83 Χρόνια από τη «Μαζική ψυχολογία τού φασισμού», 63 χρόνια από τη γέννηση τής οργονομικής κοινωνιολογίας, 43 χρόνια από την κοινωνική οργονομία τού Έλσγουορθ Μπέικερ

Γράφει:

ο Μάρκος Κώτσιας1

Οι ισχυρότερες και συγκλονιστικότερες επιβεβαιώσεις της κοινωνικής οργονομίας (πρώην σεξ-οικονομικής μαζικής ψυχολογίας), ειδικά σε θέματα φασισμού κάθε απόχρωσης, έρχονται όχι από “διανοούμενους” μα από τις γενναίες εκείνες ψυχές των “προδοτών”, που απέδρασαν νύχτα από τον κόσμο της νοσηρής ιδεολογίας και στράφηκαν παθιασμένα υπέρ της ζωής, του έρωτα και της εργασίας – καταγγέλλοντας μάλιστα την πολιτική πανούκλα με λόγο απλό και ευθύ, με μια διατύπωση που θα υπέγραφε φαρδιά-πλατιά κάθε οργονομιστής γιατρός.

%ce%bc%ce%ac%cf%81%ce%ba%ce%bf%cf%82-%ce%ba%cf%8e%cf%84%cf%83%ce%b9%ce%b1%cf%82

Ο Μάρκος Κώτσιας.

Έχουμε για παράδειγμα τις μαρτυρίες του πρώην χρυσαυγίτη Χάρη Κουσουμβρή, ο οποίος έχει καταλάβει πολύ καλύτερα από ΚΑΘΕ αριστερό αντιφασίστα πού ακριβώς εδράζεται ο φασισμός, ποια είναι η πρώτη ύλη του, το αίμα του, η ενεργειακή του πηγή.

Το ονομάζει “ρομαντισμό”: έντονη συγκίνηση, παρόρμηση για δράση, υπόσχεση ένωσης (όλα τα φασιστικά σύμβολα υπαινίσσονται κάτι τέτοιο). Ο Μιχαλολιάκος καταγγέλλεται ΕΙΡΩΝΙΚΑ ως “ο διαχειριστής του ρομαντισμού μας”!

Ας σκεφτούμε αυτή την εξόχως οργονομική φράση.

ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ του ΡΟΜΑΝΤΙΣΜΟΥ. Ένα φριχτό είδος ενεργειακής οικονομίας των (δευτερογενών) συγκινήσεων.

Η σύγχρονη πολιτική σκέψη, ογδόντα βάλε χρόνια πίσω, ακόμη θεωρεί το φασισμό σαν κάτι σχετικό με “καπιταλισμό”, “συντηρητισμό”, “δεξιά”, κάτι σχετικό με “πολιτική” με την παλαιά έννοια.

Ιδέα δεν έχει με ποιον τρόπο ο φασισμός βαμπιρίζει στις συγκινήσεις των εφήβων. Ακόμη λιγότερη ιδέα για την αληθινή φύση των συγκινήσεων και τη ΣΗΜΑΣΙΑ τους για την κοινωνική σκέψη και το μέλλον του κόσμου.

Έχουμε τις μαρτυρίες του πρώην πράκτορα της KGB Yuri A. Bezmenov, ο οποίος είχε καταλάβει πολύ καλύτερα από κάθε πολιτικάντη ότι ο κομμουνισμός (με τη σταλινική μορφή του κόκκινου φασισμού) δεν είναι πολιτικό κόμμα αλλά οργανωμένη συγκινησιακή πανούκλα, πως δεν έχει ορθολογικούς στόχους πέρα από την απόκτηση απόλυτης εξουσίας ως αυτοσκοπός ή για τη συγκάλυψη βιοπαθητικών δραστηριοτήτων. Καμιά σχέση με ελευθερία ή έστω με γεωπολιτική!

Η διατύπωσή του περί “κομμουνισμού ως ολοκληρωτικού πολέμου ενάντια στην ανθρωπότητα και τον ανθρώπινο πολιτισμό” μάς θυμίζει έντονα τη διατύπωση του Reich περί “στόχου του ερυθρού φασισμού να καταργήσει και να εκμηδενίσει τις κοινές ρίζες της ζωής και της ευτυχίας που υπάρχουν μέσα σε κάθε άνθρωπο”.

Μια ανάγνωση των έργων του Orwell θα μας θυμίσει τι σημαίνουν όλα αυτά, και άσε τους άλλους να λένε πως ήταν “τρελός” που τα έλεγε, μια δολοφονική κατηγορία προελεύσεως Κρεμλίνου.

Ο Bezmenov ρίσκαρε τη ζωή του και ήρθε στην Αθήνα στην πρεσβεία της Αμερικής ντυμένος χίπης μπας και γλιτώσει τα γκούλαγκ, για να πει την ιστορία του στη Δύση και τον αποκαλούν φασίστα και παρανοϊκό οι τυχόντες.

Δίδασκε πως σε οργανισμούς της πανούκλας ο ιδανικός χαρακτήρας για να πάει μπροστά ήταν “ένας που δεν μπορούσε να δώσει η να πάρει αγάπη”, εκτός από “βαριά διεστραμμένο σεξ” – όπως ήξερε για αυτή την χαρακτηριστική πτωματοκρατία και η δική μας Έλλη Παππά, σύντροφος του Νίκου Μπελογιάννη, στον οποίο δόθηκε ο ρόλος του μάρτυρα στο δημοφιλές σταλινικό παιχνίδι “αν έχεις δυο ενοχλητικούς, κάνε τον έναν προδότη και τον άλλο μάρτυρα και στείλε τους στο θάνατο”.2

Το συγκλονιστικό βιβλίο της Έλλης “μαρτυρίες μιας διαδρομής” είναι η δολοφονία του Χριστού στην ελληνική πολιτική σκηνή.

Έχουμε τις μαρτυρίες τόσων και τόσων γυναικών που ξέφυγαν από το Ισλάμ, σχετικά με το είδος των λυσσασμένων, διεστραμμένων όντων κυκλοφορούν και κάνουν κουμάντο. Στη Δύση κάθε κριτική ισοδυναμεί με ρατσισμό, πολλές φορές εις βάρος των αληθινών κακομοίρηδων φουκαράδων.

Η σχέση μεταξύ της συγκινησιακής/ερωτικής δυσλειτουργίας και της γενικευμένης κοινωνικής μιζέριας και πολιτικής κτηνωδίας είναι αυτονόητη εκεί που δεν μετράει, και άγνωστη εκεί που θα έπρεπε. Το ότι το Ισλάμ δεν είναι θρησκεία άλλα πολιτική ολοκληρωτική ιδεολογία αντίστοιχη με τον χριστιανισμό του μεσαίωνα δεν έχει γίνει αντιληπτό πουθενά.

Η κοινωνική οργονομία δεν θα έχει καμιά “δημόσια αναγνώριση” για τις επιβεβαιώσεις της, ούτε κανέναν “αντιπρόσωπο” να ανοίγει σαμπάνιες για κάθε ευνοϊκό δημοσίευμα.

Απλά υπάρχει, μικρό μα γερό θεμέλιο για όποιον ξέφυγε αλώβητος από φλυαρίες, πολιτικολογίες και μεταφυσικές, για όποιον κράτησε μια κάποια επαφή με τον ωκεανό από όπου προερχόμαστε και όπου θα ξαναγυρίσουμε.

————————————–

1 Συμπλήρωμα από τον Χρήστο Μουσουλιώτη: Για τον ταλαντούχο πιανίστα Μάρκο Κώτσια έγραφα πριν καιρό στο κείμενό μου με τίτλο «Οργονομία, Τέχνη και Λογοτεχνία» «…Δεν έχω συναντήσει ούτε έναν άνθρωπο τής τέχνης που να μην τον αγγίζουν λίγο ή πολύ οι ανακαλύψεις τού Ράιχ και γνωρίζω αρκετούς. Ο Μάρκος Κώτσιας εκτός από το τεράστιο ταλέντο του, δείχνει να διαθέτει πολύ μεγάλη και βαθιά επαφή με τις πραγματικότητες τής ζωής.

Η πάγια επαφή των ανθρώπων τής τέχνης με την οργόνη, (την ενέργεια, όπως την ονομάζουν όταν ανήκουν στις γνωστές ανατολικές φιλοσοφίες που την έχουν ανακαλύψει μερικώς και συνήθως διαστρεβλωμένα), αποκαλύπτει ότι οι άνθρωποι τής τέχνης έχουν ανοιχτό από ένα μικρό ρυάκι έως ένα μεγάλο ποτάμι για την αντίληψη και επαφή των ατομικών ή κοινωνικών οργονοτικών φαινομένων με τον υγιή πυρήνα τους. Γι’ αυτό αντιλαμβάνονται εύκολα και άμεσα την αλήθεια των λεγομένων τού Ράιχ, επειδή αυτά δεν είναι τίποτα άλλο παρά η μεγάλη αλήθεια και πραγματικότητα των φυσικών νόμων, που κάθε παλλόμενος οργανισμός αναγνωρίζει ως αυθεντική πραγματικότητα.

Όπως αναφέρει ο Ράιχ «…η «ατόφια» και «υψηλή» φύση τού ανθρώπου, εκείνη που τον συνδέει με τον κόσμο του, μόνο στη μεγάλη τέχνη έχει βρει τη γνήσια έκφρασή της, ιδίως στη μουσική και τη ζωγραφική», εννοώντας με αυτό ότι ο βαθύτερος και υγιής πυρήνας τού ανθρώπου, από τότε που καταστράφηκε η μητρογραμμική δομή τής κοινωνίας, η οποία λειτουργούσε με γνήσια εργασιοδημοκρατία, εκπροσωπείται και εκφράζεται σήμερα, κυρίως με την τέχνη!!!

Αυτό είναι συγκλονιστικά τρομερό στη σύλληψή του. Μόνο ο Ράιχ μπορούσε να το παρατηρήσει. Εάν δε βάλουμε δίπλα του και τις ανακαλύψεις έναν αιώνα αργότερα από τον Μέσμερ ενός άλλου ιδιοφυούς, τού Ράιχενμπαχ, ο οποίος μέσω εκατοντάδων επαναλήψεων με «ευαίσθητους», είχε ανακαλύψει (μεταξύ πολλών άλλων συγκλονιστικών) ότι τα μουσικά όργανα όταν ο καλλιτέχνης τα αναγκάζει να δονούνται από τις μουσικές νότες, τότε λαμπυρίζουν και αστράφτουν από ενέργεια, τότε αντιλαμβανόμαστε κάπως τις άπειρες προεκτάσεις τού ζητήματος…

2 ΕΛΛΗ ΠΑΠΠΑ «Ο Ζαχαριάδης ευθύνεται για την εκτέλεση του Μπελογιάννη» – http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=353487

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s