Το “Άκου Ανθρωπάκο” ξαναδιαβάζεται από τους ‘Ελληνες!

Γράφει:

ο Χρήστος Μουσουλιώτης

“ΣΚΕΨΟΥ ΣΩΣΤΑ ΑΝΘΡΩΠΑΚΟ. Άκου την εσωτερική φωνή που σε ωθεί να κάνεις το σωστό. Κρατάς τη ζωή σου στα χέρια σου. Μην την εμπιστεύεσαι σε κανέναν άλλο και κυρίως μην την εμπιστεύεσαι στους Ηγέτες που διάλεξες”…

Μια σχεδόν προφητική παράγραφος για τους καιρούς που ζούμε και τις αποφάσεις που πρέπει να πάρουμε είναι η ανωτέρω φράση που διάλεξα από το βιβλίο τού Βίλχελμ Ράιχ “Άκου ανθρωπάκο”, το οποίο, μετά το ρεκόρ πωλήσεων που έκανε στις αρχές τής δεκαετίας τού ’80, ξανάρχεται σήμερα στην επικαιρότητα και στην κορυφή τού ενδιαφέροντος.

Ξεφορτώσου τους διπλωμάτες και τους πολιτικούς σου.

Ο πίνακας των πρώτων σε πωλήσεις βιβλίων που δημοσιεύθηκε στην “Καθημερινή” το τοποθετεί έκτο στον πίνακα των δέκα πρώτων σε πωλήσεις βιβλίων. Στο χώρο αγοράς βιβλίου παρατηρείται μια αξιοσημείωτη στροφή. Παραμερίζονται βιβλία σχετικά με την οικονομική κρίση που παρέμεναν για πολλούς μήνες πρώτα στη λίστα, τα οποία αγοράζαμε μανιωδώς προσπαθώντας να κατανοήσουμε πώς φτάσαμε σε τέτοιο οικονομικό χάλι, δίνοντας στη θέση τους την εβδομάδα τού Πάσχα βιβλία κοινωνικά και ψυχολογικά, ενώ το μόνο βιβλίο που παραμένει από το χώρο τής οικονομίας είναι «Το δόγμα τού σοκ», καταλαμβάνοντας την έκτη θέση. Προφανώς, η γενικότερη και πολυεπίπεδη κρίση αξιών που ζούμε, η οποία – αυτή κυρίως – έφερε την ειδικότερη οικονομική παρακμή φαίνεται πως μας αφύπνισε, στρέφοντάς μας στην αναζήτηση των βαθύτερων παραγόντων που την προκαλούν.

Στο βιβλίο του ο Ράιχ απαντά, χωρίς περιστροφές, ότι υπεύθυνος για τη γενικότερη αθλιότητα και συνακόλουθα την οικονομική, δεν είναι άλλος, παρά ο μικρός ανθρωπάκος και η ανθρώπινη συγκινησιακή πανούκλα που ενδημεί στον καθένα μας, με το χώρο τής πολιτικής και των κάθε είδους ηγετών των λαών να κατέχουν τα πρωτεία.

Ωστόσο, εδώ απαιτείται μια σύντομη διευκρίνιση γι’ αυτόν τον περίεργο «μικρό ανθρωπάκο», που γράφτηκε για χάρη του ολόκληρο βιβλίο.

Ο Ράιχ ανακάλυψε ότι ο άνθρωπος χαρακτηρολογικά και δομικά, δεν είναι τίποτα άλλο παρά ένα “κρεμμύδι” με τρία στρώματα. Το εξωτερικό κατέχεται και εκφράζεται από το προσωπείο, ένα εργαλείο διεκπεραίωσης των επιφανειακών και ψεύτικων κοινωνικών σχέσεων. Το μεσαίο δεύτερο στρώμα (το Id τού Φρόιντ), αποτελεί το χώρο όπου βρίσκονται παγιδευμένες μύριες διεστραμμένες και καταπιεσμένες τάσεις και ορμές. Ο Ράιχ ανακάλυψε ότι εκεί βρίσκεται το κατ’ εξοχήν βασίλειο τού μικρού ανθρωπάκου. Στον ίδιο χώρο κατοικοεδρεύει λυσσομανώντας η συγκινησιακή πανούκλα. Μια δύναμη που δρα πάντα καταστροφικά στην κοινωνική σκηνή με αμέτρητα πρόσωπα και εκλογικεύσεις, η οποία, σύμφωνα με τον Ράιχ, εάν δεν γίνει αντιληπτή, δεν περιοριστεί και στη συνέχεια δεν εξοβελιστεί, τότε δεν υπάρχει καμιά ελπίδα να αλλάξει μορφή ο κόσμος. Μια από τις δολοφονικές δράσεις τής συγκινησιακής πανούκλας, που εκφράζεται εκλογικευμένη και δικαιολογημένη, σε εκατομμύρια φόρμες, είναι για παράδειγμα, η δολοφονία τού ενεργειακού παλμού και τής χαράς τής ζωής στα νεογέννητα με τις περιτομές και κλειτοριδοεκτομές, που εκτελούνται στο όνομα παραδόσεων και θρησκειών. «Αγνοούν – τονίζει ο Ράιχ στο βιβλίο του »Τα Παιδιά τού Μέλλοντος» – ότι αυτό ακριβώς το σκότωμα τής φυσικής αρχής είναι που δημιουργεί τη δευτερογενή ή διεστραμμένη φύση κι ότι αυτά ακριβώς τα τεχνητά πολιτιστικά κατασκευάσματα δημιουργούν την ανάγκη τής καταναγκαστικής ηθικής και των σκληρών νόμων».

Το τρίτο στρώμα είναι ο πηγαίος και υγιής πυρήνας μας. Εκεί βρίσκονται οι δυνάμεις τής βαθυβιολογικής αγάπης, τής ειλικρίνειας, τής χαράς τής ζωής, τής αλληλεγγύης και κάθε συμπεριφοράς θετικής προς την ανάπτυξη τής ζωής, αλλά και τα ένστικτα τα αναγκαία για την επιβίωσή μας, όπως η πηγαία οργή, που αναδύεται μόνο όταν η ζωή κινδυνεύει. Υπάρχει μεγάλη διαφορά με τη δευτερογενή οργή, για παράδειγμα, τού απατημένου συζύγου που ανακαλύπτει ότι η γυναίκα του βρίσκει τον έρωτα, που έχει πάψει αυτός να της δίνει, σε κάποιον άλλο άντρα και τότε τρελαίνεται από ζήλια ξεσπώντας την οργή του πάνω της. Στο δευτερογενές στρώμα βρίσκεται επίσης και το σαδιστικό μίσος, που τόσο καλά κρύβεται στα σαλόνια των πρωταγωνιστών τής πολιτικής σκηνής και στις κρεβατοκάμαρες εμάς των ανόργασμων μικρών ανθρωπάκων.

Με άλλα λόγια ο Ράιχ αποκάλυψε τη μεγάλη γύμνια μας, αλλά και το μεγαλείο μας. Έτσι εξηγούνται τα επιτεύγματα τού πολιτισμού μας, και με την ίδια μεθοδολογία αποκαλύπτεται ότι o μικρός ανθρωπάκος, που όλοι έχουμε, σε κάποια αναλογία, μέσα μας, έχει δημιουργήσει με τις πράξεις του το χάλι που ζούμε, το οποίο διαιωνίζεται και κληρονομείται εδώ και χιλιάδες χρόνια τέμνοντας κάθετα και οριζόντια τον κοινωνικό ιστό, λειτουργώντας σε κάθε κοινωνική τάξη και σε κάθε άτομο, ανεξαρτήτως επαγγέλματος, γνώσεων ή πλούτου.

Όπως εξηγεί στο βιβλίο του «Η Δολοφονία τού Χριστού», «…Η απάντηση στο πρόβλημα τού Χίτλερ συνδέεται με τη χαρακτηρολογική δομή τού λαού που κατέστησε εφικτές τις δολοφονίες του. Ο λαός είναι εκείνος που έφτιαξε τον Χίτλερ κι όχι ο Χίτλερ που υπέταξε τον λαό. Αν ο λαός δεν ήταν στα μύχια του χιτλερικός ή σταλινικός, δεν θα υπήρχαν Χίτλερ ή Στάλιν…». 

Γι’ αυτό ματαιοπονούν σήμερα οι διάφοροι πολιτικοί αναλυτές προσπαθώντας να κατανοήσουν τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, συγκρίνοντάς τες με τη Δημοκρατία τής Βαϊμάρης, δηλαδή εκείνη την κοινοβουλευτική πολιτική περίοδο που έφερε τον Χίτλερ στην εξουσία, κατά την οποία ο γερμανικός λαός βίωσε άσχημες οικονομικές συνθήκες. Η κατανόηση δεν έρχεται μέσα από την ανάλυση οικονομικών μεγεθών και διακυμάνσεων, αλλά κυρίως μέσα από τη γνώση όσων έχει ανακαλύψει ο Ράιχ για την ανθρώπινη χαρακτηροδομή προτείνοντάς μας να αναρωτηθούμε: «…πώς ο Χίτλερ μπόρεσε να επιβληθεί;» «…Πώς είναι δυνατόν να αποπλανήσει ένας ολοφάνερα ψυχοπαθής 70 εκατομμύρια καλλιεργημένα άτομα και εργάτες;…»

Τελειώνοντας αυτό το σύντομο και βιαστικό σημείωμα, θα ήθελα να αντιγράψω – λόγω των ημερών τού Πάσχα, που ζούμε -, δύο σημεία από το βιβλίο τού Ράιχ “Η Δολοφονία τού Χριστού”, (για το οποίο ο διάσημος ερευνητής και επιστήμονας Μισέλ Οντάν έχει πει ότι πρόκειται για το καλύτερο βιβλίο που έχει γραφεί κατά τον 20ό αιώνα). Οι παράγραφοι που παραθέτω περιγράφουν έμμεσα αλλά διαυγώς μια από τις αμέτρητες αντιδράσεις τής συγκινησιακής πανούκλας.

“…Όταν ο όχλος απαιτεί ουρλιάζοντας τη σταύρωση τού Ιησού (και δεν έχουμε κανένα λόγο να θέσουμε σε αμφισβήτηση την ακρίβεια τής αφήγησης τού Ευαγγελίου, αφού το ίδιο πράγμα συνέβαινε διά μέσου των αιώνων και συμβαίνει συνεχώς γύρω μας), ο Πιλάτος ξαφνιάζεται και ρωτάει: »Μα τι κακό έκανε;»

Βεβαίως, ο Πιλάτος δεν καταλαβαίνει ότι ο Χριστός δεν έκανε κανένα κακό, παρά μόνο καλό στους ανθρώπους. Ωστόσο, ακριβώς γι’ αυτό το γεγονός, θα Τον μεταχειριστούν χειρότερα από κλέφτη”.

“…Ο Πιλάτος είναι ανίκανος μπροστά στη λαϊκή θέληση που απαιτεί την απελευθέρωση τού Βαραββά και τη σταύρωση τού Χριστού. Οι άνθρωποι προτίμησαν να ελευθερώσουν τον Βαραββά, γιατί αυτός είναι σύμφωνος με την ύπαρξη και τις ιδέες τους, ενώ ο Χριστός δεν είναι…”

«Πρώτα σε πωλήσεις», επιμέλεια Όλγα Σέλλα. «Η Καθημερινή», Μ. Σάββατο 14 – Κυριακή Πάσχα 15 Απριλίου 2012.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s