6ο – Πώς διαδίδεται η γνώση (τής άγνοιας) για το έργο τού Ράιχ

Γράφει:

ο Χρήστος Μουσουλιώτης

Δεν έχει προηγούμενο το καταπληκτικό πείραμα τού Ραφαηλίδη με το οποίο πιθανώς μπορεί να γίνει διάγνωση καρκίνου με μια μέθοδο φωτογράφισης πριν αυτός γίνει αντιληπτός με τη μορφή όγκου.

Προφανώς φαίνεται να είναι σωστός ο συλλογισμός και τα ευρήματά του τον υποστήριζαν, (όπως μου είχε πει), αλλά πρέπει να διεξαχθεί συστηματική εργαστηριακή και κλινική έρευνα για να ξεκαθαρίσει αυτό το πολύ σημαντικό ζήτημα, εκτός κι αν κάποιος πρωτοπόρος αναλάβει να το φέρει σε πέρας…

Ωστόσο, υπάρχει και εδώ το εξοργιστικό φαινόμενο τής κυλιόμενης συκοφαντίας. Βλέπουμε τον Ραφαηλίδη να αναπαράγει άθλια ψεύδη, ενώ είναι γνωστό ότι ήταν ένας εξαιρετικά ακέραιος διανοούμενος. Τα αναπαράγει είτε αφελώς, είτε λόγω άγνοιας, χωρίς να ελέγξει την πηγή τους,  Αυτή η πολύπλευρη συκοφαντία προερχόταν από ποικιλόμορφα συμφέροντα και ιδίως την ψυχαναλυτική, ιατρική και σταλινική συγκινησιακή πανούκλα.

Έχω μετατρέψει με πλάγια γράμματα τα γραφόμενά του εκείνα, που είτε είναι ένα πλήρες λάθος είτε μισό, είτε ιστορικές ανακρίβειες.

Τις υιοθετημένες συκοφαντίες τις έχω μετατρέψει σε πλάγια γράμματα και επιπλέον τις έχω υπογραμμίσει.

Όπου υπάρχουν μαύρα γράμματα δεν είναι δική μου αλλαγή αλλά τού Ραφαηλίδη.

Ο Βασίλης Ραφαηλίδη

 

«Το εφιαλτικό πείραμά μου»

Τού Βασίλη Ραφαηλίδη

Όλα άρχισαν με μια απίθανη έμμονη ιδέα. Ο Λεωνίδας Σιδέρης, που ήταν μαζί μας στο θάλαμο, ήταν ένα ηρωικό πρόσωπο για μας τους αριστερούς. Όλοι τον ξέραμε σαν το μεγάλο παλικάρι τής μάχης τής Αθήνας στα Δεκεμβριανά. Ήταν ήδη μιας κάποιας ηλικίας αλλά διατηρούνταν σε φόρμα, υποθέτω χάρη στη γυμναστική, που δεν την εγκατέλειψε ούτε στη φυλακή.

Είχε μια λεπτή, γλυκιά, διαπεραστική φωνή, που γινόταν ακόμα πιο παράξενη όταν γελούσε συχνά. Και χαμογελούσε συνέχεια, αυτός ο εκπληκτικός άνθρωπος. Το κρεβάτι του ήταν απέναντι από το δικό μου και είχα τη δυνατότητα να τον παρατηρώ προσεκτικά. Για να καταλάβετε καλύτερα όσα τρελά πω στη συνέχεια πρέπει να ξέρετε πως στη φυλακή αποκλείεται να μη γνωρίσεις το συγκρατούμενο σου στην κάθε ψυχοσωματική λεπτομέρεια. Από δω και οι φιλίες τής φυλακής που διαρκούν μια ζωή.

Λοιπόν, μια μέρα, κοιτώντας τον Λεωνίδα μού σφηνώθηκε η ιδέα πως έχει καρκίνο. Αδύνατο να πως πώς και γιατί μου καρφώθηκε αυτή η ιδέα, που μου ερχόταν στο μυαλό κάθε φορά που το μάτι μου έπεφτε πάνω του. Ήταν μια βασανιστική έμμονη ιδέα από την οποία μου ήταν αδύνατο να απαλλαγώ. Κάτι που θα γίνει εφιάλτης όταν λίγους μήνες μετά την αποφυλάκισή μου, διαβάσω στην εφημερίδα πως ο Λεωνίδας Σιδέρης πέθανε από καρκίνο.

Τρελάθηκα. Και θα αποτρελαθώ όταν μια Κυριακή που έτρωγα στο σπίτι τής μάνας μου παρέα με μια φίλη της, τη ρωτώ, μετά που έφυγε η φίλη της, μήπως έχει καρκίνο. Ούτε κατάλαβα γιατί έκανα μια τόσο ηλίθια ερώτηση, που προκάλεσε την οργή τής μάνας μου. Όμως σε καναδυό μήνες, η μάνα μου λέει: Πώς κατάλαβες πως η τάδε έχει καρκίνο; Δεν το κατάλαβα, της λέω, έτσι μου’ ρθε και το ‘πα. Μα, έχει καρκίνο, λέει σχεδόν πανικόβλητη και για το γιο της και για τη φίλη της.

Δεν είμαι καθόλου προληπτικός, δεν έχω καμία σχέση με τη μεταφυσική. Πάντως, σε δύο περιπτώσεις, και αργότερα και σ΄ άλλες, είχα προβλέψει, σωστά τον καρκίνο που δεν είχαν διαγνώσει ακόμα οι γιατροί. Το κεφάλι μου πήγαινε να σπάσει. Έπρεπε να καταλάβω πώς γίνεται και η δικαιολογημένη ίσως λόγω των συνθηκών παράκρουση τής φυλακής αποδεικνύεται βεβαιωμένη πρόβλεψη εκτός φυλακής. Τι είδα στον Σιδέρη που το ξανάδα στη φίλη τής μάνας μου;

Έπρεπε επειγόντως να δώσω μια λογική ερμηνεία, πριν καταλήξω στο φρενοκομείο. Οπωσδήποτε, πρέπει να υπήρχε κάτι το οπτικά κοινό ανάμεσά τους, κάτι που θα μπορούσες να το δεις. Τι όμως;

Είχα διαβάσει ήδη τη “Βιοπάθεια τού καρκίνου” τού Βίλχελμ Ράιχ και την ξαναδιάβασα πιο προσεκτικά, Είχα την εντύπωση πως η απάντηση που ζητούσα βρισκόταν εκεί, στην άποψη τού Ράιχ, πως ο καρκίνος είναι μια γενικευμένη αρρώστια ολόκληρου τού σώματος, τάξεως ψυχοσωματικής και έχουσα σχέση με τη σεξουαλική πράξη.

Η συσσώρευση οργόνης, μιας καινούριας μορφής ενέργειας που ισχυριζόταν πως ανακάλυψε ο Ράιχ στους ζωντανούς οργανισμούς μόνο, σκαλώνει στα κύτταρα και τα πνίγει. Ωστόσο, η οργόνη και η οργονοενέργεια που δημιουργεί η ύπαρξη τής οργόνης αποβάλλεται φυσιολογικά με τη σεξουαλική πράξη. Αυτές οι απόψεις τού μεγάλου σοφού, που στα πειράματά του είχε παρευρεθεί και ο Αϊνστάιν, που όμως δεν είπε τίποτα ούτε υπέρ ούτε κατά, πράγμα που είχε σαν συνέπεια σχεδόν να τρελαθεί ο Ράιχ από το μίσος του για τον Αϊνστάιν, που λογικότατα είχε τις επιφυλάξεις του. Αυτές, λοιπόν, οι άκρως επαναστατικές απόψεις τού Ράιχ που επηρέασαν βασικά τη σκέψη των φροϋδομαρξιστών (ανάμεσά τους τολμώ να βάλω και τον εαυτό μου) τον οδήγησαν στη φυλακή, όπου και πέθανε.

Κυνηγημένος από τους ναζί, ζούσε στην Αμερική τότε ο μεγάλος Γερμανός σοφός και τα πειράματά του για τη σχετιζόμενη με τον καρκίνο σεξουαλικότητα θεωρήθηκαν σαν παρακίνηση σε ακολασία! Όσοι είδατε την έξοχη ταινία τού Ντούσαν Μακαβέγιεφ “Τα μυστήρια τού οργανισμού” που στηρίζεται σ΄ αυτές τις απόψεις τού Ράιχ, θα καταλάβετε καλύτερα αυτά που θα πω στη συνέχεια. Και που ελπίζω να μην οδηγήσουν και μένα στη φυλακή, ή έστω στο τρελοκομείο.

Αν όντως ο καρκίνος είναι γενικευμένη αρρώστια ολόκληρου τού σώματος, που “χτυπάει” εδώ κι εκεί στα πιο αδύνατα σημεία, όπως ένα σπυρί, τότε πρέπει να έχει σχέση με την αισθητική, αποφαίνομαι. Και είμαι σίγουρος πως έχω κάνει μια τρομερή ανακάλυψη για την πολύ έγκαιρη και πολύ εύκολη διάγνωση τού καρκίνου με τα μάτια.

Βλέπω, λοιπόν, τον εαυτό μου περίπου ως σωτήρα τής ανθρωπότητας και με παίρνει η κάτω βόλτα ταχύτατα. Μέρα – νύχτα κάνω πειράματα στο ερασιτεχνικό μου εργαστήριο που είχα εγκαταστήσει μέσα στην κρεβατοκάμαρα, προκαλώντας τη δικαιολογημένη οργή τής Ρομπέρτας, που δεν την αφήνω να κοιμηθεί.

Μου την είχε δώσει για τα καλά και δεν θα είχα κανένα ενδοιασμό να χωρίσω, προκειμένου να συνεχίσω το δρόμο προς το πεπρωμένο μου. Και τη δόξα βεβαίως! Κι όλα αυτά, γιατί η φυλακή δημιουργεί έμμονες ιδέες.

Στα φωτογραφικά πειράματά με φωτογραφίες ανθρώπων, κυρίως αστέρων τού κινηματογράφου, που ήξερα πως πέθαναν από καρκίνο οδηγήθηκα με τη σκέψη πως, αν όντως ο καρκίνος είναι γενικευμένη ψυχοσωματική αρρώστια ολόκληρου τού σώματος, τότε πρέπει το μέσα να καταλήγει αναγκαστικά στο έξω και να το ανακλά, όπως ακριβώς στην Τέχνη.

Πρόκειται για βασική αισθητική άποψη τού μεγάλου προεπαναστατικού Ρώσου φορμαλιστή Βίκτορ Σκλόφκσι, που εξηγεί επαρκώς τους “δεσμούς” μορφής και περιεχομένου.

Λοιπόν, ο καρκίνος έπρεπε να είναι “εγγεγραμμένος” στην επιδερμίδα, απ’ όπου έπαιρνα το οπτικό σήμα για τη “διάγνωση” που έκανα.

Αποκλείεται να σας πως τι διαπίστωσα με τα συνεχή μπλόου απ, μεγεθύνοντας μια φωτογραφία και ξαναμεγεθύνοντας ένα μέρος από την ήδη μεγεθυμένη και πάει λέγοντας μέχρι τη χιλιοστή μεγέθυνση που ίσως να έφτανε και σε επίπεδο ομάδας κυττάρων. Το μόνο που μπορώ να πω με απόλυτη βεβαιότητα, είναι πως υπήρχε σαφής οπτική διαφορά ανάμεσα στην τελευταία μεγέθυνση από φωτογραφία καρκινοπαθούς και την τελευταία μεγέθυνση από φωτογραφία μη καρκινοπαθούς.

Πάντως, μην επιχειρήσετε να επαναλάβετε το πείραμα χωρίς τη… συμπαράσταση ψυχιάτρου, κυρίως όταν δεν είστε ειδικευμένοι επιστήμονες – ερευνητές. Θα την πάθετε όπως εγώ, που κυνηγούσα με τη φωτογραφική μου μηχανή πρόσωπα που υποπτευόμουν πως είναι δυνατό να εμφανίσουν στο μέλλον καρκίνο, συντάσσοντας λίστες προγραφών. Αισθανόμουν περίπου σαν Χάρος.

Στο τέλος πέταξα τις σημειώσεις, έσχισα τις φωτογραφίες, πούλησα το φωτογραφικό μου εργαστήριο και ησύχασα. Ύστερα από δύο χρόνια είχα απαλλαγεί από την έμμονη ιδέα τής φυλακής. Παρά ταύτα, μου μένει μια μικρή υποψία πως ενδέχεται να είχα και δίκιο. Αλλιώς δεν θα ‘γραφα τα παραπάνω. Που όταν τα έθεσα υπόψη επιστημόνων, κόντεψαν να με δείρουν.

Εκτός από έναν ψυχίατρο που γνώριζε και αγαπούσε τον Ράιχ. Αλλά και μένα. Συνεπώς ήξερε πως δεν ήμουν και τόσο τρελός. Άλλωστε ο Κάρεθρος ανακάλυψε το χημικό τύπο τού πολυμερισμού τού άνθρακα στον ύπνο του. Όμως, άλλο οι έμμονες ιδέες ενός επιστήμονα κι άλλο οι έμμονες ιδέες ενός ανθρώπους που νομίζει πως είναι σε θέση να παραστήσει τον επιστήμονα. Ωστόσο, αν μη τι άλλο σοβαρότερο, τα βλακώδη πειράματά μου δεν στερούνταν… λογικής!

Και ήταν μια μεγάλη χαρά για μένα, όταν κάνοντας μια έρευνα για λογαριασμό τής εφημερίδας “Το Βήμα” έμαθα στη Θεσσαλονίκη πως ο διάσημος καθηγητής Συμεωνίδης έκανε πειράματα αντιμετώπισης τού καρκίνου με τους συσσωρευτές οργόνης τού Ράιχ. Οι απόψεις τού οποίου για τον καρκίνο ολοένα κερδίζουν έδαφος. Σήμερα, άλλωστε, είμαστε βέβαιοι πως οι τρελοί δεν παθαίνουν καρκίνο. Όταν τρελαθείς, τα κύτταρά σου δεν είναι ανάγκη να τρελαθούν κι αυτά.

 (Από το “Έθνος τής Κυριακής” 22 Σεπτεμβρίου 1991). 

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s