κείμενο τού κ. Στυλιανίδη, από αυτό τού Ράιχ, καλό θα ήταν να διευκρινίσω, ότι ο Φερέντσι υπήρξε μικρός ανθρωπάκος και διανοητικός νάνος συγκριτικά με το έργο τού Ράιχ. Γεμάτος φθόνο και επαγγελματική αντιζηλία για την ιδιοφυΐα τού Ράιχ, ήταν αυτός που ακόμα και κατά τη μαρξιστική περίοδο τού Ράιχ, ενώ διατηρούσαν τη φιλία τους, τον συκοφαντούσε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Οι φήμες που διέσπειρε ο Φερέντσι ότι ο Ράιχ ήταν τρελός, ειδικά όταν ο Φερέντσι έμεινε σχεδόν άνεργος στη Νορβηγία επειδή οι πάντες προτιμούσαν ως θεραπευτή τους τον Ράιχ, ακολούθησαν σαν πανουκλιασμένα στοιχειά τον Ράιχ, ακόμα και στην Αμερική.

Παρόμοιες φήμες, (ο καθένας για τους λόγους του), διέσπειραν και ορισμένα από τα μέλη τού ψυχαναλυτικού κατεστημένου τού στενού κύκλου τού Φρόιντ, όπως η ίδια η κόρη του, Άννα, η οποία ως ανέραστη Ζαν ντ’ Αρκ, ονομαζόταν τότε «σιδηρά παρθένος». Είναι σαφής η αιτία που ενοχλούσαν την Άννα Φρόιντ οι ανακαλύψεις τού Ράιχ. Ο «θρασύς» αυτός επιστήμονας μιλούσε για ανακλαστικό οργασμού και υγιή σεξουαλικότητα, την οποία η ίδια δεν διέθετε ούτε κατά φαντασία.[1]

H Άννα Φρόιντ (πρέπει να προσθέσω), ότι ήταν γκροτέσκα περίπτωση. Έτρεφε τέτοιο μίσος για τον Ράιχ, ώστε έκανε πολλά και υπογείως, για να τον εξοβελίσει από τον κύκλο τού Φρόιντ, ενώ ταυτόχρονα, έδειχνε προς τον Ράιχ φιλικό και γεμάτο εκτίμηση πρόσωπο. Ένα πρόσωπο Ιανού, που έκρυβε στην άλλη πλευρά του το θανάσιμο μίσος της προς τον Ράιχ, τού οποίου…., (σημειώστε), παρακολουθούσε τα Τεχνικά Ψυχαναλυτικά Σεμινάρια, κρίνοντάς τα ως έξοχα!

Ολοκληρώνοντας διευκρινίζω ότι ο κ. Στυλιανίδης παραπέμπει (δυστυχώς) μόνο σε δύο βιβλία τού Ράιχ και ταυτόχρονα πέφτει στην ίδια παγίδα, παραπέμποντας στο λιβελλογράφημα τού κ. Καρτιέρ, το οποίο επιγράφεται με τον απολύτως αναληθή και εξοργιστικό τίτλο: «Τι είπε πραγματικά ο Ράιχ».

Το κείμενο τού Γάλλου κ. Αντρέ Νικολά που ακολουθεί, με τίτλο: “Ο Ράιχ και οι αντιλήψεις του για τη δημοκρατία τής εργασίας», συνιστά το μοναδικό άρθρο στο περιοδικό “Διαβάζω”, τού οποίου ο συγγραφέας δείχνει να γνωρίζει σε βάθος τις ανακαλύψεις τού Βίλχελμ Ράιχ.

Μπορώ ανεπιφύλακτα να το χαρακτηρίσω, με ελάχιστες πιθανότητες να πέφτω έξω, ως ένα από τα καλύτερα κείμενα που έχουν γραφτεί, σχετικά με τη δημοκρατία τής εργασίας, καθώς όχι μόνο καταφέρνει βαδίζοντας βήμα – βήμα να ξεδιπλώνει τις σκέψεις τού Ράιχ, παραθέτοντας ταυτόχρονα, για να υποστηρίξει τα λεγόμενα του, βιβλία τού Ράιχ, αλλά επειδή κύριες πηγές του είναι τα ίδια τα βιβλία τού Ράιχ, με ελάχιστες αναφορές σε ξένες πηγές και όχι το αντίστροφο.

Βεβαίως ο κ. Νικολά δίνει τις ερμηνείες του, εκ των οποίων ορισμένες είναι λαθεμένες, αλλά αυτό δεν ακυρώνει καθόλου την αξία τού έργου του, το οποίο διαθέτει εκτός τής βαθιάς γνώσης τού ραϊχικού έργου σπάνια ευαισθησία και συνοχή.

Το κερασάκι στην τούρτα αυτής τής αποτυχημένης προσπάθειας είναι  και η «Εργογραφία Βίλχελμ Ράιχ» όπως επιγράφεται, στην οποία συμβαίνει η αποσιώπηση τής ύπαρξης τού ελληνικού «Περιοδικού τής Οργονομίας, στο οποίο είναι δημοσιευμένα (μη συκοφαντικά) κείμενα τού Ράιχ και εκτενή (μη συκοφαντικά) άρθρα για τον Ράιχ.

Ο συγγραφέας κ. Χρίστος Παπαγεωργίου αν και κάνει συστηματική παράθεση όλων των τίτλων από τα βιβλία τού Ράιχ, που έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά, ακόμα και την έκδοση ενός εξαιρετικά δυσεύρετου βιβλίου γραμμένου στην καθαρεύουσα, που (δύσκολα το πιστεύει κανείς) κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 1934, παραθέτει ταυτόχρονα βιβλία από άλλους συγγραφείς για τον Ράιχ, τα οποία – όλα – είτε είναι λιβελλογραφήματα είτε ουρανομήκεις ανοησίες, ενώ απουσιάζει παντελώς οποιαδήποτε αναφορά στο ελληνικό «Περιοδικό τής Οργονομίας», τεύχη τού οποίου περιέχουν εκτός από τα έγκυρα κείμενα τού Ράιχ και αναλύσεις εκπαιδευμένων γιατρών από τον ίδιο τον Ράιχ, στην επιστήμη που ίδρυσε, την οργονομία.

Βλέπουμε λοιπόν το περίεργο γεγονός στα κείμενα των αρθρογράφων τού περιοδικού “Διαβάζω”, η γνώση για το έργο τού Ράιχ να είναι περιορισμένη και ατελής. Ως αποτέλεσμα έχουμε την μεροληπτική, κουτσουρεμένη, λαθεμένη και ορισμένες φορές (εν αγνοία των συγγραφέων) λιβελλογραφική παρουσίαση τού ραϊχικού έργου, σε ένα πολυσέλιδο αφιέρωμα το οποίο έπρεπε να είναι – τουλάχιστον – ιστορικά και βιβλιογραφικά άμεμπτο.

Είναι βάσιμο να αναρωτηθεί κάποιος: Θα τολμούσαν οι ίδιοι συγγραφείς να σχολιάσουν το έργο τού Φρόιντ ή τού Μαρξ βασιζόμενοι, σε σχόλια άλλων, γι’ αυτούς τους πρωτοπόρους και όχι σε πλήρη και βαθιά μελέτη των ίδιων των έργων τους; Η απάντηση είναι αυτονόητη.

Ένα γεγονός που με σοκάρει είναι η παντελής έλλειψη σχολιασμού, από όλους τους αρθρογράφους τού περιοδικού, τού εξόφθαλμα τραγικού, εφιαλτικού και ταυτόχρονα φασιστικού γεγονότος. Τής ρίψης στην πυρά  όλων των βιβλίων και περιοδικών ενός φυσικού επιστήμονα, όπως ήταν ο Ράιχ. Βιβλίων που περιείχαν τις πρωτοπόρες ιδέες του για τη δόμηση ενός καλύτερου κόσμου ή ξετύλιγαν (σε περίληψη) το απαύγασμα δεκάδων χιλιάδων κλινικών παρατηρήσεων και εργαστηριακών πειραμάτων – ευρημάτων.

Η κατανόηση των βαθύτερων λόγων αυτής τής παράλειψης μου δημιουργεί σύγχυση, άγχος και πολλά ερωτήματα. Ταυτόχρονα την κρίνω εξωφρενική, ανήκουστη και πρωτοφανή, επειδή είναι σίγουρο ότι αν είχε ριχτεί στην πυρά έστω ένα βιβλίο (όχι τόνοι βιβλίων όπως στην περίπτωση τού Ράιχ), οποιουδήποτε άσημου συγγραφέα, τότε αυτό το πραγματικά αξιόλογο περιοδικό, θα είχε επιστρατεύσει τον ανθό των διανοουμένων του για να κατακεραυνώσουν το άθλιο γεγονός.

Συμπέρασμα

Δυστυχώς, (όπως θα φανεί και με άλλα σχόλια), κάπως έτσι δομούνται οι παρουσιάσεις των περισσότερων απόψεων και αφιερωμάτων στο έργο τού Ράιχ σε παγκόσμιο επίπεδο (εδώ και πολλές δεκαετίες), από άτομα που είτε έχουν περιορισμένη γνώση, αλλά δυστυχώς έχουν άποψη βασισμένη κυρίως στην πλύση εγκεφάλου που έχουν υποστεί,[2] οπότε το διαστρεβλώνουν και το συκοφαντούν εν αγνοία τους, είτε από άτομα που δεν έχουν γνώση[3] ή έχουν κάποια γνώση, αλλά διαθέτουν εκείνη την περίεργη ψυχοδιανοητική δομή, οπότε συνειδητά το συκοφαντούν.[4][5]


[1]  Lore Rubin, Wilhelm Reichand Anna Freud: His Expulsion From Psychoanalysis — Vol. 31 No. 1, The Journal of Orgonomy.

[2]  Χαρακτηριστικό παράδειγμα τής κατηγορίας μελετητών με περιορισμένη γνώση για το έργο τού Ράιχ είναι το βιβλίο τού Ζ. Π. Βουαγιέ, «Ράιχ: τρόπος χρήσης».

[3]  Είναι αναμενόμενο σε κίτρινα ΜΜΕ να εμφανισθούν λιβελλογραφήματα σε βάρος τού Ράιχ και τού έργου του, αλλά το εξωφρενικό που συμβαίνει είναι να διαβάσουμε λιβελλογράφημα σε πανεπιστημιακό σύγγραμα τού ΑΠΘ, το οποίο διδάσκεται στους φοιτητές τής Σχολής Ψυχολογίας. Σε αυτό παρουσιάζεται δισέλιδο κείμενο το οποίο επιχειρεί να παρουσιάσει το έργο τού Ράιχ, αλλά δυστυχώς συνιστά δείγμα ντροπής για ακαδημαϊκο κείμενο και ανόητη μυθιστοριογραφία. Καταφέρνει σε κάθε πρόταση να περιέχει είτε ένα ψέμα, είτε ένα λάθος, είτε μια συκοφαντία. Ο τίτλος του είναι: «Θεραπευτικά Μοντέλα: Ψυχανάλυση – Κείμενα Μελέτης».

Θα ασχοληθώ αναλυτικά με αυτό το σκουπίδι – τερατούργημα, αλλά προς το παρόν να σημειώσω ότι δεν είναι να απορεί κάποιος πως όταν τίθεται προς συζήτηση το έργο τού Ράιχ, βλέπουμε ορισμένοι επιστήμονες να έχουν περιχαρακωμένη (και περισπούδαστη) άποψη. Ακριβώς επειδή διδάσκονται, σαν να είναι αληθινές, απόψεις που δεν είναι τίποτα άλλο παρά συκοφαντία, συκοφαντία και ξανά συκοφαντία. Το συγκεκριμένο κείμενο  – μόνο δύο σελίδων  – καταφέρνει ταυτόχρονα τον απίστευτο άθλο μέσα σε κάθε παράγραφό του να συκοφαντεί τον Ράιχ, να διαστρεβλώνει τις ανακαλύψεις του και να κατακρεουργεί την ιστορική αλήθεια.

Αξίζει να υπενθυμίσω ότι η Αμερικανίδα δημοσιογράφος Brady, ήταν μεταξύ των πρώτων που δίδαξαν αυτή τη διαδικασία. Πιθανώς ήταν πράκτορας τού Στάλιν ή κρυφό μέλος τού ΚΚ Αμερικής. Το FBI την παρακολουθούσε και το απίστευτο που συμβαίνει  – σήμερα – είναι ότι αρκετές σελίδες γραμμένες γι’ αυτήν από το  FBI, παραμένουν απροσπέλαστες στο κοινό, επειδή η κοινοποίησή τους θα προκαλούσε βλάβη στα συμφέροντα των ΗΠΑ! Η Brady, με το συκοφαντικό κείμενό της που δημοσιεύθηκε σε περιοδικό ιδιοκτησίας πράκτορα τής Μόσχας, άνοιξε τις «πόρτες» από όπου εισέβαλαν τα «τσακάλια» και οι “λυκοι” για να κατασπαράξουν τον Ράιχ και το έργο του στις ΗΠΑ. Για περισσσότερα δείτε:

https://yperthesi.wordpress.com/2010/08/16/το-ημερολογιο-τησ-αθλιοτητασ-νο-3/

https://yperthesi.wordpress.com/2010/04/15/ο-χοροσ-των-πρακτορων-γυρω-απο-τον-ραϊχ/

[4]  Χαρακτηριστικό παράδειγμα τής δεύτερης κατηγορίας είναι το βιβλίο των Νταίηβιντ Μαϊροβιτς και Τζέρμαν Γκονζάλες, “Ο Ράιχ για αρχαρίους” εκδόσεις Θύραθεν.

[5]  Ένα ακόμα απίστευτο είδος λιβελλογραφήματος, ουρανομήκους ανοησίας, ισοπεδωτικής άγνοιας, απόλυτης σύγχυσης, (ποιος άραγε μπορεί να γνωρίζει τι συμβαίνει στον εγκέφαλο των συγγραφέων του), γραμμένο ωστόσο με εξαιρετικο στίλ, είναι το βιβλίο των Πασκάλ Μπρικνέρ και Αλέν Φινκελκρό, «Η νέα ερωτική αναρχία».

Μπαμπά εδώ καίει! (τα παιδιά και η οργόνη)

Γράφει:

Ο Χρήστος Μουσουλιώτης


Στη φωτογραφία ένας συσσωρευτής οργόνης ή οργονοθάλαμος. Στη βάση διακρίνεται ένα οργονοβόλο. Ένα άλλο οργονοβόλο, που δεν φαίνεται, είναι τοποθετημένο στην κορυφή με το σωλήνα του να εισέρχεται από το παραθυράκι αερισμού.

‘Όταν καθόμαστε μέσα στο συσσωρευτή έχουμε τη δυνατότητα να κρατάμε το οργονοβόλο σε σημείο που πάσχει για να ενδυναμώσουμε τη ροή τής ενέργειας.

Ένα παρόμοιο οργονοβόλο πριν 20 περίπου χρόνια είχε κάνει ορισμένους φυσικούς και άλλους ειδικούς να παραμιλάνε.

Βρισκόμουν στην Έκθεση Βιβλίου στην Αθήνα και είχα τοποθετήσει πάνω σε ένα τραπέζι-πάγκο μαζί με διάφορα περιοδικά τής Οργονομίας και βιβλία σχετικά με τον Ράιχ, δύο ίδιους συσσωρευτές οργόνης, έναν πραγματικό κι ένα εικονικό. Δηλαδή έναν που συγκέντρωνε οργόνη και έναν που λόγω τής διάταξης των υλικών του δεν μπορούσε να συγκεντρώσει. Στον καθένα υπήρχε ένα θερμόμετρο τοποθετημένο στην κορυφή που εισχωρούσε εντός. Στον πραγματικό έδειχνε πάντα 3-4 βαθμούς Κελσίου μεγαλύτερη θερμοκρασία, γεγονός που καταρρίπτει το δεύτερο νόμο τής θερμοδυναμικής. Το ίδιο γεγονός είχε αφήσει άναυδο τον Αϊνστάιν όταν το ανέφερε ο Ράιχ. Τότε ο Αϊνστάιν δήλωσε πως «εάν είναι αληθινό αποτελεί βόμβα στα θεμέλια τής φυσικής». Αργότερα το απαξίωσε αφού πρώτα το έλεγξε ελλιπώς κρατώντας έναν συσσωρευτή στο σπίτι του. Υποστήριξε ότι αυτό που αυξάνει τη θερμοκρασία δεν είναι η ιδιότητα τού συσσωρευτή οργόνης, αλλά τα ανοδικά και καθοδικά ρεύματα τού αέρα που… χτυπάνε στο ταβάνι και κατεβαίνοντας θερμά ζεσταίνουν την περιοχή τού συσσωρευτή. Ο Ράιχ απάντησε ότι εάν το πείραμα γίνει στο ύπαιθρο (όπως και το έκανε) όπου δεν υπάρχει ταβάνι τότε το φαινόμενο αυξημένης θερμοκρασίας εξακολουθεί να υφίσταται. Ο Αϊνστάιν ουδέποτε απάντησε σε αυτό το επιχείρημα…

Στον ίδιο πάγκο στην Έκθεση Βιβλίου στην Αθήνα, είχα κι ένα οργονοβόλο. Με ρωτούσαν αρκετοί που περνούσαν από εκεί τι είναι αυτό και τους εξηγούσα, ζητώντας να το δοκιμάσουν, κάτι που συνήθως έκαναν, μένοντας έκπληκτοι από διάφορα φαινόμενα που βίωναν.

Ορισμένοι φυσικοί προσπάθησαν να εξηγήσουν την αυξημένη θερμότητα, που ένιωθαν όταν έβαζαν το χέρι τους εντός του μεταλλικού χωνιού που βρίσκεται στην άκρη τού οργονοβόλου, με τη μεταφορά θερμότητας που πρέπει να συμβαίνει με βάση τους νόμους τής φυσικής, από τα μεταλλικά τοιχώματα τού χωνιού στο χέρι.

«Σωστά τα λες (έλεγα σε κάθε έναν

Βάζουμε την ακάλυπτη μεταλλική άκρη τού σωλήνα εντός τής τρύπας, που δεν φαίνεται (στο άνω μέρος) και η συσκευή είναι έτοιμη για χρήση. Οργονοβόλο φτιαγμένο με εναλλακτικά στρώματα από μαλλί προβάτου και σύρμα κουζίνας.

από αυτούς) αλλά μόνο εάν πιάσεις το μεταλλικό τοίχωμα και διαπιστώσεις ότι είναι ζεστό».

«Ναι» μου απαντούσαν.

Αμέσως μετά ακουμπούσαν το εσωτερικό τοίχωμα για να επιβεβαιώσουν τον ισχυρισμό τους διαπιστώνοντας κατάπληκτοι ότι ήταν ψυχρό, γεγονός που δεν εξηγούσε με κανένα τρόπο τη θερμότητα που ένιωθαν από την οργόνη που έρεε από το εσωτερικό τού οργονοβόλου διαμέσου τού μεταλλικού σωλήνα προς το χωνί κι απο εκεί στο χέρι τους…

Εκεί γνώρισα και μια ακόμα ιδιότητα τού οργονοβόλου που αγνοούσα και ούτε καν φανταζόμουνα.

Ορισμένα άτομα που είχαν πολύ παλιά τραύματα στα χέρια και ήδη είχαν κλείσει οι πληγές, ένιωθαν στο σημείο τής επουλωμένης πληγής, ενώ δεν ήταν τίποτα ορατό , μια αίσθηση σαν να υπήρχε κάποια βελόνα που έραβε απαλά το δέρμα τους. Η εξήγηση που είχα δώσει τότε ήταν ότι η φύση – ο οργανισμός τους – είχε κλείσει την πληγή και η οργόνη εκείνη την στιγμή το έκλεινε πλήρως «ράβοντας» την πληγή που είχε γίνει και στο ενεργειακό «σώμα».

Τα παιδιά αντιλαμβάνονται καλύτερα την οργόνη

Εκείνο που μου δημιούργησε κατάπληξη στη διάρκεια των ημερών που ήμουν στην Έκθεση Βιβλίου, ήταν η επαφή των παιδιών με την οργόνη και η μειονεκτική αντιμετώπιση τού θέματος από αρκετούς ενήλικες. Το περιστατικό που θα περιγράψω είναι εντυπωσιακό και απεικονίζει σαφώς την κατάσταση.

Βρίσκομαι στο περίπτερό μας ένα μεσημέρι με αρκετή ζέστη μαζί με τη φίλη Ν.Β και τον φίλο Γ.Α. Τη στιγμή εκείνη έρχεται ένας πατέρας γύρω στα 45 κρατώντας ένα αγοράκι 5-6 χρονών από το χέρι. Βλέπει τα βιβλία και τα περιοδική και η ματιά του πέφτει στο οργονοβόλο. Ρωτάει:

-Τι είναι αυτό;

-Συγκεντρώνει ενέργεια.

-Τι ενέργεια; ρωτάει με ένα ανήσυχο ύφος σηκώνοντας ελαφρά το ένα φρύδι.

-Οργόνη.

-Δηλαδή τι κάνει αυτή η ενέργεια; ρωτά με ελαφρά απόχρωση περιφρόνησης στη φωνή του.

-Συσσωρεύεται σε αυτό (του δείχνω το οργονοβόλο) και ακολούθως διοχετεύεται και χρησιμοποιείται ίσως σε διάφορες παθήσεις ή και σε περιπτώσεις ατονίας.

Mε κοιτάει με ύφος καλυμμένης περιφρόνησης και λέει:

-Και πώς αποδεικνύεται αυτό;

-Βάλε το χέρι σου θα πρέπει να αισθανθείς κάτι.

Πάει και βάζει επιδεικτικά το χέρι του στο χωνί τού οργονοβόλου. Το αφήνει, σαν να λέει «τι κάνω εδώ με εσάς τώρα…» για δύο -τρία λεπτά και στη συνέχεια με ύφος που εννοούσε «μα τι λέτε ρε βλάκες, κοροϊδεύετε τον κόσμο εδώ», λέει;

-Δεν αισθάνθηκα τίποτα!

Πώς μου ήρθε εκείνη τη στιγμή, γιατί δεν είχα συναντήσει μέχρι τότε παρόμοια προκλητική αντίδραση και λέω στο παιδάκι:

-Βάλε κι εσύ το χέρι σου.

Πράγματι το παιδάκι, χαρούμενο και περίεργο που βρήκε κάτι να «παίξει» στη σοβαρή Έκθεση Βιβλίου, πηγαίνει και βάζει το χέρι του στο χωνί. Το κρατάει 5-6 δευτερόλεπτα και βγάζει μια φωνή:

-Μπαμπά, εδώ καίει!…

Μεταξύ σοβαρού και αστείου γυρίζω και λέω στο παιδάκι:

-Εσύ είσαι πιο υγιής από τον πατέρα σου, μην τον ακούς τι σου λέει. Από εδώ και πέρα εσύ να του λες τι να κάνει!…

Και ο μπαμπάς γεμάτος αμηχανία και κατάπληξη για την αντίδραση τού γιου του, που δεν την περίμενε και τη διάψευση των δικών του συμπερασμάτων και αισθήσεων:

-Ναι βέβαια, εγώ τον ακούω. Άλλωστε αυτός μου είπε να έρθουμε στην Έκθεση τού Βιβλίου.

Από τότε όταν οι γονείς δεν αντιλαμβάνονταν τίποτα, η Ν.Β. που ήταν μαζί μου, ζητούσε από τα παιδιά να δοκιμάσουν το οργονοβόλο βάζοντας το χέρι τους στο χωνί του. Πράγματι, σχεδόν όλες οι απαντήσεις ήταν αποκαλυπτικές.

Χωρίς άλλα σχόλια.

(Απόσπασμα από το 4ο «Οργόνομα» σελίδα 14).

Αντικειμενικό ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο τού Ράιχ

Δωμάτιο-οργονοθάλαμος. Ο Ράιχ μέσα σε αυτό έκανε σημαντικές παρατηρήσεις για τις ιδιότητες τής οργόνης.

Το ντοκιμαντέρ για τη ζωή και το έργο τού Βίλχελμ Ράιχ με τίτλο: Man’s Right to Know, που θα μπορούσε να μεταφραστεί «Το Δικαίωμα να γνωρίζεις», έχει αναρτηθεί στο ίντερνετ. Αποτελεί δημιουργία τού διευθυντή του Μουσείου Ράιχ, Kevin Hinchey, και είναι η πλέον αντικειμενική, χωρίς υπερβολές περιληπτική παρουσίαση των περισσότερων ανακαλύψεων αυτής τής επιστημονικής μεγαλοφυϊας τού 20ού αιώνα.

Δημιουργήθηκε το 2002 και αποτελεί ένα είδος εισαγωγής στη ζωή και τις ανακαλύψεις τού Ράιχ, για τους επισκέπτες τού Μουσείου Ράιχ. Όπως αναφέρεται στην ιστοσελίδα τού Μουσείου, αυτό το ντοκιμαντέρ των 28 λεπτών είναι μια ελάχιστη προσπάθεια για να μπορέσει κάποιος να αντιληφθεί τη ζωή και το έργο τού Ράιχ. Είναι απλά ένα ξεκίνημα και δεν έχει σκοπό να αντικαταστήσει τα γραπτά τού Ράιχ ή μια επίσκεψη στο Όργονον όπου είναι το Μουσείο, για να έχει κάποιος έπειτα από αρκετές ώρες παραμονής, την αντίληψη πώς ζούσε και τι έκανε στην καθημερινή του πραγματικότητα ο Ράιχ.

Η προσωπική μου άποψη για αυτό το ντοκιμαντέρ είναι απολύτως θετική. Το συγκλονιστικότερο μέρος του αποτελούν τα σημεία όπου φαίνεται η κινητήρια δύναμη τής οργόνης, καθώς ο Ράιχ πλησιάζει και απομακρύνει το χέρι του σε ένα μικρό ανεμιστήρα, ο οποίος γυρίζει με τη φόρτιση από το χέρι τού Ράιχ και σταματά μόλις το χέρι του απομακρύνεται. Σημειώστε ότι το άτομο με το συμβολικό όνομα Ουάσιγκτον, που εργαζόταν δίπλα στον Ράιχ όταν αυτός τελειοποιούσε τη λειτουργία τού οργονοκινητήρα, εξαφανίστηκε παίρνοντας μαζί του δύο οργονοκινητήρες!

Από τα δεδομένα που έχω συλλέξει έως τώρα, είμαι σχεδόν σίγουρος ότι επρόκειτο για άτομο που είχε σταλεί από κάποιους… ακριβώς για αυτό το σκοπό. Να μάθει δηλαδή τα μυστικά τού οργονοκινητήρα. Αγνοώ παντελώς και μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ, εάν κατάφερε να αποσπάσει από τον Ράιχ τον κρίσιμο παράγοντα  Υ, που είναι απαραίτητος για τη λειτουργία του.

Συγκλονιστικό είναι επίσης το σημείο όταν βλέπουμε  την φωταυγούσα οργόνη, εντός φιάλης κενού, μια φωταύγεια που με βάση τους νόμους τής φυσικής δεν θα έπρεπε να συμβαίνει. Καλό είναι να δουν αυτή τη φωτογραφία ορισμένοι φυσικοί, μήπως υποψιαστούν ότι κάτι περισσότερο μπορεί συμβαίνει από αυτά που έμαθαν στο πανεπιστήμιο.

Η προσπάθεια τού Μουσείου Ράιχ να συντηρήσει το έργο αυτού τού τόσο συκοφαντημένου επιστήμονα, αξίζει βοήθειας. Η αγορά βιβλίων ή άλλου υλικού από το Μουσείο, ή ακόμα καλύτερα κάποια δωρεά, είναι κινήσεις ζωτικής σημασίας.

Η διεύθυνση τής ιστοσελίδας όπου μπορείτε να δείτε το σχετικό ντοκιμαντέρ:

http://www.youtube.com/user/wilhelmreichtrust

Η δισεύθυνση τής ιστοσελίδας τού Μουσείου Ράιχ:

The Wilhelm Reich Museum – Welcome

Οι κολοσσιαίες ανακαλύψεις τού Ράιχ, πολύ βαριές για τα στομάχια ορισμένων…

Γράφει:

Ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Το κατωτέρω κείμενο το έγραψα πριν 30 χρόνια περίπου. Παρά το μεγάλο διάστημα που πέρασε από τότε, οι ανακαλύψεις τού Ράιχ αντί να περάσουν στο χρονοντούλαπο τού τσαρλατανισμού και τής παραφροσύνης, όπως θα ήθελαν πάμπολλα οργανωμένα και ανοργάνωτα συμφέροντα, -ισμοί, και καταποντισμοί, ανθρωπάκοι και συγκινησιακά πανουκλιασμένα καθάρματα,  διατηρούν την ακλονητη ισχύ τους και όπως φαίνεται θα τη διατηρούν για όλους τους αιώνες που έρχονται. Ο λόγος είναι απλός. Δεν μπορούν συμφέροντα και αρρωστημένοι να κρύβουν για πολύ την πραγματικότητα και την αλήθεια.

(Το κείμενο που ακολουθεί αναδημοσιεύεται με ελάχιστες αλλαγές).

Βίλχελμ Ράιχ – ο μεγαλύτερος επιστήμονας όλων των αιώνων

«Χρειάζεται ένα πολύ ασυνήθιστο μυαλό

για να αναλύσει το ολοφάνερο»

Α. Ν. Γουάιτχεντ[1]

Ο Βίλχελμ Ράιχ ήταν πράγματι ο άνθρωπος που είχε ασυνήθιστο μυαλό καταφέρνοντας να αναλύσει το ολοφάνερο, δηλαδή τον ενεργειακό παλμό στην έμβια και άβια φύση, καθώς και τις σημαντικότατες προεκτάσεις του στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Για τις θεωρίες και τις ανακαλύψεις του που θα αναφερθούμε στη συνέχεια, εκδιώχθηκε από έξι κράτη. Διεγράφη από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα τής Δανίας. Διεγράφη από το Κομουνιστικό Κόμμα Γερμανίας και διεγράφη επίσης από το Κομουνιστικό Κόμμα Δανίας κι ας μην ήταν μέλος σε αυτό.

Οι φασίστες τον θεώρησαν κομουνιστή και πράκτορα τής Μόσχας. Οι κομουνιστές τον θεώρησαν αντεπαναστάτη και πράκτορα τής αστικής τάξης και εξαπέλυσαν πράκτορες, αλλά και ώθησαν συμπαθούντες τον κομουνισμό να τον εξοντώσουν. Οι ψυχαναλυτές τής εποχής  του τον θεώρησαν “παρανοϊκό”, ή αιρετικό, τον αποκάλεσαν «προφήτη τού καλύτερου οργασμού» και τον διέγραψαν με μεθοδευμένες ραδιουργίες από τη Διεθνή Ψυχαναλυτική Ένωση. Πενήντα χρόνια μετά το θάνατό του, το 2007, το Μουσείο Φρόιντ κάνοντας στροφή 180 μοιρών τον τίμησε με εντυπωσιακή έκθεση στη Βιέννη, αναγνωρίζοντας την τεράστια συμβολή του στις κοινωνικές επιστήμες. Οι φαρμακοβιομηχανίες τον φοβήθηκαν και η Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας των ΗΠΑ εξέφρασε στεναγμό ανακούφισης όταν κλείστηκε στη φυλακή!

Οι κολοσσιαίες ανακαλύψεις του, που ήταν πολύ πλατιές για το στενό μυαλό των ανθρώπων εκείνης τής εποχής – ίσως και των σημερινών – έγιναν αφορμή να  θεωρηθεί “περίεργος”. Άλλοι, απολύτως συνειδητά και με γκεμπελικό τρόπο διέδιδαν ότι είναι τρελός. Ο Ράιχ αποτελεί μοναδική περίπτωση επιστήμονα στην καταγραμμένη ιστορία τού «πολιτισμού» μας, που η προσωπικότητά του βιτριολικά δυσφημίστηκε, και το επιστημονικό του έργο δέχθηκε λυσσασμένη επίθεση από εντελώς διαφορετικά οργανωμένα συμφέροντα και ομάδες ανθρώπων. Για παράδειγμα, τα βιβλία του απαγορεύτηκαν στη Σοβιετική Ένωση, κάηκαν και απαγορεύτηκαν στη ναζιστική Γερμανία και κάηκαν και απαγορεύτηκαν στο λίκνο τής ελευθερίας τις Ηνωμένες Πολιτείες τής Αμερικής.

Την αρχή έκαναν τα κομουνιστικά κόμματα απαγορεύοντας την διακίνηση των βιβλίων του σε Γερμανία, Αυστρία και ΕΣΣΔ. Τη σκυτάλη πήραν οι ναζί, απαγορεύοντας και καίγοντάς τα. Ακολούθησε η Υπηρεσία Τροφών και Φαρμάκων των ΗΠΑ με ισοπεδωτικές τακτικές. Απαγόρευσε τα βιβλία του, τα έκαψε(!) κατέστρεψε επιστημονικές του συσκευές, απαγόρευσε οποιαδήποτε περαιτέρω εφαρμογή ανακαλύψεών του σε ανθρώπους, και το απίστευτο απαγορεύτηκε οποιαδήποτε συνέχιση ερευνών και πειραμάτων ακόμα και σε ζώα, όχι φυσικά για λόγους φιλευσπλαχνίας. Όλα αυτά με μια απολύτως “τυφλή” απόφαση δικαστηρίου, χωρίς δηλαδή να προϋπάρξει η βάσανος τής δίκης και τής αναγκαίας εξέτασης ντοκουμέντων και μαρτύρων για την ύπαρξη ή όχι τής οργόνης και τη χρησιμότητα ή όχι των συσσωρευτών οργόνης!

Το FBI τον παρακολούθησε κι ερεύνησε το παρελθόν του για χρόνια με σκοπό να βρει αιτίες για να τον απελάσει, χωρίς αποτέλεσμα. Συκοφάντες, οδήγησαν το  FBI σε μια δεύτερη έρευνα, που κατέληξε στο πουθενά, αλλά οι συκοφαντίες περί “τρέλας”, έγιναν πλέον επίσημα απόρρητα έγγραφα, που τον συνόδευαν και καθόρισαν σε μεγάλο μέρος την αντίδραση κυβερνητικών υπηρεσιών σε κρίσιμα ζητήματα που τον αφορούσαν. Η γνωστή και «αμαρτωλή» Υπηρεσία Τροφών και Φαρμάκων των ΗΠΑ, η FDA, ξόδεψε εκατομμύρια δολάρια ερευνώντας το επιστημονικό του έργο και «ανακρίνοντας» ασθενείς του για να βρει στοιχεία που θα αποδείκνυαν ότι είναι τσαρλατάνος. Τελικά με πειράματα που διεξήγε τα οποία στην ουσία αποδείκνυαν τη βασιμότητα των ισχυρισμών του, αλλά χωρίς να τα παρουσιάσει στη δίκη του, κρατώντας τα απόρρητα(!), και χωρίς να έχει κατάφερε να βρει τίποτα εναντίον του, με ψευδή στοιχεία, όπως φαίνεται από έγγραφά της που ήρθαν με αναγκαστικές διαδικασίες στο φως τής δημοσιότητας και με νομικίστικες κατηγορίες κατάφερε να τον κλείσει στη φυλακή, όπου, όπως καταγγέλλουν τα παιδιά του, δολοφονήθηκε.

Ο μεγαλοφυής αυτός επιστήμονας γεννήθηκε το 1897 και πέθανε το 1957. Ως μαθητής τού Φρόιντ υπήρξε ένας από τους πλέον ταλαντούχους και ο πατέρας τής ψυχανάλυσης τον αντάμειψε γι’ αυτό, προωθώντας τον σε εξέχουσες θέσεις στην Ψυχαναλυτική Κλινική τής Βιέννης, ενώ ήταν ακόμα πολύ νέος στο ξεκίνημα τής επιστημονικής του καριέρας, παραμερίζοντας άλλους κορυφαίους και ηλικιωμένους συνεργάτες του. Έτσι, εξέθρεψε άθελά του ένα αβυσσαλέο μίσος από εκείνους τους ψυχαναλυτές που ένιωσαν ότι παραμερίστηκαν, μίσος που τον ακολούθησε σε ολόκληρη τη ζωή του.

Ο Ράιχ από πολύ νωρίς, ήδη από το ξεκίνημα τής επιστημονικής του καριέρας, είχε αρχίσει να αντιλαμβάνεται ότι η λίμπιντο τού Φρόιντ ήταν πραγματική ενέργεια και όχι μόνο μια έννοια και αυτό κατάφερε να το αποδείξει στην πορεία των επιστημονικών ερευνών του. Η κόκκινη κλωστή που διαπερνά κι ενώνει το έργο του, αλλά και ο θεμέλιος λίθος των ανακαλύψεών του στην ανθρώπινη παθολογία, θα μπορούσε να αποδοθεί με μια απλή πρόταση:

Όσο περισσότερο εμποδισμένη είναι η δυνατότητα ολοκληρωμένου οργασμού και τής συνακόλουθης ενεργειακής εκφόρτισης, τόσο πιο πολύ οξύνονται οι ψυχικές και παθήσεις. Αργότερα ανακάλυψε ότι η ανικανότητα ενεργειακής εκτόνωσης συνδέεται και με σωματικές ασθένειες που ονόμασε βιοπάθειες και η παραδοσιακή ιατρική θεωρεί απροσδιόριστης αιτιολογίας.

Ο εμποδισμένος οργασμός ή αλλιώς η διαταραγμένη ενεργειακή ισορροπία του οργανισμού ή ανικανότητα πλήρους ενεργειακής εκφόρτισης προϋποθέτει θωράκιση. Την έννοια τής θωράκισης τη διαμόρφωσε καθώς παρατηρούσε στη διάρκεια τής κλινικής δουλειάς του τη σωματική ακαμψία και συγκινησιακή νέκρα των ασθενών του, αλλά και διαπιστώνοντας ότι αυτά που έλεγαν δεν είχαν ουσιαστική σημασία αλλά είχε μεγάλη βαρύτητα ο τρόπος που εκφράζονταν. Θωράκιση είναι η χρόνια μυϊκή συστολή ομάδων μυώνων, ιστών αλλά και οργάνων. Δημιουργείται κυρίως στα πρώιμα χρόνια, όταν το παιδί καταπνίγει τις ποικίλες συγκινήσεις του ή αμύνεται απέναντι σε εξωτερικά δυσάρεστα ερεθίσματα.

Ο Ράιχ παρατήρησε πως όταν αφαιρείται η θωράκιση, μέσω τής θεραπευτικής προσέγγισης, (που στα αρχικά της στάδια ονόμασε νευροφυτοθεραπεία και στην ολοκλήρωσή της ιατρική οργονοθεραπεία), τότε η ενέργεια που υπάρχει στον οργανισμό δεσμευμένη στη θωράκιση, κινείται ελεύθερα κι «εμφανίζεται» μέσω ενός ακούσιου σωματικού παλμού, πού τον ονόμασε αντανακλαστικό οργασμού.

Η αφαίρεση (ακόμα και η σημαντική μείωση) τής θωράκισης δίνει κατά πολύ βαθύτερη και συγκλονιστικότερη εμπειρία στο ερωτικό αγκάλιασμα, και παράλληλα απαλλάσσει το άτομο από τα νευρωτικά συμπτώματα ή τις ψυχωτικές κρίσεις, όπως και από προγενετήσιες καθηλώσεις: Τις σαδιστικές και μαζοχιστικές τάσεις, την παιδοφιλία, ηδονοβλεψία, επιδειξιομανία, νεκροφιλία  κ.α.

Προεκτείνοντας τις παρατηρήσεις του σχετικά με τη θωράκιση στον κοινωνικό χώρο, διαπίστωσε ότι τα θωρακισμένα άτομα γίνονται απαθή, υποχωρητικά, υποτακτικά κι έχουν την ανάγκη καθοδήγησης. Όταν βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας, τότε διαμορφώνουν τυραννική συμπεριφορά, ακριβώς γιατί το βιοσύστημά τους είναι άκαμπτο. Με λίγα λόγια, όπως σημειώνει στα γραπτά του, όσο οι νόμοι τής ζωής είναι διαταραγμένοι στους ανθρώπους, είναι αδύνατο να επικρατήσει οποιαδήποτε αρμονία και αυτοκυβέρνηση στον κοινωνικό χώρο. Το πρόβλημα θα υφίσταται πάντα, όχι επειδή θα υπάρχουν Χίτλερ και Στάλιν που επιθυμούν την εξουσία, αλλά επειδή οι μάζες θα τη δίνουν με τη θέληση τους.

Το ανήσυχο μυαλό τού Ράιχ ποτέ δεν έπαψε να ερευνά και να αναρωτιέται. Θέλοντας να επιβεβαιώσει την κολοσσιαία ανακάλυψή του, δηλαδή την ύπαρξη και τις εκδηλώσεις τής υγείας ή τής αρρώστιας από τον τρόπο που πάλλεται αυτή η ενέργεια μέσα στον οργανισμό, άρχισε να ερευνά τις μικρότερες μονάδες ζωής. Έτσι ανακάλυψε τα βιόντα. Αυτά είναι ενεργειακές κύστεις, δηλαδή μεταβατικές μορφές από την άβια στην έμβια ύλη και αντιπροσωπεύουν μια ακόμα κολοσσιαία ανακάλυψη γιατί δίνουν το κλειδί για να ανοίξει η πόρτα τού μεγάλου αινίγματος τής βιογένεσης.

Όταν δημοσιεύτηκε η εργασία του για τα βιόντα, δέχθηκε σκληρές επιθέσεις με πάνω από εκατό λιβελλογραφήματα σε ΜΜΕ, ενώ παράλληλα, αυτή η ανακάλυψη αποτέλεσε μια από τις αφορμές που κατηγορήθηκε ως παρανοϊκός. Ο Ράιχ σε όλο εκείνο τον καταιγισμό απάντησε με μια και μόνη πρόταση: «Ελέγξτε και επαναλάβετε τα πειράματά μου». Κανένας από τους συκοφάντες του δεν το έκανε.

Ένας επιστημονικός οργανισμός που επαναλαμβάνει συνεχώς τα πειράματά του κι έχει επιβεβαιώσει την αλήθεια των ισχυρισμών του είναι το Αμερικανικό Κολέγιο τής Οργονομίας. Άλλοι ανεξάρτητοι ερευνητές σε όλο τον κόσμο έχουν επιβεβαιώσει επίσης τη συγκλονιστική αλήθεια αυτής τής ανακάλυψης. Όπως ο καθηγητής Ρότζερ Ντι Τέιγ και η Γαλλική Ακαδημία Επιστημών, η οποία όμως ήθελε να παραλείψει την ενεργειακή ερμηνεία της θεωρίας του κι έτσι δεν ολοκληρώθηκε η συνεργασία με το Ράιχ και η τελική αναγνώριση δεν προχώρησε.

Τα βιόντα τον βοήθησαν να αντιληφθεί ότι η ενέργεια που φωταυγεί γύρω τους, δεν είναι παρά η ίδια η ενέργεια που υπάρχει και στους ζωντανούς οργανισμούς, από το απλό πρωτόζωο έως τον άνθρωπο, καθώς και η ίδια που υπάρχει στην ατμόσφαιρα.

Με χιλιάδες πειράματα που περιγράφονται στα βιβλία του και λεπτομερώς στα αρχεία του Μουσείου Ράιχ, επιβεβαίωσε την ύπαρξη αυτής τής ενέργειας, που στο μεταξύ την ονόμασε «οργόνη», ενώ ανακάλυψε μια συσκευή για να τη συγκεντρώνει, καθώς ερευνούσε τις ιδιότητες των βιόντων.

Τη δυνατότητα τής συσκευής να συγκεντρώνει την οργόνη την απέδειξε με πολλά πειράματα και κανένα από αυτά δεν έχει αποδειχθεί λάθος μέχρι σήμερα. Ο ίδιος ο Αϊνστάιν επιβεβαίωσε την ισχύ της, αλλά ερμήνευσε με «αφελή» τρόπο τις εντυπωσιακές μετρήσεις που έπαιρνε, οι οποίες κατά δήλωσή του αποτελούν βόμβα για την επιστήμη της φυσικής. Ο Ράιχ τη συσκευή την ονόμασε συσσωρευτή οργόνης και τη χρησιμοποίησε σε πειραματικές έρευνες για τη θεραπευτική αγωγή καρκινοπαθών και άλλων ασθενών με ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Στη συνέχεια άρχισε να διαπιστώνει ότι αυτή η ενέργεια, που συγκέντρωνε ο οργονοθάλαμος, είχε κινητήρια δύναμη και τελικά κατάφερε να κινήσει ένα μοτέρ. Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες για την κίνηση αυτού τού μοτέρ και μεταξύ άλλων υπάρχει και σχετικό φιλμ στο Μουσείο Βίλχελμ Ράιχ, στην κωμόπολη Ρέιντζλι τής πολιτείας Μέιν. (Το ίδιο φιλμ παρουσιάστηκε στη Βιέννη το 2007 και αρχές τού 2008, με αφορμή την έκθεση που οργάνωσε το Μουσείο Φρόιντ τιμώντας το έργο του).

Ο Α. Νιλ, ο διάσημος παιδαγωγός και ιδρυτής τού ευρέως γνωστού αντιαυταρχικού σχολείου Σάμερχιλ, περιέγραψε ως εξής το γεγονός:

«Πριν δέκα χρόνια στη Μέιν είδα ένα μικρό κινητήρα να κινείται όταν συνδεόταν με έναν οργονοσυσσωρευτή. «Η δύναμη τού μέλλοντος» φώναξε γελαστός ο Ράιχ».

Πράγματι, ακριβώς έτσι είναι. Η οργόνη αποτελεί τη δύναμη τού μέλλοντος. Αυτή είναι η ανεξάντλητη ενέργεια που θα τροφοδοτεί την ανθρωπότητα και παράλληλα, από τη στιγμή που θα αφεθεί να ρέει ανεμπόδιστη στους ανθρώπους, θα βγάλει τον κόσμο από την περίοδο τής βαρβαρότητας και τής κρυφής ή φανερής βίας και θα τον περάσει στην περίοδο του πραγματικού πολιτισμού.

Οι κολοσσιαίες ανακαλύψεις τού Ράιχ, πολύ βαριές για τα στομάχια ορισμένων...

Όμως, δυστυχώς, κανείς δε γνωρίζει πώς λειτουργεί ο κινητήρας οργόνης. Ο Ράιχ φοβούμενος την εκμετάλλευση αυτής τής ανακάλυψης από διαταραγμένα άτομα, κράτησε μυστικό ένα παράγοντα Υ. Ο μόνος, που ίσως γνωρίζει το μυστικό αυτό, είναι ο βοηθός τού Ράιχ, ο Γουίλιαμ Γουάσιγκτον, ο οποίος εξαφανίστηκε μυστηριωδώς, παίρνοντας μαζί του και δύο οργονοκινητήρες.

Προεκτείνοντας τις έρευνές του ο Ράιχ θέλησε να δει αν η οργόνη έχει τη δύναμη να δρα ως αντίδοτο στη ραδιενέργεια και να την εξουδετερώνει. Έβαλε ένα μιλιγκράμ ραδίου σ’ ένα συσσωρευτή οργόνης και τα αποτελέσματα ήταν αντίθετα των προσδοκιών του, αλλά παρ’ όλα αυτά καταπληκτικά, αλλά και καταστροφικά. Η αλληλεπίδραση τού ραδίου με τη συγκεντρωμένη οργόνη μέσα στον οργονοθάλαμο, έκανε την περιοχή να μοιάζει βομβαρδισμένη με ατομική βόμβα και προκάλεσε σοβαρά πολύ προβλήματα υγείας στους συνεργάτες του, αλλά και στον ίδιο. Το πείραμα κατέδειξε, ότι η ραδιενέργεια είναι διπλά καταστροφική. Όχι μόνο από την άμεση ακτινοβολία, αλλά και από την υπερβολικά μεγάλη διέγερση που προκαλεί στην οργόνη. Αυτή τη διέγερση την ονόμασε όρανουρ και την επακόλουθη ακινητοποίηση και «θάνατο» τής οργόνης το ονόμασε Θ.ΟΡ. (DOR – Deadly Orgone Radiation). Ο Ράιχ παρατήρησε επίσης ότι η άμεση επαφή με περιβάλλον όρανουρ, καταφέρνοντας να διαλύει το κοινωνικό προσωπείο, έφερνε στην επιφάνεια το δευτερογενές καταστροφικό στρώμα τού χαρακτήρα. Αυτή η καλά κρυμμένη καταστροφικότητα που εκφράζεται (συνήθως) τέλεια καμουφλαρισμένη, με μύριους τρόπους στο όνομα «καλών σκοπών ή προθέσεων», ονομάστηκε από τον Ράιχ συγκινησιακή πανούκλα, μια ακόμα συγκλονιστική ανακάλυψή του, που εξηγεί ικανοποιητικά την ατομική και κοινωνική καταστροφικότητα, η οποία ερμηνεύθηκε ακόμα περισσότερο μέσα από τις κλινικές παρατηρήσεις των γιατρών τού Αμερικανικού Κολεγίου τής Οργονομίας και αποδίδεται πληρέστερα στο βιβλίο του γιατρού οργονομιστή Τσαρλς Κόνια.[2]

Μια ακόμα από τις παρενέργειες τού πειράματος όρανουρ – η θανατηφόρα οργόνη – που έμεινε πάνω από την περιοχή όπου πραγματοποιήθηκε το προαναφερόμενο πείραμα, έσπρωξε τον Ράιχ να κάνει μια σημαντική ανακάλυψη, στην προσπάθειά του να διώξει αυτή την επικίνδυνη για τη ζωή ενέργεια. Ανακάλυψε μια συσκευή που με κατάλληλους χειρισμούς μπορεί να επιδρά στον καιρό. Ο Ράιχ βρήκε ότι ο νεφοδιαλυτής, έτσι ονόμασε αυτή τη συσκευή, μπορεί να σταματά την ερημοποίηση τής Γης, να διακόπτει την ξηρασία και να αλλάζει διάφορα άλλα μετεωρολογικά φαινόμενα.

Υπάρχουν πολλές ακόμα συνταρακτικές ανακαλύψεις τού Ράιχ (όπως αυτές στο χώρο τής προατομικής χημείας) που δεν θα αναφερθούμε σ’ αυτές για λόγους χώρου. Δεν αναιρούν σε τίποτα όσες προαναφέρθηκαν. Αντίθετα, δένουν αρμονικά μαζί τους σχηματίζοντας το πανόραμα τού τεράστιου έργου του. Αξίζει να γνωρίζουμε ότι αυτή η μέγιστη προσφορά στην ανθρωπότητα – που μόλις τώρα αρχίζει να κατανοείται – έγινε στη διάρκεια τής ζωής ενός ανθρώπου, που πέρασε φοβερά ταραχώδη ζωή.

Ο Ράιχ είχε την ατυχία να δει σε πολύ μικρή ηλικία τους δύο γονείς του να πεθαίνουν με τραγικό τρόπο. Βίωσε για χρόνια και στα πολεμικά μέτωπα τη φρίκη τού Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, είδε στη συνέχεια το θάνατο τού αδελφού του και από πολύ νωρίς ως φοιτητής ιατρικής συμμετείχε στον κλειστό κύκλο τού Φρόιντ βιώνοντας τις ραδιουργίες και τα μίση των συναδέλφων του. Έζησε σε εφτά κράτη, διώχθηκε από τους μηχανισμούς έξι κρατών και συκοφαντήθηκε πέρα από κάθε όριο από τα πλέον ετερόκλητα ιδεολογικά και εμπορικά συμφέροντα, παντρεύτηκε τρεις φορές κι έκανε τρία παιδιά.

Εκτός από τις λαμπρές σπουδές του στην ιατρική, απέκτησε βαθιά γνώση στην ψυχολογία, κοινωνιολογία, βιολογία, βακτηριολογία, παθολογία, μαθηματικά, φυσική, χημεία, μηχανική, μετεωρολογία και αστρονομία. Εξελίχθηκε σε ικανότατο και ταλαντούχο ζωγράφο, γλύπτη και συγγραφέα, ενώ έπαιζε ακορντεόν, πιάνο, όργανο και συνέθετε μουσική.

Προς το τέλος τής ζωής του ασχολήθηκε εμπεριστατωμένα με τα νομικά, που είχε ξεκινήσει να σπουδάσει και εγκατέλειψε για χάρη τής ιατρικής. Ακόμα, θεμελίωσε μια νέα επιστήμη, την Οργονομία, που ερμηνεύει και μελετά τους νόμους κίνησης τής οργόνης στον άνθρωπο και στη φύση.

Έχει γράψει εκατοντάδες άρθρα, δεκάδες βιβλία, μερικά από τα οποία έχουν χαρακτηρισθεί κλασικά, ενώ περιμένουν τους ερευνητές δεκάδες χιλιάδες σελίδες, που κρύβουν θησαυρούς γνώσης γραμμένες από αυτόν, που είδαν το φως τής δημοσιότητας το 2007, με το άνοιγμα των αρχείων του, 50 χρόνια από το θάνατό του, όπως είχε ζητήσει να γίνει με τη διαθήκη του.

ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΤΕΒΑΖΕΤΕ ΣΕΛΙΔΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΣΕ PDF ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ discoveries.reich


[1] Μαθηματικός και φιλόσοφος Άλφρεντ Νορθ Γουάιτχεντ (1861-1947)

[2]  «The Enotional Plaque» by Charles Konia, M.D. – http://s258080177.e-shop.info/shop/article_1/The-Emotional-Plague.html?shop_param=cid=2&aid=1&

——————————————————-

Το ανωτέρω κείμενο, γράφτηκε το 1991. Ελάχιστα βελτιωμένο το 2009, αποτελεί προϊόν πνευματικής ιδιοκτησίας. Συνακόλουθα υπόκειται στους σχετικούς εθνικούς και διεθνείς νόμους, οι οποίοι απαγορεύουν οποιαδήποτε μερική ή ολική χρήση του χωρίς την έγγραφη άδεια τού συγγραφέα.

© Χρήστος Μουσουλιώτης, 1991

akodikas@otenet.gr

https://yperthesi.wordpress.com

1ο. Ο συσσωρευτής οργόνης και οι αποδείξεις ζωής, ότι βοηθάει τη ζωή

 

Γράφει:

Ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Ο Υπνωτιστής και ο συσσωρευτής

Γνώρισα την απίστευτη αξία τού συσσωρευτή οργόνης όταν ήμουν 28 χρονών. Δηλαδή εδώ και περισσότερο από 30 χρόνια.  Εκείνη την εποχή δεν πίστευα καν την αξία του και ταυτόχρονα είχα βρεθεί να πολεμάω απεγνωσμένα να σώσω τη ζωή μου ύστερα από μια μαύρη εμπειρία με κάποιο πολύ γνωστό (απατεώνα) υπνωτιστή, μια εμπειρία που με «χάραξε» και με έπεισε ότι κάθε θεωρία περί μετεμψύχωσης, μετενσάρκωσης κ.λπ. βρίσκεται μόνο στην ανθρώπινη φαντασία.

 

syssoreytis

Τον είχα γνωρίσει ύστερα από επαγγελματική συνεργασία που είχαμε μαζί του, για τη μετάφραση κάποιων βιβλίων, εγώ και η τότε φίλη μου . Μάθαμε τι έκανε, η τρέλα μου, η περιέργεια και η τάση μου να τον γελοιοποιήσω με έσπρωξαν να δοκιμάσω μια-δύο υπνωτιστικές συνεδρίες μαζί του, αλλά τελικά την πάτησα άγρια. Γι΄ αυτό το θέμα – ευτυχώς – διατηρώ μέχρι σήμερα τη μαγνητοφωνημένη κασέτα μιας υπνωτιστικής συνεδρίας και θα επανέλθω, ειδικά για εκείνους που πιστεύουν τη θεωρία τής μετεμψύχωσης. Ωστόσο, επειδή  το ζήτημα τού συσσωρευτή οργόνης είναι κατά πολύ ουσιαστικότερο, θα αναφέρω σε συνέχειες την τριανταπεντάχρονη περίπου εμπειρία μου με αυτόν.

Είμαστε λοιπόν στο σημείο όπου ήμουν σοβαρά άρρωστος. Είχα περάσει στο κρεβάτι σχεδόν έξι μήνες, είχα χαμηλό πυρετό 37 – 38 και ένιωθα μεγάλη απελπισία, επειδή στην καλύτερη ηλικία μου βρέθηκα ξαφνικά πολύ άρρωστος. Τα μαλλιά μου άρχισαν να ασπρίζουν, είχα αδυνατίσει τρομερά και όλα αυτά χωρίς να υπάρχει εμφανής αιτία. Η απελπισία μου με ώθησε να ξεχάσω τις υλιστικές    και μαρξιστικές προκαταλήψεις μου και να δοκιμάσω «αυτό το κουτί» ύστερα από την υπόδειξη φίλου για να θεραπευτώ από φυματίωση, όπως αποδείχθηκε αργότερα ότι ήταν.

Έξι εφτά χρόνια πριν από τη σχεδόν θανάσιμη εμπειρία με τον υπνωτιστή.

Σε ηλιίκόια 5-6 χρόνια μικρότερη από την πρώτη συνάντησή μου με τον υπνωτιστή, που παρά λίγο να με σκοτώσει.

Μετά από έναν-δυο μήνες καθημερινής χρήσης παρατήρησα κατάπληκτος τις δυνάμεις και την υγεία μου να επανέρχονται και να θεραπεύομαι.

Περιέργως, έμεινε ένα άσπρο σημάδι μεγέθους περίπου 20χ10 εκατοστών στο δεξί πάνω μέρος τής κοιλιάς μου. Πλησίαζε το καλοκαίρι και έφυγα για διακοπές. Έκανα πολύωρη ηλιοθεραπεία νιώθοντας ότι με φορτίζει και μου κάνει καλό, αλλά αυτό το μυστήριο άσπρο σημάδι (που δεν είχε καμία σχέση με λεύκη) αρνιόταν πεισματικά να μαυρίσει, παρά το γεγονός ότι φρόντιζα να μένω για ώρες στον Ήλιο, έχοντας γίνει κατάμαυρος σαν τσουκάλι. Εκείνο το σημείο παρέμενε λευκό!

Το άσπρο σημάδι δημιουργήθηκε καθώς ο υπνωτιστής – και ενώ ήμουν σε ύπνωση -, τίναξε τα χέρια του και τα έβαλε απότομα, χωρίς να με αγγίξει πάνω στην κοιλιά μου για να διακόψει μια πολύ βίαιη αντίδρασή μου στα λεγόμενά του, ενώ ήμουν εν υπνώσει.

Μετά μια εβδομάδα από αυτή τη συνεδρία αρρώστησα βαριά. Μετά έξι μήνες ζωής γεμάτης απελπισία άρχισα να χρησιμοποιώ συσσωρευτή οργόνης που με θεράπευσε, αλλά το άσπρο σημάδι παρέμενε. Απαλλάχτηκα από αυτό ύστερα από τρία χρόνια, αλλά μου άφησε μόνιμη ευαισθησία με ποικίλα συμπτώματα στο άνω δεξιό μέρος τής κοιλιάς.

Όπως ήταν επόμενο, το συμβάν τής απίστευτης θεραπείας με το συσσωρευτή οργόνης με συγκλόνισε. Πριν τον χρησιμοποιήσω είχα διαβάσει κανά δυο βιβλία τού Ράιχ, αλλά στη συνέχεια ξεκοκάλισα τα πάντα. Άρχισα να διαβάζω μανιωδώς κάθε τι γραμμένο από αυτόν, ένα διάβασμα που έκλεισε τον κύκλο του σε δέκα χρόνια περίπου από το συμβάν, αν και για αρκετά χρόνια τον θεωρούσα αδικημένο και λανθασμένα τρελό επιστήμονα, για να μένω κάθε φορά που ολοκλήρωνα ένα βιβλίο του, ακόμα περισσότερο κατάπληκτος για το πόσο υπέροχος ήταν και ταυτόχρονα πόσο παρεξηγημένος.

Ο κόκορας, η αγελάδα και η οργόνη

Αλλά ας επιστρέψουμε στα χρόνια τής οδύνης. Ένα χρόνο μετά τη θεραπεία μου με χρήση συσσωρευτή πήγα στην Ιεράπετρα τής Κρήτης για να δουλέψω στα θερμοκήπια, για λόγους εμπειρίας, μαζί με τη φίλη μου. Εκεί γνώρισα έναν Κρητικό και γίναμε φίλοι. Ο Κρητικός διατηρούσε στάνη δίπλα στα θερμοκήπια όπου εργαζόμασταν και με το τέλος τής δουλειάς βρίσκαμε στιγμές χαλάρωσης και αληθινής φιλίας μαζί του.

Μια ημέρα, καθώς πίναμε τσίπουρο και τρώγαμε μοσχοβολιστό τυρί, μου έδειξε έναν κόκορα που ήταν βαριά άρρωστος και όπως μου είπε ήταν στα τελευταία του. Του ζήτησα να με αφήσει να δοκιμάσω να προσπαθήσω – μπας και τον σώσω  – με κάποια συσκευή οργόνης. Το δέχτηκε αμέσως και την επόμενη ημέρα ξεκίνησα να φτιάχνω ένα οργονοβόλο με σκοπό να βάλω τον κόκορα κάτω από το χωνί τού οργονοβόλου. (Δείτε ένα κουτί οργονοβόλου, το σωλήνα και το χωνί μέσα στο συσσωρευτή. Γι αυτό το συγκεκριμένο οργονοβόλο έχουμε να πούμε πολλά για τα «θαύματα» που έκανε, όταν το χρησιμοποιούσα στο Μεξικό, όπου βρέθηκα το 2006).

Οργονοβόλο που το έχω φτιάξει με εναλλασσόμενες στρώσεις σύρματος κουζίνας και μαλλί προβάτου. Ο σωλήνας είναι ανοξείδωτος σπειράλ, με τυλιγμένο γύρω του σύρμα κουζίνας και μαλλί προβάτου. Το άκρο τού γυμνού σωλήνα μπαίνει σε μια τρύπα και φθάνει έως το μέσο τού οργονοβόλου που η βάση του, το εσωτερικό του δηλαδή, είναι έξι πλευρές που κάνουν ένα ορθογώνιο παραλληλόγραμμο, φτιαγμένες με γαλβανιζέ λαμαρίνα.

Στην Ιεράπετρα, μόλις ετοίμασα το οργονοβόλο, πήρα τον κόκορα γεμάτος αγωνία, επειδή δεν είχα ποτέ προηγουμένως καμία παρόμοια εμπειρία και τον μετέφερα στο σημείο όπου ήταν το οργονοβόλο βάζοντάς τον κάτω από το χωνί. Ήταν τόσο αδύναμος που δεν μπορούσε να κινηθεί. Καθόταν παθητικά στο σημείο που τον άφησα χωρίς καν να σαλεύει.

Κράτησα το οργονοβόλο από πάνω του, γύρω στη μια ώρα και στη συνέχεια, ενώ παρέμενε ανήμπορος να κινηθεί, τον έπιασα και τον μετέφερα σε περιφραγμένο χώρο. Τη δεύτερη ημέρα έκανα το ίδιο χωρίς να παρατηρήσω κάποια αλλαγή.

Την τρίτη ημέρα ύστερα από μισή ώρα, βλέπω παραξενεμένος τον κόκορα να ανοιγοκλείνει τις φτερούγες του λες και ήθελε να πετάξει και να φταρνίζεται με δύναμη βγάζοντας μια μικρή κούπα πύον από το στόμα! Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε ανά μια φορά την ημέρα κατά τις επόμενες τρεις ημέρες. Την τρίτη και τελευταία φορά ο κόκορας ανοιγόκλεισε με δύναμη τα φτερά του βρίσκοντας τη δύναμη να σταθεί στα πόδια του και να περπατήσει. Σε λίγη ώρα έδειχνε και πάλι υγιής.

Ο φίλος ιδιοκτήτης τής στάνης είδε κατάπληκτος τη θεραπεία τού κόκορά του και δεν το πίστευε. Άρχισε να σιγοψελίζει ότι ήμουν μάγος και κάτι παρόμοια, μια ιδεοληψία που δυστυχώς ήρθε να ενισχύσει ένα άλλο γεγονός.

Αρρώστησε μια αγελάδα του. Με ρώτησε τι θα μπορούσε να γίνει με την αρρώστια της και του πρότεινα να φτιάξουμε μια οργονοκουβέρτα. Η κατασκευή ήταν πολύ απλή. Βρήκαμε το λεγόμενο κοτετσόσυρμα, σε μέγεθος που κάλυπτε όλη την πλάτη τής αγελάδας και από πάνω του βάλαμε ένα φύλλο πλαστικό στο ίδιο μέγεθος, από αυτά που βρίσκονταν πεταμένα παντού εκεί γύρω, καθώς η περιοχή ήταν γεμάτη με θερμοκήπια καλυμμένα με πλαστικά φύλλα.

Στη συνέχεια βάλαμε ένα ακόμα φύλλο σύρμα και ξανά πλαστικό πάνω στα προηγούμενα. Επαναλάβαμε αυτή τη διαδικασία πέντε φορές καταλήγοντας να έχουμε πέντε φύλλα κοτετσόσυρμα και πέντε φύλλα πλαστικό που εναλλάσσονταν. Σύρμα πλαστικό, σύρμα, πλαστικό κ.ο.κ. Ο τσοπάνος και φίλος μου έβαλε την «κουβέρτα’ στην πλάτη τής αγελάδας και περίμενε να δει τι θα γίνει.

Στο μεταξύ,την άλλη ημέρα εγώ έφυγα για την Αθήνα χάνοντας την εξέλιξη τής ιστορίας. Μετά ένα μήνα περίπου έλαβα ένα γράμμα του που με ευχαριστούσε για τη σωτηρία τής αγελάδας και επαναλάμβανε ότι είμαι μάγος. Του απάντησα ότι δεν είμαι μάγος και πως αυτή τη μέθοδο θεραπείας την ανακάλυψε ο Βίλχελμ Ράιχ. Δεν μου απάντησε ξανά και η γραπτή επικοινωνία μας διακόπηκε εκεί. Δυστυχώς, τον έχασα οριστικά, όταν σε ένα χρόνο από τότε, ταξίδεψα για την Αμερική. Στη συνέχεια θα έμενα στη Νέα Υόρκη για περίπου 10 χρόνια. Θα θεράπευα το έλκος μου, (είχε εμφανισθεί στη δεξιά μεριά τής κοιλιάς μου, εκεί όπου είχε απλώσει τα χέρια του ο επικίνδυνος απατεωνίσκος υπνωτιστής), με χρήση οργονοκουβέρτας και θα ανακάλυπτα από ένα εντελώς τυχαίο γεγονός, ότι στο διάστημα που ήμουν βαριά άρρωστος για ένα εξάμηνο στην Αθήνα και θεραπεύτηκα με τη χρήση συσσωρευτή οργόνης, έπασχα από μια πολύ σοβαρή πάθηση.

Επρόκειτο για φυματίωση.Την αποκάλυψε τυχαία μια αξονική τομογραφία που έκανα για άλλο λόγο, (μετά πέντε χρόνια περίπου από το συμβάν τής ύπνωσης), σε νοσοκομείο τής Νέας Υόρκης, όπου είχα μεταφερθεί ύστερα μετά από οξεία τροφική δηλητηρίαση.

Αλλά αυτά αφορούν τη συνέχεια τής ιστορίας μας που θα ξετυλίξουμε στη συνέχεια.