Η ακαμψία τού χαρακτήρα (θωράκιση) και οι επιπτώσεις της

Γράφει:

ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Η θωράκιση προκαλείται από δυσμενείς συνθήκες. Κυρίως με τη βία που ασκείται στα νεογέννητα. Η πορεία της μπορεί να ξεκινήσει ακόμα και στη διάρκεια τής εγκυμοσύνης εάν το έμβρυο δεν είναι αποδεκτό από τη μητέρα, αλλά και από άλλες αιτίες.

Screen Shot 2016-01-12 at 16.15.45

Ο ιατρογενής τοκετός, η στέρηση θηλασμού, ή ο ανηδονικός θηλασμός και άλλες μύριες καταστολές που κυμαίνονται από τις πλέον βάρβαρες, όπως οι κλειτοριδεκτομές και περιτομές, έως τις θεωρούμενες ήπιες και αναγκαίες όπως η αγωγή τουαλέτας, δημιουργούν θωράκιση.

Στα πρώιμα χρόνια τής ζωής η θωράκιση (συστολή) είναι ο μοναδικός τρόπος για να προστατεύεται το έμβρυο, το νήπιο ή το παιδί δεδομένου ότι το ευαίσθητο βιοσύστημά του δεν μπορεί να αντέξει την εξωτερική βία ή τα δυσμενή ερεθίσματα από ποικίλες καταστάσεις που το βομβαρδίζουν.

Από τη στιγμή που συμβαίνει η συστολή και παραμένει, τότε γίνεται μόνιμη σαν δεύτερο ρούχο ραμμένο πάνω και μέσα στην ύπαρξή του διαμορφώνοντας μόνιμα το χαρακτήρα του.1

Εκεί ακριβώς, όπου έχουν συμβεί κατά την παιδική μας ηλικία, οι συστολές μυώνων και ιστών, εκεί ακριβώς βρίσκονται και τα θαμμένα δυσάρεστα συναισθήματα (μηνύματα). Μέσα στη θωράκιση, απροσπέλαστα από την αντίληψή μας, παραμένουν φυλακισμένα χωρίς να έχουν εκφρασθεί ποτέ, από τότε που για πρώτη φορά τα «παγώσαμε» για μην τα βιώσουμε, στην πλήρη και αβάσταχτη ισχύ τους. Τότε που χρησιμοποιήσαμε τον άμεσο και σωτήριο μηχανισμό που διαθέτουμε τη θωράκιση, (συστολή) όταν ξεκινούσαμε την πορεία μας στη ζωή.

Ο   Έντουαρτ Τσέβις δηλώνει ότι η κλινική του εμπειρία ως ψυχίατρος οργονομιστής του έχει δείξει ότι «…η μυϊκή θωράκιση κατανέμεται με λειτουργικό τρόπο. Για παράδειγμα, όταν το νεογέννητο στρέφεται με τα μάτια του προς τη μητέρα του για να δημιουργήσει επαφή, σαν μέρος της φυσικής διαδικασίας του δεσμού μεταξύ νεογέννητου – μητέρας και βλέπει άγχος, παγωμάρα ή μίσος, αποσύρεται και συστέλλεται, ειδικά στο οπτικό τμήμα. Εάν η μητέρα δεν ανταποκριθεί με ζεστασιά κι επαφή, τότε εδραιώνεται η θωράκιση στο οπτικό τμήμα, στις περιοχές δηλαδή που περιλαμβάνουν τα μάτια, το τριχωτό της κεφαλής, το ινίο, ακόμα και τον εγκέφαλο (εάν το τραύμα είναι αρκετά σοβαρό). Οπτική θωράκιση προκαλείται και σε άλλες περιπτώσεις».

Η επιτρεπτικότητα των σύγχρονων γονέων, η οποία εκφράζεται κυρίως με την αντιαυταρχική αγωγή αποτελεί μια ακόμη αιτία θωράκισης. Το παιδί αναπτύσσει άγχος, εγωπάθεια και πολλές φορές καταστρεπτική συμπεριφορά. Η θωράκιση των παιδιών τής σημερινής δυτικής αντιαυταρχικής κοινωνίας εστιάζεται κυρίως στο οπτικό τμήμα με συνέπεια το κοινωνικό χάος, την κατάργηση των αναγκαίων ηθικών αρχών όπως και κάθε είδους εξουσίας γνωστικής ή άλλης.

Ο ψυχίατρος οργονομιστής Τσαρλς Κόνια περιγράφει ως χρόνο έναρξης αυτού τού σημαντικού και άγνωστου γεγονότος για την ψυχιατρική, ψυχολογία και ψυχανάλυση, το 1960 όταν «… μια θεμελιώδης μεταλλαγή συνέβη στη δυτική κοινωνία. Από αυταρχική μεταβλήθηκε σε αντι-αυταρχική. Μαζί με αυτή τη μετατροπή επήλθε αλλαγή στη δομή τής θωράκισης των νέων. Η μυϊκή θωράκιση αντικαταστάθηκε σε μεγάλο βαθμό από την οπτική θωράκιση και αυτό το γεγονός επέφερε καταστροφικές συνέπειες τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο και αυτό επειδή η ενέργεια των συγκινήσεων δεν μπορούσε πλέον να συγκρατηθεί και να παγιωθεί στη μυϊκή θωράκιση.

Ως αποτέλεσμα εξασθένησης της μυϊκής θωράκισης και αύξησης της οπτικής, άρχισαν να εκφράζονται καταστροφικές συγκινήσεις και διανοουμενίστικη εκλογίκευση, όπως είναι το μίσος και η περιφρόνηση προς την αυθεντία, ενώ οι κατηγορίες και η εχθρότητα κατευθύνθηκαν στις παραδοσιακές μορφές εξουσίες που βρίσκονταν σε κάθε πλευρά της κοινωνίας.

Η λέξη “ανίδεος” που χρησιμοποιείται ευρέως σήμερα, περιγράφει με ακρίβεια αυτή τη διανοητική κατάσταση. Οι νεότεροι άνθρωποι έγιναν περισσότεροι παράλογοι. Χωρίς επαφή με τους εαυτούς τους και με τον κόσμο. Στην ουσία έγιναν άτομα που έχουν λιγότερη επαφή με την πραγματικότητα»2.

Το αποτέλεσμα τής σημερινής αντιαυταρχικής αγωγής είναι μεγαλύτερη και ευρύτερη θωράκιση στην κοινωνία συγκριτικά με την εποχή τής αυταρχικής αγωγής τονίζει ο ψυχίατρος Κόνια επειδή χάνεται η συναισθηματική επαφή στην οικογένεια, το είδωλο πατέρας σβήνει για το αγόρι με αποτέλεσμα το παιδί να μην μπορεί να ταυτισθεί με αυτόν ούτε και να επαναστατήσει εναντίον του, κι έτσι χτίζει ένα πολύ ασθενικό εγώ, ενώ για το κορίτσι η ανυπαρξία τής ισχυρής μητέρας δεν του επιτρέπει καμία ταύτιση, μειώνοντας τη θηλυκότητά του.3

Καθώς κυλούν τα χρόνια η «πατέντα» τής θωράκισης επαναλαμβάνεται. Συνηθίζουμε να καταπνίγουμε την ένταση που κουβαλάμε, αλλά υποφέρουμε από πονοκεφάλους, πόνους στην πλάτη ή τον αυχένα, από κατάθλιψη, ή σεξουαλικά προβλήματα και από άλλα σωματικά και ψυχικά συμπτώματα. Σε αντίθεση με τις παροδικές συστολές που συμβαίνουν αργότερα στη ζωή και δεν αφήνουν μόνιμα σημάδια, η συστολή όταν είμαστε έμβρυα, νεογέννητα βρέφη ή παιδιά, γίνεται χρόνια και επιφέρει μακροχρόνιες βλάβες.

Οι συστολές συμβαίνουν χωρίς να είναι συνειδητές. Η θωράκιση είναι στην ουσία μια ασπίδα προστασίας. Το τονίζει η ίδια η λέξη. «Θωράκιση».

Πρόκειται για κατάσταση υπολειτουργίας σε ατομικό και κοινωνικό πλαίσιο. Εκφράζεται είτε προς την κοινωνία είτε προς τον εαυτό με την τυπική μανιερίστικη συμπεριφορά η οποία θεωρείται ως αυτή που χαρακτηρίζει κάποια-ον με την πρόταση: αυτός είναι ο χαρακτήρας της-του, χωρίς να αποκαλύπτει την ουσία τής βιοφυσικής και συγκινησιακής βλάβης.

Ωστόσο αγνοείται ότι η δημιουργία τού χαρακτήρα οφείλεται στην ύπαρξη θωράκισης η οποία επιβλήθηκε πολύ νωρίς στη ζωή τού παιδιού, αμυνόμενο σε καταστάσεις τις οποίες ήταν αδύνατο να αντέξει ή να χειριστεί. Η θωράκιση (συστολή) σε τέτοιες καταστάσεις είναι 

_______________________________

ΑΠΟ ΕΔΩ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΚΑΤΕΒΑΣΕΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ ΣΕ ΑΡΧΕΙΟ PDF:

h-%ce%b1%ce%ba%ce%b1%ce%bc%cf%88%ce%af%ce%b1-%cf%84%ce%bf%cf%8d-%cf%87%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%ba%cf%84%ce%ae%cf%81%ce%b1-%ce%b8%cf%89%cf%81%ce%ac%ce%ba%ce%b9%cf%83%ce%b7-%ce%ba%ce%b1%ce%b9-%ce%bf

————————————-


1 Σ.τ.Χ.Μ.:: Η ανάλυση τής θωράκισης και κυρίως τής ιατρικής οργονοθεραπείας στο βιβλίο το οποίο στην πραγματικότητα αποτελεί επιστημονικό εγχειρίδιο «Man in the Trap» τού Elsworth F. Baker, M.D.

2 «The Rise In People’s Cluelessness», by Charles Konia, M.D. – http://charleskonia.com/the-rise-in-peoples-cluelessness/

4 «Η ανάλυση τού χαρακτήρα» τού Βίλχελμ Ράιχ. Εκδόσεις Καστανιώτη.

5 «Man in the Trap», Elsworth Baker, M.D. Collier Books, New York.

6 “Λεξικόν των ρημάτων τής Αττικής Πεζογραφίας”, Γεωργίου Ν. Παπανικολάου. Εκδόσεις Δημ. Ν. Παπαδήμα, 1986.

Το σκουλήκι της NASA, το σκουλήκι τού Ράιχ και το άγχος οργασμού

Γράφει:
ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Η NASA1 ανακοίνωσε τον Μάιο τού 2015 ότι ορισμένα απλά στρογγυλά σκουληκάκια (roundworms) είναι σχεδόν ίδια με τον άνθρωπο (στο DNA) και γι΄ αυτό το λόγο ιδανικά για μελέτη σε συνθήκες απουσίας βαρύτητας.

Η μελέτη των επιδράσεων στο σώμα τους συνθηκών απουσίας βαρύτητας θα βοηθήσει τους επιστήμονες να εξάγουν πολύτιμα συμπεράσματα για τους αστροναύτες και τους ανθρώπους γενικότερα.

παρασιτο

Πρόκειται για τα μικρότατα σκουληκάκια c. elegans, στα οποία ο πληθυσμός αποτελείται κυρίως από θηλυκά άτομα. Αρσενικά άτομα βρίσκουμε μόνο 1 στα 1.000. Έχουν μήκος 1 mm, είναι διαφανή και η κίνησή τους είναι χαρακτηριστικά κυματιστή.2

Ο Ράιχ μελέτησε αρχικά τα διαφανή σκουληκάκια mealworms (ενδημούν στα άλευρα). Στη συνέχεια τις αμοιβάδες και ενώνοντας τις διαπιστώσεις του με κλινικές παρατηρήσεις, κατέληξε στο εξής καταπληκτικό συμπέρασμα:

«Η σεξουαλικότητα και το άγχος παρόλο που είναι αντίθετες, τόσο στη ροή όσο και στην ψυχική τους έκφραση, προέρχονται απ’ τον ίδιο κορμό. Οι ειδικές διεγέρσεις τού άγχους και τής σεξουαλικότητας μπορούν να συγχωνεύονται η μια με την άλλη, αλλά και να διαχωρίζονται εντελώς».3

Η ανθρώπινη συμπεριφορά τής συστολής «μακριά από τον κόσμο» (όπως και τού σκουληκιού ή τής αμοιβάδας), ανάγεται στο συμπαθητικό νευρικό σύστημα. Εμφανίζεται με χαλάρωση στην περιφέρεια τού οργανισμού και αγχώδη συστολή στον πυρήνα του.

Αντιθέτως, η κατάσταση τής διαστολής (προς τον κόσμο) ρυθμίζεται από το παρασυμπαθητικό. Εκφράζεται με διέγερση στην περιφέρεια τού οργανισμού και χαλάρωση στον πυρήνα.4

Ο Ράιχ βρήκε, όπως είπαμε, ότι «η σεξουαλικότητα και το άγχος είναι δυο διεγέρσεις ή ‘‘ρεύματα’’ τού βιολογικού οργανισμού, που προέρχονται από την ίδια πηγή, αλλά κινούνται σε αντίθετες κατευθύνσεις».

Και διευκρίνισε ότι «…η σεξουαλικότητα θεωρείται το ουσιαστικό στοιχείο κάθε γεγονότος που έχει σχέση με τη διέγερση, την κυκλοφορία, την ένταση και τη διαστολή προς την περιφέρεια.

Το ουσιαστικό και εσωτερικό χαρακτηριστικό της είναι η αίσθηση ηδονής.

Το άγχος, αντίθετα, «περιλαμβάνει οτιδήποτε έχει σχέση με το ρεύμα και τη διέγερση που κατευθύνονται προς το κέντρο τού εαυτού, μακριά από τον κόσμο».

Αποτέλεσμά τού άγχους είναι η κεντρική νευροφυτική ένταση και ουσιαστικό χαρακτηριστικό του κάθε αίσθηση που μπορεί να περιγραφεί με τις λέξεις, σφίξιμο, συστολή, άγχος, εσωτερικό βάρος κ.λπ.».5

Οι αναλογίες σκουληκιών και πάμπολλων άλλων ζώων με ανθρώπους έχουν ωθήσει τη σύγχρονη επιστήμη σε αναλύσεις τής συμπεριφοράς τους και σε ποικιλία εργαστηριακών πειραμάτων, όπως και παρατηρήσεων πεδίου, για να εξαχθούν συμπεράσματα τα οποία έχουν ζωτικό ενδιαφέρον.

Ο Ράιχ είχε αντιληφθεί αυτό το γεγονός ήδη από τις αρχές τού 1920. Στις αρχές τού 1930 παρατηρώντας τα διαφανή αλευροσκούληκα βρήκε ότι το νευρικό σύστημά τους είναι συστελλόμενο και διαστελλόμενο, ένα συγκλονιστικό γεγονός που σίγουρα αγνοούν μετά 80 χρόνια νευρολόγοι και επιστήμονες με παρόμοιες ειδικότητες.

Ήδη από το 1926 είχε βρει ότι «…η ηδονή για να ζεις και η ηδονή τού οργασμού είναι ταυτόσημες. Το υπερβολικό οργασμικό άγχος δημιουργεί τη βάση τού γενικευμένου φόβου για τη ζωή».6

Αποκαλύπτοντας το μέγα φόβο που προκαλεί στους ανθρώπους η υγιής και βαθιά ηδονική σεξουαλικότητα τής απόλυτης παράδοσης κατά τον οργασμό, μια υπαρκτή κατάσταση για την οποία ήταν παντελώς ανυποψίαστοι οι ψυχαναλυτές τής εποχής του, ο Φρόιντ, αλλά και οι σημερινοί, είχε λάβει σαφή θέση κατά τής πορνογραφίας και των σεξουαλικών διαστροφών, και είχε προτείνει μια σειρά μέτρων για τη μείωση τής επικρατούσας σεξουαλικής αθλιότητας.

Ο φόβος τού ανθρώπου για τη σεξουαλικότητα εκφράζεται με μύριους τρόπους. Οι κυριότεροι εξ αυτών είναι οι απάνθρωπες μέθοδοι κλειτοριδεκτομής και περιτομής.

Ο Ράιχ βρήκε με τη μέτρηση των δυναμικών στην επιφάνεια τού δέρματος ανθρώπων, ότι οι ερωτογόνες ζώνες εμφανίζουν πολύ υψηλότερα ή χαμηλότερα δυναμικά από τις άλλες περιοχές. Ο ακρωτηριασμός των γεννητικών οργάνων ή σημείων τους, εμπεριέχει αναμφισβήτητα την κατακόρυφη μείωση των φορτίων, όπως έδειξαν τα πειράματα τού Ράιχ, όταν έπεφτε το δυναμικό ερωτογόνου ζώνης με ελάχιστα δυσάρεστα ερεθίσματα.

Η μόδα τής περιτομής την οποία υποστηρίζει ένα άσχετο με τα συγκλονιστικά ευρήματα τού Ράιχ, ιατρικό κατεστημένο, κυρίως στις ΗΠΑ και ένα φανατικό ιερατικό κατεστημένο κυρίως στον μουσουλμανικό κόσμο, και στο Ισραήλ, μεταβάλλει τα αρσενικά, ικανά για στύση και ανίκανα να βιώνουν το μάξιμουμ τής ηδονής. Τις σεξουαλικές σχέσεις τους τις αναγάγουν σε παραστάσεις «τσίρκου» όπου παίζουν το ρόλο του σούπερ-εραστή, ενώ είναι στην ουσία μηχανικοί εραστές, «ικανοί» για παρατεταμένη σεξουαλική συνομιλία.

(Συνεχίζεται)

_________________________________________

ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΤΕΒΑΖΕΤΕ ΟΛΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΣΕ ΜΟΡΦΗ PDF:

%cf%84%ce%bf-%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%ae%ce%ba%ce%b9-%cf%84%ce%ae%cf%82-nasa-%cf%84%ce%bf-%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%ae%ce%ba%ce%b9-%cf%84%ce%bf%cf%8d-%cf%81%ce%ac%ce%b9%cf%87-%ce%ba

_______________________________________________________

1 “Roundworms have the Right Stuff” – http://science.nasa.gov/science-news/science-at-nasa/2015/23may_roundworms/

3 “Η βιοηλεκτρική θεωρία τής σεξουαλικότητας και τού άγχους”, Βίλχελμ Ράιχ, εκδόσεις Αποσπερίτης, 1986, (on page 91).

4 “Η βιοηλεκτρική θεωρία τής σεξουαλικότητας και τού άγχους”, Βίλχελμ Ράιχ, εκδόσεις Αποσπερίτης, 1986, (on page 90).

5 “Η βιοηλεκτρική θεωρία τής σεξουαλικότητας και τού άγχους”, Βίλχελμ Ράιχ, εκδόσεις Αποσπερίτης, 1986, (on page 94).

6 “The Function of the Orgasm”, By Wilhelm Reich: ‘’The pleasure of living and the pleasure of the
orgasm are identical.
Extreme orgasm anxiety forms the basis of the general fear of life.’
’. (Αγγλική μετάφραση από τα γερμανικά, 1942).

7 “Χειρόγραφα βιοφυσικής”, Βίλχελμ Ράιχ, “Ελεύθερος Τύπος, 1979, (πρόλογος τού Έλσγουορθ Μπέικερ, M.D.).

1ο – Πώς διαδίδεται η «γνώση» (τής άγνοιας) για το έργο τού Ράιχ

Γράφει:

ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Εκτιμώντας ότι είναι καιρός να γίνει γνωστό ευρύτερα το είδος τής πληροφόρησης που επιβάλλεται στον ελληνικό χώρο από τη συντριπτική πλειοψηφία των «ειδικών» σχετικά με το ποιος ήταν και τι ανακάλυψε πραγματικά ο Βίλχελμ Ράιχ, ξεκινώ από σήμερα να συζητώ το θέμα, αντλώντας υλικό από ένα εξαιρετικά μεγάλο αρχείο που έχω, με κείμενα που έχουν γραφεί γι’ αυτόν, τα περισσότερα εκ των οποίων δεν είναι τίποτα άλλο παρά ωμή συκοφαντία ή στην καλύτερη περίπτωση παραπληροφόρηση.

Θα αρχίσω να παρουσιάζω αυτά τα κείμενα (δυστυχώς δεν μπορώ να γράφω με ρυθμό πολυβόλου, όπως παλαιότερα), με απώτερο στόχο να μπουν τα πράγματα στην ιστορική θέση τους. Προφανώς οι περισσότεροι γνωρίζουν το πολύ γνωστό στους βιβλιόφιλους και εξαιρετικά ποιοτικό περιοδικό “Διαβάζω”, τού οποίου δυστυχώς διακόπηκε η έκδοσή του. Το «Διαβάζω» κυκλοφόρησε στο τέλος τού ‘88 με μονοθεματικό αφιέρωμα στον Βίλχελμ Ράιχ.

Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Τότε ήμουν διευθυντής στα Γραφεία Αθηνών τού “Εθνικού Κήρυκα” τής Νέας Υόρκης. Δέχτηκα στο γραφείο μου την επίσκεψη τής δημοσιογράφου τού περιοδικού “Διαβάζω”, κ. Δήμητρας Παυλάκου, η οποία μου ανέφερε τα σχέδια τού περιοδικού. Κέρδισε την πλήρη εμπιστοσύνη μου και της έδωσα όσες περισσότερες πληροφορίες μπορούσα για τον Ράιχ. Της ανέφερα επίσης την επικείμενη ίδρυση τού Ελληνικού Συλλόγου Οργονομίας και την ύπαρξη τού ελληνικού «Περιοδικού τής Οργονομίας», δίνοντάς της μερικά τεύχη και τις πηγές από όπου θα μπορούσαν να αντλήσουν υλικό για τον Ράιχ.

Η έκπληξή μου ήταν μεγάλη όταν αγοράζοντας το περιοδικό «Διαβάζω» διαπιστώνω ότι στα κείμενα τα οποία σχολίαζαν το έργο του υπήρχε ελάχιστη αναφορά στα αυθεντικά έργα τού Ράιχ και κυρίως, όσα υπήρχαν γι’ αυτόν προέρχονταν είτε από συγγραφείς που ελάχιστα το γνώριζαν, είτε από άλλους που το συκοφαντούσαν.

Χαρακτηριστικό: Δύο επιστήμονες – αρθρογράφοι που γράφουν για τον Ράιχ, παραπέμπουν στο βιβλίο τού Μισέλ Καρτιέρ, που κυκλοφορεί στα ελληνικά με τίτλο «Τι είπε πραγματικά ο Ράιχ». Για να γίνει κατανοητή η βαρύτητα αυτής τής ενέργειας αν αντιστρέψουμε το ερώτημα προτάσσοντας το “τι είπε πραγματικά ο Καρτιέρ για τον Ράιχ;” Τότε έχουμε μια αλλόκοτη διαπίστωση.

Εξώφυλλο τού περιοδικού «Διαβάζω» με το πολυσέλιδο αφιέρωμα στον Βίλχελμ Ράιχ.

Όσο κι αν δείχνει περίεργο, ο κύριος Καρτιέρ διατηρεί απέραντο θαυμασμό και εκτίμηση για τις ανακαλύψεις τού Ράιχ. Αλλά μόνο για τη μαρξιστική του περίοδο. Το χρονικό διάστημα κατά το οποίο ο Ράιχ έπαψε να είναι μαρξιστής (χωρίς να πάψει να θαυμάζει τον Μάρξ) αρχίζοντας να αποκαλύπτει τη δυσωδία των σταλινικών καθεστώτων, τον αρρωστημένο ψυχισμό και τη διανοητική ανεπάρκεια των επαγγελματιών τής επανάστασης, τότε μετατρέπεται για τους κομουνιστές, σοσιαλιστές και λοιπούς συμπαθούντες σε κόκκινο πανί. Ο κ. Καρτιέρ (μεταξύ πολλών άλλων που έκαναν κάτι παρόμοιο) αναλαμβάνει τον ρόλο τού “ταύρου” ορμώντας με μαεστρική μανία στο χώρο των μεταμαρξιστικών ανακαλύψεων και τής προσωπικότητας τού Ράιχ για να τον κάνει λαμπόγυαλα.

Δυστυχώς, ο κ. Καρτιέρ γνωρίζει πολύ καλά τα όσα ανακάλυψε ο Ράιχ. Ωστόσο, για τη δεύτερη και συγκλονιστικότερη περίοδο τής ζωής τού Ράιχ κινείται με δεξιοτεχνικό τρόπο. Παραλείποντας κρίσιμες και ζωτικές πληροφορίες, καταφέρνει να πείσει τον αναγνώστη ότι ο Ράιχ αν και δούλευε με συστηματοποιημένο τρόπο, δεν ήταν τίποτα άλλο παρά παρανοϊκός, καθώς όλα όσα εμφανίζει ως ανακαλύψεις του δεν είναι τίποτα άλλο παρά δημιουργήματα ενός έξοχα οργανωμένου, αλλά διαταραγμένου μυαλού.

Ομολογώ ότι σε αυτή τη συκοφαντική παγίδα έπεσα κι εγώ. Στα πρώιμα χρόνια γνώσης μου για το ραϊχικό έργο, γύρω στο 1982, διάβασα το βιβλίο τού κ. Καρτιέρ και τον πίστεψα. Ευτυχώς, άλλες σημαντικές  εμπειρίες με ώθησαν να ελέγξω συστηματικότερα το έργο τού Ράιχ, για να ανακαλύψω ότι είχα πέσει θύμα ωμής εξαπάτησης, όπως άλλωστε και χιλιάδες άλλα άτομα, αλλά όπως και ο συγγραφέας τού πρώτου κειμένου στο περιοδικό “Διαβάζω”, κ. Παντελής Κρανιδιώτης.

Με τίτλο «Ο Ράιχ τής ‘‘ειδικής’’ απόρριψης και τής ‘‘κοινής’’ αποδοχής», ο κ. Κρανιδιώτης δείχνει ότι βασίζει τις απόψεις του για την τρέλα τού Ράιχ αποκλειστικά στο λιβελλογράφημα τού κ. Καρτιέρ.

Τη γνωστή ρότα τής τότε σταλινικής γραμμής, που ερχόταν από τη Μόσχα και επικράτησε παντού ως ακλόνητη αλήθεια, ότι δηλαδή ο Ράιχ είχε σημαντική επιστημονική προσφορά κατά τα πρώτα χρόνια του και στη συνέχεια τρελάθηκε (όταν άρχισε να επικρίνει τον σταλινισμό), ο κ. Κρανιδιώτης την παπαγαλίζει, προφανώς εν αγνοία του.

Όπως σημειώνει: «Η αρχική επιστημονική συμβολή τού Ράιχ ήταν πέρα για πέρα θετική και γονιμοποιός. Οι προσωπικές του εμπειρίες και παρατηρήσεις, σχόλια και υποδείξεις, όλα αυτά που συγκρότησαν τα βιβλία τής χρυσής εποχής (1922-27) και οι θέσεις του σε ψυχαναλυτικές συναντήσεις και συνέδρια (1923-1934), ώς την εποχή που τον κυρίεψε η τρέλα, έχουν περάσει μέσα από την επιστημονική κριτική κι από το χρόνο σαν σοβαρές αναφορές σε κλασικά ψυχαναλυτικά συγγράμματα».

Βεβαίως οι απόψεις τού κ. Κρανιδιώτη δεν είναι δυνατό να δεχθούν κριτική για δύο λόγους. Πρώτον, επειδή δεν παραπέμπει στα έργα τού Ράιχ, από όπου θα έπρεπε να είχε αντλήσει τη γνώση και την αντίστοιχη ισχύ τής κριτικής του και δεύτερο επειδή παραπέμπει σε έργα και συγγραφείς, που είτε δεν γνωρίζουν το ραϊχικό έργο, είτε συκοφαντούν τον Ράιχ. Όλα αυτά ζωγραφίζουν σαφώς το τότε περίγραμμα (τής άγνοιας) στο οποίο οι αριστεροί διανοούμενοι στηρίζονταν (το ίδιο συμβαίνει σήμερα), για να περιγράψουν το έργο τού Ράιχ.

Ο κλινικός ψυχολόγος κ. Δημήτρης Δαμίγος, γράφει το επόμενο κείμενο με τίτλο: «Η επικαιρότητα τής επιστημολογικής σκέψης τού Ράιχ”. Δέχεται και αυτός, (βασιζόμενος πού άραγε) ότι κατά την τελευταία περίοδο τής ζωής του ο Ράιχ «εμφάνιζε σημάδια ψυχικής διαταραχής», αλλά παραδόξως δεν υποτιμά τις ανακαλύψεις αυτής τής περιόδου, λέγοντας ότι δεν μπορεί να κρίνει «κατά πόσο οι πειραματικές υποθέσεις τού Ράιχ είναι βάσιμες».

Βεβαίως, ο κ. Δαμίγος αναφέρεται σε «πειραματικές υποθέσεις» και όχι όπως είναι η ιστορική αλήθεια σε  «πειραματικά ευρήματα». Με αυτή τη λεκτική τρίπλα δείχνει σαφώς την υπολανθάνουσα τάση του να μας πει ότι τα εργαστηριακά ευρήματα τού Ράιχ ήταν δημιουργήματα κάποιου διαταραγμένου μυαλού και προφανώς λάθος. Ωστόσο, δέχεται π.χ. ότι η καρκινική εξέλιξη είναι αποτέλεσμα λειτουργικής διαταραχής και αυτό είναι απίστευτο, επειδή ο Ράιχ, πρώτος από όλους τους επιστήμονες που έχουν εμφανισθεί στον πλανήτη Γη, αυτό δήλωσε σαφώς και επιπλέον το απέδειξε. Παραδόξως λοιπόν, ο κ. Δαμίγος συμφωνεί με έναν βασικό πυλώνα των ανακαλύψεων τού Ράιχ και με τα κυριότερα κλινικά και εργαστηριακά ευρήματά του, αν και βασίζει τις απόψεις του για τον Ράιχ μόνο σε τρία βιβλία του. Ίσως εξαιτίας αυτής τής μερικής άγνοιας, έχει την εξωφρενική άποψη, όπως θα  μπορούσε να αποδοθεί με μια λέξη – ότι «αυτό που τον έκανε γνωστό στο πλατύ κοινό δεν είναι ο σύγχρονος τρόπος με τον οποίο προσπάθησε να διερευνήσει ορισμένα φαινόμενα, αλλά η απλοϊκότητα τής αντίδρασής του απέναντι στο επιστημονικό και κοινωνικό κατεστημένο».

Άραγε ο κ. Δαμίγος γνωρίζει κάτι περισσότερο και δεν μας το λέει; Αν και ποιος ακριβώς ήταν ο απλοϊκός τρόπος αντίδρασης τού Ράιχ απέναντι στο κατεστημένο μένει να εξηγηθεί, οφείλω να διευκρινίσω πως σύμφωνα με αυτά που έχω διαβάσει 35 χρόνια που ασχολούμαι με το ραϊχικό έργο, το κάθε λογής κατεστημένο διατηρούσε έναν απλό και σαφή στόχο απέναντι στον Ράιχ. Επιδίωκε με κάθε τρόπο την εξόντωσή του, επειδή με τις ανακαλύψεις και τις ιδέες τού Ράιχ, πλήττονταν τα ποικιλώνυμα ιδεολογικά και οικονομικά συμφέροντά του. Ο Ράιχ το μόνο που έκανε ήταν να εργάζεται. Παρήγαγε τεράστιο έργο τόσο σε όγκο όσο και σε ποιότητα, συκοφαντημένος, κυνηγημένος και μεταναστεύοντας από κράτος σε κράτος με τα βιβλία του να καίγονται στην σταλινική ΕΣΣΔ, τη χιτλερική Γερμανία και τις ΗΠΑ, ενώ τις ιδέες του και τις ανακαλύψεις του προσπαθούσε απεγνωσμένα να εξοβελίσει το κατεστημένο. Ιδέες και έργο, που μόνο για να τα μελετήσει κάποιος χρειάζεται μια ή δύο ζωές.

Ο ψυχίατρος κ. Στέλιος Στυλιανίδης στο κείμενό του, που ακολουθεί στο περιοδικό “Διαβάζω” με τίτλο: «Η πολυπλοκότητα τής κλινικής προσέγγισης στον Ράιχ», παρά τις όποιες ελλείψεις γνώσεων, που είναι αναμενόμενες από έναν επιστήμονα ο οποίος δεν έχει σπουδάσει οργονομία, δείχνει να γνωρίζει στις γενικότητές της την κολοσσιαία συνδρομή τού Ράιχ στην ψυχαναλυτική σκέψη και την εκτιμά. Επιπλέον διαφωνεί με την τάση ορισμένων μελετητών τού έργου του (π.χ. όπως τού κ. Κρανιδιώτη) οι οποίοι χωρίζουν τη διαδρομή τού Ράιχ στη μαχητική ευρωπαϊκή πορεία του και στην εφευρετική αμερικανική.

Δυστυχώς, και ο κ Στυλιανίδης για την ανακάλυψη τής οργόνης δείχνει να αρκείται στην εξόχως ατυχέστατη παραπομπή που κάνει στο βιβλίο: “Για μια μαρξιστική κριτική τής ψυχαναλυτικής θεωρίας”, τού οποίου οι συγγραφείς κατάφεραν να με καταπλήξουν. Όταν πριν μερικές δεκαετίες διάβασα το απίθανο πόνημά τους διαπίστωσα ότι γνώριζαν το έργο τού Ράιχ, όσο ένα ραδιενεργό χαλίκι από το Ναγκασάκι γνωρίζει ότι είναι ραδιενεργό επειδή οι ΗΠΑ έριξαν στην περιοχή ατομική βόμβα, που είχε ολοκληρωθεί με το Manhattan Project… Οι συγγραφείς στηριζόμενοι σε απύθμενη άγνοια (και διαθέτοντας “μαρξιστικό” και απύθμενο θράσος), αναφέρονται στον Ράιχ μέσα σε λίγες παραγράφους παπαγαλίζοντας τις γνωστές ξύλινες αρλούμπες, στις οποίες – δυστυχώς – ο κ. Στυλιανίδης μάς παραπέμπει για να πληροφορηθούμε το ζήτημα οργόνη!

Αναφορικά με τον συνάδελφο και αρχικά στενό φίλο και συνεργάτη τού Ράιχ, Φερέντσι, το όνομα τού οποίου αναφέρεται με εκτίμηση και πολύ περισσότερες φορές στο κείμενο τού κ. Στυλιανίδη, από αυτό τού Ράιχ, καλό θα ήταν να διευκρινίσω, ότι ο Φερέντσι υπήρξε μικρός ανθρωπάκος και διανοητικός νάνος συγκριτικά με το έργο τού Ράιχ. Γεμάτος φθόνο και επαγγελματική αντιζηλία για την ιδιοφυΐα τού Ράιχ, ήταν αυτός που ακόμα και κατά τη μαρξιστική περίοδο τού Ράιχ, ενώ διατηρούσαν τη φιλία τους, τον συκοφαντούσε με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Οι φήμες που διέσπειρε ο Φερέντσι ότι ο Ράιχ ήταν τρελός, ειδικά όταν ο Φερέντσι έμεινε σχεδόν άνεργος στη Νορβηγία επειδή οι πάντες προτιμούσαν ως θεραπευτή τους τον Ράιχ, ακολούθησαν σαν πανουκλιασμένα στοιχειά τον Ράιχ, ακόμα και στην Αμερική.

Παρόμοιες φήμες, (ο καθένας για τους λόγους του), διέσπειραν και ορισμένα από τα μέλη τού ψυχαναλυτικού κατεστημένου τού στενού κύκλου τού Φρόιντ, όπως η ίδια η κόρη του, Άννα, η οποία ως ανέραστη Ζαν ντ’ Αρκ, ονομαζόταν τότε «σιδηρά παρθένος». Είναι σαφής η αιτία που ενοχλούσαν την Άννα Φρόιντ οι ανακαλύψεις τού Ράιχ. Ο «θρασύς» αυτός επιστήμονας μιλούσε για ανακλαστικό οργασμού και υγιή σεξουαλικότητα, την οποία η ίδια δεν διέθετε ούτε κατά φαντασία.[1]

H Άννα Φρόιντ (πρέπει να προσθέσω), ότι ήταν γκροτέσκα περίπτωση. Έτρεφε τέτοιο μίσος για τον Ράιχ, ώστε έκανε πολλά και υπογείως, για να τον εξοβελίσει από τον κύκλο τού Φρόιντ, ενώ ταυτόχρονα, έδειχνε προς τον Ράιχ φιλικό και γεμάτο εκτίμηση πρόσωπο. Ένα πρόσωπο Ιανού, που έκρυβε στην άλλη πλευρά του το θανάσιμο μίσος της προς τον Ράιχ, τού οποίου…., (σημειώστε), παρακολουθούσε τα Τεχνικά Ψυχαναλυτικά Σεμινάρια, κρίνοντάς τα ως έξοχα!

Ολοκληρώνοντας διευκρινίζω ότι ο κ. Στυλιανίδης παραπέμπει (δυστυχώς) μόνο σε δύο βιβλία τού Ράιχ και ταυτόχρονα πέφτει στην ίδια παγίδα, παραπέμποντας στο λιβελλογράφημα τού κ. Καρτιέρ, το οποίο επιγράφεται με τον απολύτως αναληθή και εξοργιστικό τίτλο: «Τι είπε πραγματικά ο Ράιχ».

Το κείμενο τού Γάλλου κ. Αντρέ Νικολά που ακολουθεί, με τίτλο: “Ο Ράιχ και οι αντιλήψεις του για τη δημοκρατία τής εργασίας», συνιστά το μοναδικό άρθρο στο περιοδικό “Διαβάζω”, τού οποίου ο συγγραφέας δείχνει να γνωρίζει σε βάθος τις ανακαλύψεις τού Βίλχελμ Ράιχ.

Μπορώ ανεπιφύλακτα να το χαρακτηρίσω, με ελάχιστες πιθανότητες να πέφτω έξω, ως ένα από τα καλύτερα κείμενα που έχουν γραφτεί, σχετικά με τη δημοκρατία τής εργασίας, καθώς όχι μόνο καταφέρνει βαδίζοντας βήμα – βήμα να ξεδιπλώνει τις σκέψεις τού Ράιχ, παραθέτοντας ταυτόχρονα, για να υποστηρίξει τα λεγόμενα του, βιβλία τού Ράιχ, αλλά επειδή κύριες πηγές του είναι τα ίδια τα βιβλία τού Ράιχ, με ελάχιστες αναφορές σε ξένες πηγές και όχι το αντίστροφο.

Βεβαίως ο κ. Νικολά δίνει τις ερμηνείες του, εκ των οποίων ορισμένες είναι λαθεμένες, αλλά αυτό δεν ακυρώνει καθόλου την αξία τού έργου του, το οποίο διαθέτει εκτός τής βαθιάς γνώσης τού ραϊχικού έργου σπάνια ευαισθησία και συνοχή.

Το κερασάκι στην τούρτα αυτής τής αποτυχημένης προσπάθειας είναι  και η «Εργογραφία Βίλχελμ Ράιχ» όπως επιγράφεται, στην οποία συμβαίνει η αποσιώπηση τής ύπαρξης τού ελληνικού «Περιοδικού τής Οργονομίας, στο οποίο είναι δημοσιευμένα (μη συκοφαντικά) κείμενα τού Ράιχ και εκτενή (μη συκοφαντικά) άρθρα για τον Ράιχ.

Ο συγγραφέας κ. Χρίστος Παπαγεωργίου αν και κάνει συστηματική παράθεση όλων των τίτλων από τα βιβλία τού Ράιχ, που έχουν κυκλοφορήσει στα ελληνικά, ακόμα και την έκδοση ενός εξαιρετικά δυσεύρετου βιβλίου γραμμένου στην καθαρεύουσα, που (δύσκολα το πιστεύει κανείς) κυκλοφόρησε στην Ελλάδα το 1934, παραθέτει ταυτόχρονα βιβλία από άλλους συγγραφείς για τον Ράιχ, τα οποία – όλα – είτε είναι λιβελλογραφήματα είτε ουρανομήκεις ανοησίες, ενώ απουσιάζει παντελώς οποιαδήποτε αναφορά στο ελληνικό «Περιοδικό τής Οργονομίας», τεύχη τού οποίου περιέχουν εκτός από τα έγκυρα κείμενα τού Ράιχ και αναλύσεις εκπαιδευμένων γιατρών από τον ίδιο τον Ράιχ, στην επιστήμη που ίδρυσε, την οργονομία.

Βλέπουμε λοιπόν το περίεργο γεγονός στα κείμενα των αρθρογράφων τού περιοδικού “Διαβάζω”, η γνώση για το έργο τού Ράιχ να είναι περιορισμένη και ατελής. Ως αποτέλεσμα έχουμε την μεροληπτική, κουτσουρεμένη, λαθεμένη και ορισμένες φορές (εν αγνοία των συγγραφέων) λιβελλογραφική παρουσίαση τού ραϊχικού έργου, σε ένα πολυσέλιδο αφιέρωμα το οποίο έπρεπε να είναι – τουλάχιστον – ιστορικά και βιβλιογραφικά άμεμπτο.

Είναι βάσιμο να αναρωτηθεί κάποιος: Θα τολμούσαν οι ίδιοι συγγραφείς να σχολιάσουν το έργο τού Φρόιντ ή τού Μαρξ βασιζόμενοι, σε σχόλια άλλων, γι’ αυτούς τους πρωτοπόρους και όχι σε πλήρη και βαθιά μελέτη των ίδιων των έργων τους; Η απάντηση είναι αυτονόητη.

Ένα γεγονός που με σοκάρει είναι η παντελής έλλειψη σχολιασμού, από όλους τους αρθρογράφους τού περιοδικού, τού εξόφθαλμα τραγικού, εφιαλτικού και ταυτόχρονα φασιστικού γεγονότος. Τής ρίψης στην πυρά  όλων των βιβλίων και περιοδικών ενός φυσικού επιστήμονα, όπως ήταν ο Ράιχ. Βιβλίων που περιείχαν τις πρωτοπόρες ιδέες του για τη δόμηση ενός καλύτερου κόσμου ή ξετύλιγαν (σε περίληψη) το απαύγασμα δεκάδων χιλιάδων κλινικών παρατηρήσεων και εργαστηριακών πειραμάτων – ευρημάτων.

Η κατανόηση των βαθύτερων λόγων αυτής τής παράλειψης μου δημιουργεί σύγχυση, άγχος και πολλά ερωτήματα. Ταυτόχρονα την κρίνω εξωφρενική, ανήκουστη και πρωτοφανή, επειδή είναι σίγουρο ότι αν είχε ριχτεί στην πυρά έστω ένα βιβλίο (όχι τόνοι βιβλίων όπως στην περίπτωση τού Ράιχ), οποιουδήποτε άσημου συγγραφέα, τότε αυτό το πραγματικά αξιόλογο περιοδικό, θα είχε επιστρατεύσει τον ανθό των διανοουμένων του για να κατακεραυνώσουν το άθλιο γεγονός.

Συμπέρασμα

Δυστυχώς, (όπως θα φανεί και με άλλα σχόλια), κάπως έτσι δομούνται οι παρουσιάσεις των περισσότερων απόψεων και αφιερωμάτων στο έργο τού Ράιχ σε παγκόσμιο επίπεδο (εδώ και πολλές δεκαετίες), από άτομα που είτε έχουν περιορισμένη γνώση, αλλά δυστυχώς έχουν άποψη βασισμένη κυρίως στην πλύση εγκεφάλου που έχουν υποστεί,[2] οπότε το διαστρεβλώνουν και το συκοφαντούν εν αγνοία τους, είτε από άτομα που δεν έχουν γνώση[3] ή έχουν κάποια γνώση, αλλά διαθέτουν εκείνη την περίεργη ψυχοδιανοητική δομή, οπότε συνειδητά το συκοφαντούν.[4][5]


[1]  Lore Rubin, Wilhelm Reichand Anna Freud: His Expulsion From Psychoanalysis — Vol. 31 No. 1, The Journal of Orgonomy.

[2]  Χαρακτηριστικό παράδειγμα τής κατηγορίας μελετητών με περιορισμένη γνώση για το έργο τού Ράιχ είναι το βιβλίο τού Ζ. Π. Βουαγιέ, «Ράιχ: τρόπος χρήσης».

[3]  Είναι αναμενόμενο σε κίτρινα ΜΜΕ να εμφανισθούν λιβελλογραφήματα σε βάρος τού Ράιχ και τού έργου του, αλλά το εξωφρενικό που συμβαίνει είναι να διαβάσουμε λιβελλογράφημα σε πανεπιστημιακό σύγγραμα τού ΑΠΘ, το οποίο διδάσκεται στους φοιτητές τής Σχολής Ψυχολογίας. Σε αυτό παρουσιάζεται δισέλιδο κείμενο το οποίο επιχειρεί να παρουσιάσει το έργο τού Ράιχ, αλλά δυστυχώς συνιστά δείγμα ντροπής για ακαδημαϊκο κείμενο και ανόητη μυθιστοριογραφία. Καταφέρνει σε κάθε πρόταση να περιέχει είτε ένα ψέμα, είτε ένα λάθος, είτε μια συκοφαντία. Ο τίτλος του είναι: «Θεραπευτικά Μοντέλα: Ψυχανάλυση – Κείμενα Μελέτης».

Θα ασχοληθώ αναλυτικά με αυτό το σκουπίδι – τερατούργημα, αλλά προς το παρόν να σημειώσω ότι δεν είναι να απορεί κάποιος πως όταν τίθεται προς συζήτηση το έργο τού Ράιχ, βλέπουμε ορισμένοι επιστήμονες να έχουν περιχαρακωμένη (και περισπούδαστη) άποψη. Ακριβώς επειδή διδάσκονται, σαν να είναι αληθινές, απόψεις που δεν είναι τίποτα άλλο παρά συκοφαντία, συκοφαντία και ξανά συκοφαντία. Το συγκεκριμένο κείμενο  – μόνο δύο σελίδων  – καταφέρνει ταυτόχρονα τον απίστευτο άθλο μέσα σε κάθε παράγραφό του να συκοφαντεί τον Ράιχ, να διαστρεβλώνει τις ανακαλύψεις του και να κατακρεουργεί την ιστορική αλήθεια.

Αξίζει να υπενθυμίσω ότι η Αμερικανίδα δημοσιογράφος Brady, ήταν μεταξύ των πρώτων που δίδαξαν αυτή τη διαδικασία. Πιθανώς ήταν πράκτορας τού Στάλιν ή κρυφό μέλος τού ΚΚ Αμερικής. Το FBI την παρακολουθούσε και το απίστευτο που συμβαίνει  – σήμερα – είναι ότι αρκετές σελίδες γραμμένες γι’ αυτήν από το  FBI, παραμένουν απροσπέλαστες στο κοινό, επειδή η κοινοποίησή τους θα προκαλούσε βλάβη στα συμφέροντα των ΗΠΑ! Η Brady, με το συκοφαντικό κείμενό της που δημοσιεύθηκε σε περιοδικό ιδιοκτησίας πράκτορα τής Μόσχας, άνοιξε τις «πόρτες» από όπου εισέβαλαν τα «τσακάλια» και οι “λυκοι” για να κατασπαράξουν τον Ράιχ και το έργο του στις ΗΠΑ. Για περισσσότερα δείτε:

https://yperthesi.wordpress.com/2010/08/16/το-ημερολογιο-τησ-αθλιοτητασ-νο-3/

https://yperthesi.wordpress.com/2010/04/15/ο-χοροσ-των-πρακτορων-γυρω-απο-τον-ραϊχ/

[4]  Χαρακτηριστικό παράδειγμα τής δεύτερης κατηγορίας είναι το βιβλίο των Νταίηβιντ Μαϊροβιτς και Τζέρμαν Γκονζάλες, “Ο Ράιχ για αρχαρίους” εκδόσεις Θύραθεν.

[5]  Ένα ακόμα απίστευτο είδος λιβελλογραφήματος, ουρανομήκους ανοησίας, ισοπεδωτικής άγνοιας, απόλυτης σύγχυσης, (ποιος άραγε μπορεί να γνωρίζει τι συμβαίνει στον εγκέφαλο των συγγραφέων του), γραμμένο ωστόσο με εξαιρετικο στίλ, είναι το βιβλίο των Πασκάλ Μπρικνέρ και Αλέν Φινκελκρό, «Η νέα ερωτική αναρχία».

Ο Ράιχ επιβεβαιώνεται για τον τοκετό, αλλά και το μέλλον τού κόσμου μας

Γράφει:

Ο Χρήστος Μουσουλιώτης

 

Ο τρόπος που ερχόμαστε στον κόσμο διαμορφώνει τον τρόπο που θα ζήσουμε αργότερα σε αυτόν. Με ποσοστά που αγγίζουν στο 100% ανθρωπολόγοι έχουν τη δυνατότητα να προβλέψουν τη φύση τής κοινωνίας – βίαιη ή ειρηνική – από τον τρόπο που γεννιούνται τα παιδιά. Ωστόσο, η φύση τού φυσικού τοκετού έχει μικρή σχέση με τη μοντέρνα εκδοχή της, όπως εμφανίζεται από τις ποικίλες οργανώσεις και ατομικές πρωτοβουλίες, επειδή αγνοούνται τα βασικότερα δεδομένα.

Αυτά είναι οι ανακαλύψεις τού Ράιχ για τη σωματική και χαρακτηρολογική θωράκιση, που δεν επιτρέπει στο είδος μας να έχει φυσικό τοκετό, επειδή απλούστατα η φύση μας είναι βαριά διαταραγμένη, γεγονός που παρεμβαίνει στη φυσική διαδικασία τού τοκετού, μετατρέποντας την έκφραση «φυσικός τοκετός» σε γκροτέσκα παραλλαγή και σε μια ακόμα τραυματική διαδικασία για το νεογνό και την εγκυμονούσα.

Όταν είχα την τύχη να παρακολουθήσω τη διάλεξη στα ελληνικά, τής ψυχιάτρου – νευρολόγου Θεοδότας Χασάπη, (η οποία δίνει σχεδόν την ίδια διάλεξη στην έδρα τού Αμερικανικού Κολεγίου τής Οργονομίας στις ΗΠΑ), έμεινα κατάπληκτος για την παντελή άγνοια αυτών των κινημάτων γύρω από το τι πραγματικά είναι φυσικός τοκετός και την απίστευτη έλλειψη επαφής που τα διακρίνει για τις πραγματικές ανάγκες τής εγκυμονούσας και τού νεογνού, οι οποίες είναι πολύ πέρα από τον τοκετό στο σπίτι με μια μαία ή τον τοκετό σε ειδικά διαμορφωμένους χώρους κλινικών ή νοσοκομείων.

Δυστυχώς έχουμε ακόμα πολύ δρόμο να βαδίσουμε για να βρεθούμε στη θέση να φέρνουμε στον κόσμο παιδιά, που δεν θα έχουν στο σώμα και την ψυχή τους τα σημάδια τής βίας και τής έλλειψης επαφής, αλλά μόνο το βάλσαμο τής αγάπης. Όπως είχε πει ο εξαιρετικά διάσημος για τις ανακαλύψεις του, σχετικά με τον τοκετό, Μισέλ Οντάν, «είναι αδύνατο να γεννιούνται παιδιά με αγάπη, όταν οι μητέρες δεν εκκρίνουν την ορμόνη τής αγάπης». Ακόμα και αν τα παιδιά γεννιούνται «φυσικά» στο σπίτι ή σε χώρους «φυσικού» τοκετού, θα πρόσθετα.

Δυστυχώς, ακόμα και ο Οντάν βρίσκεται μακριά από τις αναγκαίες προϋποθέσεις που θα επιτρέψουν στις μητέρες να εκκρίνουν τις ορμόνες τής αγάπης, επειδή η έκκρισή τους δεν είναι μηχανιστική διαδικασία, αλλά συμμετοχή ολόκληρης τής ψυχοσωματικής δομής, μια συμμετοχή, για την οποία ο Οντάν φαίνεται να αγνοεί σε σημαντικό βαθμό, ότι τίθενται αξεπέραστα εμπόδια από τη θωράκιση, αν και έχει δηλώσει, πως το σημαντικότερο βιβλίο τού 20ού αιώνα είναι «Η δολοφονία τού Χριστού» τού Βίλχελμ Ράιχ.

Ωστόσο, ο Οντάν έγραψε πρόσφατα ένα θαυμάσιο βιβλίο με τίτλο: «The Functions of the Orgasms», αφιερωμένο στον Ράιχ και στη συγκλονιστική ανακάλυψή του για το ανακλαστικό τού οργασμού, (όπως περιγράφεται στο βιβλίο τού Ράιχ «Η λειτουργία τού οργασμού»). Τα ερωτήματα που θέτει ο Οντάν με βάση τις ανακαλύψεις, τις έρευνες και την  τεράστια εμπειρία του, είναι συγκλονιστικά, επειδή αγγίζουν το μέλλον μας. Η ανησυχία του ότι ο κόσμος μας χωρίζεται πλέον σε πολλούς που είναι γεννημένοι χωρίς τις ορμόνες τής αγάπης και τη δυνατότητα τής βαθιάς ανθρώπινης επαφής (ένα είδος ανθρώπινων ρομποκόπ θα έλεγα) και σε λίγους που έχουν γεννηθεί με τις ορμόνες τής αγάπης και την ικανότητα τής βαθιάς επαφής, δημιουργεί το αναπόφευκτο ερώτημα εάν είναι δυνατό να επιβιώσει ο κόσμος μας με όλους εμάς, τους στερημένους ανθρώπους που αποτελούμε την πλειοψηφία.

Η άποψη τού Ράιχ διαμορφωμένη εδώ και περισσότερο από μισό αιώνα ήταν ότι «η χαρακτηροδομή των παιδιών τού μέλλοντος θα καθορίσει τη μοίρα τής ανθρωπότητας «. Αυτή η άποψη απαντά ευθέως στο ερώτημα τού Οντάν δημιουργώντας την επιτακτική ανάγκη για ευρύτερη συνειδητοποίηση τής υπάρχουσας αρνητικής για τη ζωή κατάστασης. Με μια τέτοια συνειδητοποίηση μπορεί να υπάρξει ευρεία αλλαγή στον τρόπο που γεννάμε τα παιδιά μας και στον τρόπο που τα μεγαλώνουμε.

Πιστεύω ότι εάν δεν αλλάξουν τα πάντα σε αυτό το χώρο, εάν δεν γίνουν ευρέως γνωστές οι ανακαλύψεις τού Ράιχ για το πώς διαταράσσεται η δυνατότητα τής αγάπης και τής επαφής κατά τον τοκετό και στη συνέχεια,  εάν με άλλα λόγια δεν σπάσει αυτή η «καταραμένη» αλυσίδα τής θωράκισης, που μεταβιβάζεται από γενιά σε γενιά, το τρένο τού κόσμου μας κινείται με ιλιγγιώδη ταχύτητα προς την άβυσσο.

Στη συνέχεια παρατίθεται η ανακοίνωση και τα σχόλια τού Αμερικανικού Κολεγίου τής Οργονομίας (ACO) για τη διάλεξη τής Ψυχιάτρου Θεοδότας Χασάπη «Οι Ρίζες τής Αγάπης και τού Μίσους».

Τhe American College of Orgonomy

Time magazine’s October 4th cover story, “How the First Nine Months Shape the Rest of Your Life,” reiterates what Wilhelm Reich discovered in the 1940s and 50s; that life in the womb is a critical factor in shaping the person you become as an adult. The article reports an “explosion” in recent years of literature in the field known as “fetal origins.” In his ground-breaking 1948 book, Cancer Biopathy, Reich discussed the effect of the bioenergetic state of the mother and her connection with the fetus in the womb, and subsequent tendencies for emotional and physical illness.

Board-certified Greek psychiatrist, Dr. Theodota Chasapi, will address this timely topic during her presentation, “The Roots of Love & Hate,” as part of the ACO’s ongoing series of Social Orgonomy talks this Saturday, October 2nd at the Princeton Public Library, 65 Witherspoon St., Princeton, NJ from 3:00PM to 5:00PM. Admission is FREE thanks to underwriting support from Jack and Jean Sargent. Seating is limited and reservations are recommended. Refreshments will be served. Call (732) 821-1144 or make your reservation online by visiting http://www.orgonomy.org.

Time magazine article http://www.time.com/time/health/article/0,8599,2020815,00.html

This presentation has been approved by the American College of Nurse-Midwives for 0.2 continuing education credits and by DONA International for 1.75 continuing education units. (The ACNM does not endorse this program.)

ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΤΑΙ Ο ΡΑΪΧ ΓΙΑ ΟΣΑ ΕΛΕΓΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΡΚΙΝΟ

Γράφει:

Ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Έχω πεισθεί απόλυτα ότι ο Ράιχ είχε δίκιο στο 98% των όσων έλεγε.

Ωστόσο, από τη φύση μου καχύποπτος, ποτέ δεν δέχθηκα τους ισχυρισμούς του χωρίς να τους ελέγξω (καμιά χιλιοστή φορές). Ακόμα και για το συσσωρευτή οργόνης, που μου έχει σώσει τη ζωή αρκετές φορές, έρχονταν στιγμές που αμφέβαλα.

Διάβολε – έλεγα -είναι δυνατό αυτό το πράγμα να κάνει τέτοια θαύματα;

«Αυτό το πράγμα» με ένα καταπληκτικό τρόπο, φρόντιζε να μου δίνει μερικά γερά χαστούκια, κάθε επόμενη φορά που με θεράπευε, (Για να πεισθώ από την ακλόνητη πραγματικότητα, ακόμα μια φορά).

Αυτόν τον καιρό, βλέπω ξανά και ξανά να επιβεβαιώνεται ο Ράιχ στα όσα έλεγε για τον καρκίνο.

Στην αρχή, πριν μερικούς μήνες, ήρθε ένα δημοσίευμα των «Νιου Γιορκ Τάιμς», το οποίο έλεγε ότι ο καρκίνος δεν συμπεριφέρεται όπως μέχρι τώρα πιστεύανε οι επιστήμονες. (Για αυτό το δημοσίευμα θα επανέλθω).

Την Τετάρτη 2 Ιουνίου τού 2010 ένα δημοσίευμα με τίτλο: «Εντοπίζουν τον καρκίνο με απλή εξέταση αίματος», στην ουσία παραπλανούσε τους αναγνώστες, επειδή η βάση τού θέματος δεν είναι η σταγόνα τού αίματος, που αποκαλύπτει τη δημιουργία καρκίνου, (κάτι που είναι εδώ και πολύ καιρό γνωστό), αλλά ότι ο καρκίνος δεν σχετίζεται με τον όγκο, επειδή ο όγκος είναι το τελικό στάδιο τής καρκινογένεσης!

Αθάνατε Ράιχ. Ακριβώς ό,τι έλεγες ότι συμβαίνει εδώ και 70 χρόνια και σε θεωρούσαν τρελό, τσαρλατάνο κ.λπ.

Υποκλίνομαι στο μεγαλείο σου!

«Παρατηρούμε ποιες πρωτεΐνες πηγαίνουν σε “λάθος κατεύθυνση” και πώς αντιδρά το ανοσοποιητικό σύστημα. Είναι λες και το σώμα μας φωνάζει “έχω καρκίνο” πολύ πριν εντοπίσουμε έναν όγκο», λέει ένας από τους επιστήμονες, που συμμετέχει στις έρευνες για το τεστ αίματος.
Ο Ράιχ τα έλεγε αυτά πριν δεκαετίες. «Βιοπάθεια τού Καρκίνου» (εκδόσεις Άκμων». εξαντλημένο).
Ακολουθεί όλο το άρθρο από «Τα Νέα¨

Εντοπίζουν τον καρκίνο με απλή εξέταση αίματος

Ανιχνεύονται τα μηνύματα πριν από την εκδήλωση της νόσου

TΗΕ ΤΙΜΕS , Του Sam Lister

ΔΗΜΟΣΙΕΥΘΗΚΕ: Τετάρτη 2 Ιουνίου 2010
Σωτήρια αποδεικνύεται η εξέταση αίματος που αρχικά δημιουργήθηκε για να εντοπίζει τον καρκίνο των πνευμόνων, αφού θα διευκολύνει την έγκαιρη διάγνωση και θα αυξήσει τα ποσοστά επιβίωσης
Μια απλή εξέταση αίματος μπορεί να εντοπίζει τον καρκίνο πριν καν δημιουργηθεί ανιχνεύσιμος όγκος, ανακοίνωσαν χθες βρετανοί επιστήμονες. Η εξέταση, η οποία θα αρχίσει να εφαρμόζεται στη Βρετανία στις αρχές του επόμενου χρόνου, θεωρείται ότι θα αποτελέσει τομή στη διάγνωση του καρκίνου. 

Η εξέταση αυτή είναι η πρώτη που εντοπίζει με ακρίβεια τα μηνύματα που εκπέμπει το ανοσοποιητικό σύστημα όταν σε κάποιο σημείο του οργανισμού αρχίζει να δημιουργείται καρκίνος. Οι έρευνες δείχνουν ότι τέτοιου είδους σήματα είναι δυνατόν να εντοπιστούν έως και πέντε χρόνια πριν ανιχνευθεί ο όγκος, με αποτέλεσμα οι γιατροί να μπορούν να παρεμβαίνουν γρηγορότερα για τη θεραπεία.Οι επιστήμονες υπολογίζουν για την εξέταση, η οποία αρχικά δημιουργήθηκε για να εντοπίζει τον καρκίνο των πνευμόνων, ότι θα διευκολύνει την έγκαιρη διάγνωση και θα αυξήσει τα ποσοστά επιβίωσης. Ο εντοπισμός καρκίνου στους πνεύμονες, το πάγκρεας και τον οισοφάγο, συχνά γίνεται καθυστερημένα, δίνοντας στους ασθενείς λίγες πιθανότητες ίασης. Οι πρώτες δοκιμές της νέας εξέτασης που ονομάζεται Εarly CDΤ-Lung και αποτελεί προϊόν 15ετούς εργασίας ερευνητών στα Πανεπιστήμια του Νότιγχαμ και του Κάνσας, πραγματοποιήθηκαν σε 8.000 ασθενείς.Τα συμπτώματα (η πιο συχνή αιτία για την οποία καταφεύγουμε στον γιατρό) εμφανίζονται τις περισσότερες φορές αφού ο καρκίνος έχει αναπτυχθεί κατά τα 2/3-στην περίπτωση του καρκίνου των πνευμόνων ο όγκος μπορεί να έχει ήδη το μέγεθος μιας μπάλας του τένις. Σήμερα, με τις υπάρχουσες διαγνωστικές μεθόδους, δεν ανακαλύπτουμε τον καρκίνο παρά αφού τα καρκινικά κύτταρα έχουν ήδη διαιρεθεί 20 φορές- ο θάνατος συνήθως επέρχεται έπειτα από τις 40.Η διαδικασία
Κατά την εξέταση, αναλύεται το αίμα του ασθενούς για να καταγραφούν οι αντιδράσεις του ανοσοποιητικού συστήματος σε μοριακό επίπεδο, έπειτα από την έναρξη της καρκινογένεσης. Τα καρκινικά κύτταρα παράγουν μικρές ποσότητες αντιγόνων (πρωτεϊνικά μόρια), η εμφάνιση των οποίων προκαλεί την αντίδραση του ανοσοποιητικού συστήματος. Οι επιστήμονες παρακολουθούν τη δραστηριότητα των αυτοαντισωμάτων που παράγονται και εντοπίζουν ποιος συνδυασμός αντιγόνων δείχνει την παρουσία κάποιας συγκεκριμένης μορφής καρκίνου. Οι επιστήμονες μπορούν πλέον να εντοπίσουν αυτή τη μοριακή αντίδραση χρησιμοποιώντας μόλις 10 ml από το αίμα του ασθενούς.

Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΟΝΑ

Για την ώρα η εξέταση εντοπίζει τον καρκίνο των πνευμόνων, αλλά οι ερευνητές εργάζονται και για τον καρκίνο του μαστού

«Αρχίζουμε να κατανοούμε την καρκινογένεση με νέο τρόπο»

ΓΙΑ ΤΗΝ ΩΡΑ η εξέταση εντοπίζει τον καρκίνο των πνευμόνων, αλλά ήδη οι ερευνητές εργάζονται πάνω σε εξέταση για τον καρκίνο του στήθους. Προβλέπουν πάντως ότι θα μπορούν σε σύντομο χρονικό διάστημα να εντοπίζουν το 90% των περιπτώσεων καρκίνου. Η τεχνολογία που χρησιμοποιείται για την εφαρμογή της εξέτασης επινοήθηκε από επιστήμονες του Πανεπιστημίου του Νότιγχαμ και την εταιρεία ιατρικής έρευνας Οncimmune. «Αρχίζουμε να κατανοούμε την καρκινογένεση με έναν νέο τρόπο» εξηγεί ο επικεφαλής της έρευνας καθηγητής Τζον Ρόμπερτσον. «Παρατηρούμε ποιες πρωτεΐνες πηγαίνουν σε “λάθος κατεύθυνση” και πώς αντιδρά το ανοσοποιητικό σύστημα. Είναι λες και το σώμα μας φωνάζει “έχω καρκίνο” πολύ πριν εντοπίσουμε έναν όγκο».

Το σχετικό άρθρο με τη διεύθυνση τής ιστοσελίδας από την εφημερίδα ¨Τα Νέα»:

Οι κολοσσιαίες ανακαλύψεις τού Ράιχ, πολύ βαριές για τα στομάχια ορισμένων…

Γράφει:

Ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Το κατωτέρω κείμενο το έγραψα πριν 30 χρόνια περίπου. Παρά το μεγάλο διάστημα που πέρασε από τότε, οι ανακαλύψεις τού Ράιχ αντί να περάσουν στο χρονοντούλαπο τού τσαρλατανισμού και τής παραφροσύνης, όπως θα ήθελαν πάμπολλα οργανωμένα και ανοργάνωτα συμφέροντα, -ισμοί, και καταποντισμοί, ανθρωπάκοι και συγκινησιακά πανουκλιασμένα καθάρματα,  διατηρούν την ακλονητη ισχύ τους και όπως φαίνεται θα τη διατηρούν για όλους τους αιώνες που έρχονται. Ο λόγος είναι απλός. Δεν μπορούν συμφέροντα και αρρωστημένοι να κρύβουν για πολύ την πραγματικότητα και την αλήθεια.

(Το κείμενο που ακολουθεί αναδημοσιεύεται με ελάχιστες αλλαγές).

Βίλχελμ Ράιχ – ο μεγαλύτερος επιστήμονας όλων των αιώνων

«Χρειάζεται ένα πολύ ασυνήθιστο μυαλό

για να αναλύσει το ολοφάνερο»

Α. Ν. Γουάιτχεντ[1]

Ο Βίλχελμ Ράιχ ήταν πράγματι ο άνθρωπος που είχε ασυνήθιστο μυαλό καταφέρνοντας να αναλύσει το ολοφάνερο, δηλαδή τον ενεργειακό παλμό στην έμβια και άβια φύση, καθώς και τις σημαντικότατες προεκτάσεις του στο κοινωνικό γίγνεσθαι.

Για τις θεωρίες και τις ανακαλύψεις του που θα αναφερθούμε στη συνέχεια, εκδιώχθηκε από έξι κράτη. Διεγράφη από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα τής Δανίας. Διεγράφη από το Κομουνιστικό Κόμμα Γερμανίας και διεγράφη επίσης από το Κομουνιστικό Κόμμα Δανίας κι ας μην ήταν μέλος σε αυτό.

Οι φασίστες τον θεώρησαν κομουνιστή και πράκτορα τής Μόσχας. Οι κομουνιστές τον θεώρησαν αντεπαναστάτη και πράκτορα τής αστικής τάξης και εξαπέλυσαν πράκτορες, αλλά και ώθησαν συμπαθούντες τον κομουνισμό να τον εξοντώσουν. Οι ψυχαναλυτές τής εποχής  του τον θεώρησαν “παρανοϊκό”, ή αιρετικό, τον αποκάλεσαν «προφήτη τού καλύτερου οργασμού» και τον διέγραψαν με μεθοδευμένες ραδιουργίες από τη Διεθνή Ψυχαναλυτική Ένωση. Πενήντα χρόνια μετά το θάνατό του, το 2007, το Μουσείο Φρόιντ κάνοντας στροφή 180 μοιρών τον τίμησε με εντυπωσιακή έκθεση στη Βιέννη, αναγνωρίζοντας την τεράστια συμβολή του στις κοινωνικές επιστήμες. Οι φαρμακοβιομηχανίες τον φοβήθηκαν και η Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας των ΗΠΑ εξέφρασε στεναγμό ανακούφισης όταν κλείστηκε στη φυλακή!

Οι κολοσσιαίες ανακαλύψεις του, που ήταν πολύ πλατιές για το στενό μυαλό των ανθρώπων εκείνης τής εποχής – ίσως και των σημερινών – έγιναν αφορμή να  θεωρηθεί “περίεργος”. Άλλοι, απολύτως συνειδητά και με γκεμπελικό τρόπο διέδιδαν ότι είναι τρελός. Ο Ράιχ αποτελεί μοναδική περίπτωση επιστήμονα στην καταγραμμένη ιστορία τού «πολιτισμού» μας, που η προσωπικότητά του βιτριολικά δυσφημίστηκε, και το επιστημονικό του έργο δέχθηκε λυσσασμένη επίθεση από εντελώς διαφορετικά οργανωμένα συμφέροντα και ομάδες ανθρώπων. Για παράδειγμα, τα βιβλία του απαγορεύτηκαν στη Σοβιετική Ένωση, κάηκαν και απαγορεύτηκαν στη ναζιστική Γερμανία και κάηκαν και απαγορεύτηκαν στο λίκνο τής ελευθερίας τις Ηνωμένες Πολιτείες τής Αμερικής.

Την αρχή έκαναν τα κομουνιστικά κόμματα απαγορεύοντας την διακίνηση των βιβλίων του σε Γερμανία, Αυστρία και ΕΣΣΔ. Τη σκυτάλη πήραν οι ναζί, απαγορεύοντας και καίγοντάς τα. Ακολούθησε η Υπηρεσία Τροφών και Φαρμάκων των ΗΠΑ με ισοπεδωτικές τακτικές. Απαγόρευσε τα βιβλία του, τα έκαψε(!) κατέστρεψε επιστημονικές του συσκευές, απαγόρευσε οποιαδήποτε περαιτέρω εφαρμογή ανακαλύψεών του σε ανθρώπους, και το απίστευτο απαγορεύτηκε οποιαδήποτε συνέχιση ερευνών και πειραμάτων ακόμα και σε ζώα, όχι φυσικά για λόγους φιλευσπλαχνίας. Όλα αυτά με μια απολύτως “τυφλή” απόφαση δικαστηρίου, χωρίς δηλαδή να προϋπάρξει η βάσανος τής δίκης και τής αναγκαίας εξέτασης ντοκουμέντων και μαρτύρων για την ύπαρξη ή όχι τής οργόνης και τη χρησιμότητα ή όχι των συσσωρευτών οργόνης!

Το FBI τον παρακολούθησε κι ερεύνησε το παρελθόν του για χρόνια με σκοπό να βρει αιτίες για να τον απελάσει, χωρίς αποτέλεσμα. Συκοφάντες, οδήγησαν το  FBI σε μια δεύτερη έρευνα, που κατέληξε στο πουθενά, αλλά οι συκοφαντίες περί “τρέλας”, έγιναν πλέον επίσημα απόρρητα έγγραφα, που τον συνόδευαν και καθόρισαν σε μεγάλο μέρος την αντίδραση κυβερνητικών υπηρεσιών σε κρίσιμα ζητήματα που τον αφορούσαν. Η γνωστή και «αμαρτωλή» Υπηρεσία Τροφών και Φαρμάκων των ΗΠΑ, η FDA, ξόδεψε εκατομμύρια δολάρια ερευνώντας το επιστημονικό του έργο και «ανακρίνοντας» ασθενείς του για να βρει στοιχεία που θα αποδείκνυαν ότι είναι τσαρλατάνος. Τελικά με πειράματα που διεξήγε τα οποία στην ουσία αποδείκνυαν τη βασιμότητα των ισχυρισμών του, αλλά χωρίς να τα παρουσιάσει στη δίκη του, κρατώντας τα απόρρητα(!), και χωρίς να έχει κατάφερε να βρει τίποτα εναντίον του, με ψευδή στοιχεία, όπως φαίνεται από έγγραφά της που ήρθαν με αναγκαστικές διαδικασίες στο φως τής δημοσιότητας και με νομικίστικες κατηγορίες κατάφερε να τον κλείσει στη φυλακή, όπου, όπως καταγγέλλουν τα παιδιά του, δολοφονήθηκε.

Ο μεγαλοφυής αυτός επιστήμονας γεννήθηκε το 1897 και πέθανε το 1957. Ως μαθητής τού Φρόιντ υπήρξε ένας από τους πλέον ταλαντούχους και ο πατέρας τής ψυχανάλυσης τον αντάμειψε γι’ αυτό, προωθώντας τον σε εξέχουσες θέσεις στην Ψυχαναλυτική Κλινική τής Βιέννης, ενώ ήταν ακόμα πολύ νέος στο ξεκίνημα τής επιστημονικής του καριέρας, παραμερίζοντας άλλους κορυφαίους και ηλικιωμένους συνεργάτες του. Έτσι, εξέθρεψε άθελά του ένα αβυσσαλέο μίσος από εκείνους τους ψυχαναλυτές που ένιωσαν ότι παραμερίστηκαν, μίσος που τον ακολούθησε σε ολόκληρη τη ζωή του.

Ο Ράιχ από πολύ νωρίς, ήδη από το ξεκίνημα τής επιστημονικής του καριέρας, είχε αρχίσει να αντιλαμβάνεται ότι η λίμπιντο τού Φρόιντ ήταν πραγματική ενέργεια και όχι μόνο μια έννοια και αυτό κατάφερε να το αποδείξει στην πορεία των επιστημονικών ερευνών του. Η κόκκινη κλωστή που διαπερνά κι ενώνει το έργο του, αλλά και ο θεμέλιος λίθος των ανακαλύψεών του στην ανθρώπινη παθολογία, θα μπορούσε να αποδοθεί με μια απλή πρόταση:

Όσο περισσότερο εμποδισμένη είναι η δυνατότητα ολοκληρωμένου οργασμού και τής συνακόλουθης ενεργειακής εκφόρτισης, τόσο πιο πολύ οξύνονται οι ψυχικές και παθήσεις. Αργότερα ανακάλυψε ότι η ανικανότητα ενεργειακής εκτόνωσης συνδέεται και με σωματικές ασθένειες που ονόμασε βιοπάθειες και η παραδοσιακή ιατρική θεωρεί απροσδιόριστης αιτιολογίας.

Ο εμποδισμένος οργασμός ή αλλιώς η διαταραγμένη ενεργειακή ισορροπία του οργανισμού ή ανικανότητα πλήρους ενεργειακής εκφόρτισης προϋποθέτει θωράκιση. Την έννοια τής θωράκισης τη διαμόρφωσε καθώς παρατηρούσε στη διάρκεια τής κλινικής δουλειάς του τη σωματική ακαμψία και συγκινησιακή νέκρα των ασθενών του, αλλά και διαπιστώνοντας ότι αυτά που έλεγαν δεν είχαν ουσιαστική σημασία αλλά είχε μεγάλη βαρύτητα ο τρόπος που εκφράζονταν. Θωράκιση είναι η χρόνια μυϊκή συστολή ομάδων μυώνων, ιστών αλλά και οργάνων. Δημιουργείται κυρίως στα πρώιμα χρόνια, όταν το παιδί καταπνίγει τις ποικίλες συγκινήσεις του ή αμύνεται απέναντι σε εξωτερικά δυσάρεστα ερεθίσματα.

Ο Ράιχ παρατήρησε πως όταν αφαιρείται η θωράκιση, μέσω τής θεραπευτικής προσέγγισης, (που στα αρχικά της στάδια ονόμασε νευροφυτοθεραπεία και στην ολοκλήρωσή της ιατρική οργονοθεραπεία), τότε η ενέργεια που υπάρχει στον οργανισμό δεσμευμένη στη θωράκιση, κινείται ελεύθερα κι «εμφανίζεται» μέσω ενός ακούσιου σωματικού παλμού, πού τον ονόμασε αντανακλαστικό οργασμού.

Η αφαίρεση (ακόμα και η σημαντική μείωση) τής θωράκισης δίνει κατά πολύ βαθύτερη και συγκλονιστικότερη εμπειρία στο ερωτικό αγκάλιασμα, και παράλληλα απαλλάσσει το άτομο από τα νευρωτικά συμπτώματα ή τις ψυχωτικές κρίσεις, όπως και από προγενετήσιες καθηλώσεις: Τις σαδιστικές και μαζοχιστικές τάσεις, την παιδοφιλία, ηδονοβλεψία, επιδειξιομανία, νεκροφιλία  κ.α.

Προεκτείνοντας τις παρατηρήσεις του σχετικά με τη θωράκιση στον κοινωνικό χώρο, διαπίστωσε ότι τα θωρακισμένα άτομα γίνονται απαθή, υποχωρητικά, υποτακτικά κι έχουν την ανάγκη καθοδήγησης. Όταν βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας, τότε διαμορφώνουν τυραννική συμπεριφορά, ακριβώς γιατί το βιοσύστημά τους είναι άκαμπτο. Με λίγα λόγια, όπως σημειώνει στα γραπτά του, όσο οι νόμοι τής ζωής είναι διαταραγμένοι στους ανθρώπους, είναι αδύνατο να επικρατήσει οποιαδήποτε αρμονία και αυτοκυβέρνηση στον κοινωνικό χώρο. Το πρόβλημα θα υφίσταται πάντα, όχι επειδή θα υπάρχουν Χίτλερ και Στάλιν που επιθυμούν την εξουσία, αλλά επειδή οι μάζες θα τη δίνουν με τη θέληση τους.

Το ανήσυχο μυαλό τού Ράιχ ποτέ δεν έπαψε να ερευνά και να αναρωτιέται. Θέλοντας να επιβεβαιώσει την κολοσσιαία ανακάλυψή του, δηλαδή την ύπαρξη και τις εκδηλώσεις τής υγείας ή τής αρρώστιας από τον τρόπο που πάλλεται αυτή η ενέργεια μέσα στον οργανισμό, άρχισε να ερευνά τις μικρότερες μονάδες ζωής. Έτσι ανακάλυψε τα βιόντα. Αυτά είναι ενεργειακές κύστεις, δηλαδή μεταβατικές μορφές από την άβια στην έμβια ύλη και αντιπροσωπεύουν μια ακόμα κολοσσιαία ανακάλυψη γιατί δίνουν το κλειδί για να ανοίξει η πόρτα τού μεγάλου αινίγματος τής βιογένεσης.

Όταν δημοσιεύτηκε η εργασία του για τα βιόντα, δέχθηκε σκληρές επιθέσεις με πάνω από εκατό λιβελλογραφήματα σε ΜΜΕ, ενώ παράλληλα, αυτή η ανακάλυψη αποτέλεσε μια από τις αφορμές που κατηγορήθηκε ως παρανοϊκός. Ο Ράιχ σε όλο εκείνο τον καταιγισμό απάντησε με μια και μόνη πρόταση: «Ελέγξτε και επαναλάβετε τα πειράματά μου». Κανένας από τους συκοφάντες του δεν το έκανε.

Ένας επιστημονικός οργανισμός που επαναλαμβάνει συνεχώς τα πειράματά του κι έχει επιβεβαιώσει την αλήθεια των ισχυρισμών του είναι το Αμερικανικό Κολέγιο τής Οργονομίας. Άλλοι ανεξάρτητοι ερευνητές σε όλο τον κόσμο έχουν επιβεβαιώσει επίσης τη συγκλονιστική αλήθεια αυτής τής ανακάλυψης. Όπως ο καθηγητής Ρότζερ Ντι Τέιγ και η Γαλλική Ακαδημία Επιστημών, η οποία όμως ήθελε να παραλείψει την ενεργειακή ερμηνεία της θεωρίας του κι έτσι δεν ολοκληρώθηκε η συνεργασία με το Ράιχ και η τελική αναγνώριση δεν προχώρησε.

Τα βιόντα τον βοήθησαν να αντιληφθεί ότι η ενέργεια που φωταυγεί γύρω τους, δεν είναι παρά η ίδια η ενέργεια που υπάρχει και στους ζωντανούς οργανισμούς, από το απλό πρωτόζωο έως τον άνθρωπο, καθώς και η ίδια που υπάρχει στην ατμόσφαιρα.

Με χιλιάδες πειράματα που περιγράφονται στα βιβλία του και λεπτομερώς στα αρχεία του Μουσείου Ράιχ, επιβεβαίωσε την ύπαρξη αυτής τής ενέργειας, που στο μεταξύ την ονόμασε «οργόνη», ενώ ανακάλυψε μια συσκευή για να τη συγκεντρώνει, καθώς ερευνούσε τις ιδιότητες των βιόντων.

Τη δυνατότητα τής συσκευής να συγκεντρώνει την οργόνη την απέδειξε με πολλά πειράματα και κανένα από αυτά δεν έχει αποδειχθεί λάθος μέχρι σήμερα. Ο ίδιος ο Αϊνστάιν επιβεβαίωσε την ισχύ της, αλλά ερμήνευσε με «αφελή» τρόπο τις εντυπωσιακές μετρήσεις που έπαιρνε, οι οποίες κατά δήλωσή του αποτελούν βόμβα για την επιστήμη της φυσικής. Ο Ράιχ τη συσκευή την ονόμασε συσσωρευτή οργόνης και τη χρησιμοποίησε σε πειραματικές έρευνες για τη θεραπευτική αγωγή καρκινοπαθών και άλλων ασθενών με ικανοποιητικά αποτελέσματα.

Στη συνέχεια άρχισε να διαπιστώνει ότι αυτή η ενέργεια, που συγκέντρωνε ο οργονοθάλαμος, είχε κινητήρια δύναμη και τελικά κατάφερε να κινήσει ένα μοτέρ. Υπάρχουν πολλές μαρτυρίες για την κίνηση αυτού τού μοτέρ και μεταξύ άλλων υπάρχει και σχετικό φιλμ στο Μουσείο Βίλχελμ Ράιχ, στην κωμόπολη Ρέιντζλι τής πολιτείας Μέιν. (Το ίδιο φιλμ παρουσιάστηκε στη Βιέννη το 2007 και αρχές τού 2008, με αφορμή την έκθεση που οργάνωσε το Μουσείο Φρόιντ τιμώντας το έργο του).

Ο Α. Νιλ, ο διάσημος παιδαγωγός και ιδρυτής τού ευρέως γνωστού αντιαυταρχικού σχολείου Σάμερχιλ, περιέγραψε ως εξής το γεγονός:

«Πριν δέκα χρόνια στη Μέιν είδα ένα μικρό κινητήρα να κινείται όταν συνδεόταν με έναν οργονοσυσσωρευτή. «Η δύναμη τού μέλλοντος» φώναξε γελαστός ο Ράιχ».

Πράγματι, ακριβώς έτσι είναι. Η οργόνη αποτελεί τη δύναμη τού μέλλοντος. Αυτή είναι η ανεξάντλητη ενέργεια που θα τροφοδοτεί την ανθρωπότητα και παράλληλα, από τη στιγμή που θα αφεθεί να ρέει ανεμπόδιστη στους ανθρώπους, θα βγάλει τον κόσμο από την περίοδο τής βαρβαρότητας και τής κρυφής ή φανερής βίας και θα τον περάσει στην περίοδο του πραγματικού πολιτισμού.

Οι κολοσσιαίες ανακαλύψεις τού Ράιχ, πολύ βαριές για τα στομάχια ορισμένων...

Όμως, δυστυχώς, κανείς δε γνωρίζει πώς λειτουργεί ο κινητήρας οργόνης. Ο Ράιχ φοβούμενος την εκμετάλλευση αυτής τής ανακάλυψης από διαταραγμένα άτομα, κράτησε μυστικό ένα παράγοντα Υ. Ο μόνος, που ίσως γνωρίζει το μυστικό αυτό, είναι ο βοηθός τού Ράιχ, ο Γουίλιαμ Γουάσιγκτον, ο οποίος εξαφανίστηκε μυστηριωδώς, παίρνοντας μαζί του και δύο οργονοκινητήρες.

Προεκτείνοντας τις έρευνές του ο Ράιχ θέλησε να δει αν η οργόνη έχει τη δύναμη να δρα ως αντίδοτο στη ραδιενέργεια και να την εξουδετερώνει. Έβαλε ένα μιλιγκράμ ραδίου σ’ ένα συσσωρευτή οργόνης και τα αποτελέσματα ήταν αντίθετα των προσδοκιών του, αλλά παρ’ όλα αυτά καταπληκτικά, αλλά και καταστροφικά. Η αλληλεπίδραση τού ραδίου με τη συγκεντρωμένη οργόνη μέσα στον οργονοθάλαμο, έκανε την περιοχή να μοιάζει βομβαρδισμένη με ατομική βόμβα και προκάλεσε σοβαρά πολύ προβλήματα υγείας στους συνεργάτες του, αλλά και στον ίδιο. Το πείραμα κατέδειξε, ότι η ραδιενέργεια είναι διπλά καταστροφική. Όχι μόνο από την άμεση ακτινοβολία, αλλά και από την υπερβολικά μεγάλη διέγερση που προκαλεί στην οργόνη. Αυτή τη διέγερση την ονόμασε όρανουρ και την επακόλουθη ακινητοποίηση και «θάνατο» τής οργόνης το ονόμασε Θ.ΟΡ. (DOR – Deadly Orgone Radiation). Ο Ράιχ παρατήρησε επίσης ότι η άμεση επαφή με περιβάλλον όρανουρ, καταφέρνοντας να διαλύει το κοινωνικό προσωπείο, έφερνε στην επιφάνεια το δευτερογενές καταστροφικό στρώμα τού χαρακτήρα. Αυτή η καλά κρυμμένη καταστροφικότητα που εκφράζεται (συνήθως) τέλεια καμουφλαρισμένη, με μύριους τρόπους στο όνομα «καλών σκοπών ή προθέσεων», ονομάστηκε από τον Ράιχ συγκινησιακή πανούκλα, μια ακόμα συγκλονιστική ανακάλυψή του, που εξηγεί ικανοποιητικά την ατομική και κοινωνική καταστροφικότητα, η οποία ερμηνεύθηκε ακόμα περισσότερο μέσα από τις κλινικές παρατηρήσεις των γιατρών τού Αμερικανικού Κολεγίου τής Οργονομίας και αποδίδεται πληρέστερα στο βιβλίο του γιατρού οργονομιστή Τσαρλς Κόνια.[2]

Μια ακόμα από τις παρενέργειες τού πειράματος όρανουρ – η θανατηφόρα οργόνη – που έμεινε πάνω από την περιοχή όπου πραγματοποιήθηκε το προαναφερόμενο πείραμα, έσπρωξε τον Ράιχ να κάνει μια σημαντική ανακάλυψη, στην προσπάθειά του να διώξει αυτή την επικίνδυνη για τη ζωή ενέργεια. Ανακάλυψε μια συσκευή που με κατάλληλους χειρισμούς μπορεί να επιδρά στον καιρό. Ο Ράιχ βρήκε ότι ο νεφοδιαλυτής, έτσι ονόμασε αυτή τη συσκευή, μπορεί να σταματά την ερημοποίηση τής Γης, να διακόπτει την ξηρασία και να αλλάζει διάφορα άλλα μετεωρολογικά φαινόμενα.

Υπάρχουν πολλές ακόμα συνταρακτικές ανακαλύψεις τού Ράιχ (όπως αυτές στο χώρο τής προατομικής χημείας) που δεν θα αναφερθούμε σ’ αυτές για λόγους χώρου. Δεν αναιρούν σε τίποτα όσες προαναφέρθηκαν. Αντίθετα, δένουν αρμονικά μαζί τους σχηματίζοντας το πανόραμα τού τεράστιου έργου του. Αξίζει να γνωρίζουμε ότι αυτή η μέγιστη προσφορά στην ανθρωπότητα – που μόλις τώρα αρχίζει να κατανοείται – έγινε στη διάρκεια τής ζωής ενός ανθρώπου, που πέρασε φοβερά ταραχώδη ζωή.

Ο Ράιχ είχε την ατυχία να δει σε πολύ μικρή ηλικία τους δύο γονείς του να πεθαίνουν με τραγικό τρόπο. Βίωσε για χρόνια και στα πολεμικά μέτωπα τη φρίκη τού Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, είδε στη συνέχεια το θάνατο τού αδελφού του και από πολύ νωρίς ως φοιτητής ιατρικής συμμετείχε στον κλειστό κύκλο τού Φρόιντ βιώνοντας τις ραδιουργίες και τα μίση των συναδέλφων του. Έζησε σε εφτά κράτη, διώχθηκε από τους μηχανισμούς έξι κρατών και συκοφαντήθηκε πέρα από κάθε όριο από τα πλέον ετερόκλητα ιδεολογικά και εμπορικά συμφέροντα, παντρεύτηκε τρεις φορές κι έκανε τρία παιδιά.

Εκτός από τις λαμπρές σπουδές του στην ιατρική, απέκτησε βαθιά γνώση στην ψυχολογία, κοινωνιολογία, βιολογία, βακτηριολογία, παθολογία, μαθηματικά, φυσική, χημεία, μηχανική, μετεωρολογία και αστρονομία. Εξελίχθηκε σε ικανότατο και ταλαντούχο ζωγράφο, γλύπτη και συγγραφέα, ενώ έπαιζε ακορντεόν, πιάνο, όργανο και συνέθετε μουσική.

Προς το τέλος τής ζωής του ασχολήθηκε εμπεριστατωμένα με τα νομικά, που είχε ξεκινήσει να σπουδάσει και εγκατέλειψε για χάρη τής ιατρικής. Ακόμα, θεμελίωσε μια νέα επιστήμη, την Οργονομία, που ερμηνεύει και μελετά τους νόμους κίνησης τής οργόνης στον άνθρωπο και στη φύση.

Έχει γράψει εκατοντάδες άρθρα, δεκάδες βιβλία, μερικά από τα οποία έχουν χαρακτηρισθεί κλασικά, ενώ περιμένουν τους ερευνητές δεκάδες χιλιάδες σελίδες, που κρύβουν θησαυρούς γνώσης γραμμένες από αυτόν, που είδαν το φως τής δημοσιότητας το 2007, με το άνοιγμα των αρχείων του, 50 χρόνια από το θάνατό του, όπως είχε ζητήσει να γίνει με τη διαθήκη του.

ΑΠΟ ΕΔΩ ΚΑΤΕΒΑΖΕΤΕ ΣΕΛΙΔΟΠΟΙΗΜΕΝΟ ΣΕ PDF ΤΟ ΙΔΙΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΜΕ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΕΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ discoveries.reich


[1] Μαθηματικός και φιλόσοφος Άλφρεντ Νορθ Γουάιτχεντ (1861-1947)

[2]  «The Enotional Plaque» by Charles Konia, M.D. – http://s258080177.e-shop.info/shop/article_1/The-Emotional-Plague.html?shop_param=cid=2&aid=1&

——————————————————-

Το ανωτέρω κείμενο, γράφτηκε το 1991. Ελάχιστα βελτιωμένο το 2009, αποτελεί προϊόν πνευματικής ιδιοκτησίας. Συνακόλουθα υπόκειται στους σχετικούς εθνικούς και διεθνείς νόμους, οι οποίοι απαγορεύουν οποιαδήποτε μερική ή ολική χρήση του χωρίς την έγγραφη άδεια τού συγγραφέα.

© Χρήστος Μουσουλιώτης, 1991

akodikas@otenet.gr

https://yperthesi.wordpress.com

Βίλχελμ Ράιχ: Μια ζωή ανακαλύψεις

Ένας επιστήμονας που θα έπρεπε να τιμηθεί με πολλά βραβεία Νόμπελ είναι ο Βίλχελμ Ράιχ. Αντί αυτού το συγκινησιακά πανουκλιασμένο επιστημονικό κατεστημένο τής εποχής του, συνεπικουρούμενο από εμπορικά συμφέροντα, -ισμούς, ιδεοληπτικούς παράφρονες, πράκτορες μυστικών υπηρεσιών διαφόρων κρατών και άλλους, που απλώς τρόμαζαν από τα όσα επαναστατικά έλεγε και ανακάλυπτε, τον πολέμησαν λυσσασμένα.

Το απίστευτο που συνέβη είναι το γεγονός ότι τα βιβλία του απαγορεύτηκαν στην ΕΣΣΔ, απαγορεύτηκαν από τη Γκεστάπο τού Χίτλερ, απαγορεύτηκαν από την Υπηρεσία Τροφών και Φαρμάκων των ΗΠΑ (μέσω απόφασης δικαστηρίου) και απαγορεύτηκαν σε όλο το χώρο κρατών που επηρέαζε τότε η Μόσχα. Επιπλέον, κάηκαν τόσο στη ναζιστική Γερμανία, την κομουνιστική ΕΣΣΔ, όσο και στην καπιταλιστική Αμερική, χωρίς να διαμαρτυρηθεί ούτε ένας διανοούμενος!

Πρόκειται για ένα απίστευτο επιστημονικό, κοινωνικοπολιτικό, επαγγελματικό και δικαστικό συκοφαντικό πραξικόπημα σε βάρος τού Ράιχ, που οι απόηχοί του έρχονται έως τις μέρες μας. Δυστυχώς ακόμα και σήμερα αναμασιούνται από αδαείς, συγκινησιακά πανουκλιασμένους ή καλόπαιδα, που δεν μπορούν να χωνέψουν τα όσα επαναστατικά ανακάλυψε.

Βίλχελμ Ράιχ (1897-1957)