Ο Βίλχελμ Ράιχ και η στροβιλιστική φύση τής οργονοενέργειας

Η ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΣΤΡΟΒΙΛΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΟΡΓΟΝΗΣ

Αρκετοί είναι εκείνοι που μη γνωρίζοντας αρκετά για τον επιστήμονα Βίλχελμ Ράιχ, έχουν πιστέψει τις συκοφαντίες συγκινησιακά πανουκλιασμένων ατόμων, που στο όνομα των πλέον ετερόκλητων συμφερόντων θέλησαν να εξαφανίσουν τις επιστημονικές ανακαλύψεις του.

Τα ποικίλα και διεφθαρμένα συμφέροντα που θίγονταν και θίγονται  από αυτές τις ανακαλύψεις κινήθηκαν εναντίον τού Ράιχ χωρίς συντονισμό αλλά με κοινό υπόβαθρο. Το φόβο που προκαλούσε η αλήθεια των όσων ανακάλυπτε.

Το πλέον συγκλόνιστικό γεγονός για τις ανακαλύψεις τού Ράιχ είναι ότι δεν τις δημιούργησε η φαντασία του, ούτε ήταν αυθαίρετες συλλήψεις, όπως με απίστευτη αθλιότητα είπαν και συνεχίζουν να λένε ορισμένοι. Αντίθετα προήλθαν από χιλιάδες κλινικές παρατηρήσεις και δεκάδες χιλιάδες εργαστηριακά πειράματα.

Κατωτέρω αναδημοσιεύεται μια από τις περιγραφές τού Ράιχ για το πώς άρχισαν να γίνονται ορατά τα πρωτόγνωρα ενεργειακά φαινόμενα που συνέβαιναν μέσα σε ένα είδος κλωβού Φαραντέι όπου επικρατούσε απόλυτο σκοτάδι.

Σημειώνεται ότι ο Ράιχ με χιλιάδες πειράματα και κλινικές παρατηρήσεις είχε ήδη αντιληφθεί την ύπαρξη και ορισμένες από τις εκφάνσεις τής οργόνης. Ωστόσο επειδή θεωρούσε την ανακάλυψη αυτή, σχεδόν αδιανόητη, έκανε συνεχείς ελέγχους με διαφορετικά πειράματα για να εξακριβώσει περαιτέρω την ύπαρξή της. Μερικά από αυτά περιγράφει το απόσπασμα που ακολουθεί, με τα οποία κατέληξε στην επιβεβαίωση για τη στροβιλιστική φύση τής οργονενέργειας.

Το κείμενο που παρατίθεται βρίσκεται στο βιβλίο τού Ράιχ “Η Βιοπάθεια τού Καρκίνου”. Πρόκεται για μνημειώδες έργο, όπου ο αναγνώστης σχεδόν “κουράζεται” από την περιγραφή πολλών, (αλλά συνολικά ελάχιστων) πειραμάτων τού Ράιχ, που δημιούργησαν στον παραγωγικό και ιδιοφυή τρόπο σκέψης του αμέτρητες συσχετίσεις και εξαγωγή συμπερασμάτων σε πληθώρα παθολογικών φαινομένων, τόσο ειδικά στο άτομο όσο και γενικότερα στην κοινωνία.

“Τα τοιχώματα είναι από χάλκινο σύρμα, τα καλύπτουμε εσωτερικά με φύλλα σίδερου, για να περιορίσουμε στο ελάχιστο την επαφή τού εσωτερικού αέρα με τον εξωτερικό. Αφήνουμε μόνο μερικές χαραμάδες ή τρύπες για να εξασφαλίσουμε αρκετό αέρα για την αναπνοή. Κατόπιν καθόμαστε κάτω, στον εντελώς σκοτεινό κλωβό κι αφήνουμε τα μάτια μας να συνηθίσουν στο σκοτάδι.

Μετά από μισή ώρα περίπου, μια ακαθόριστη λάμψη αρχίζει να παίρνει τη θέση τού σκοταδιού. Τα μάτια μας ερεθίζονται από περίεργα φωτεινά φαινόμενα. Έχουμε την εντύπωση ότι αιωρούνται ατμοί ομίχλης με γκριζογάλανο χρώμα, στο εσωτερικό τού κλωβού. Αν συγκεντρώσουμε το βλέμμα μας σε ένα μόνο μέρος τού τοιχώματος βλέπουμε κινούμενα φωτεινά φαινόμενα. Όσο περισσότερο μένουμε στον κλωβό, τόσο πιο ευδιάκριτα γίνονται τα φαινόμενα. Ανάμεσα στους γκριζογάλανους ατμούς, παρατηρούνται φωτεινές κουκίδες με βαθύ μπλε-μοβ χρώμα. Μας θυμίζουν τα γνώριμα υποκειμενικά οπτικά φαινόμενα που δημιουργούνται αμέσως πριν κοιμηθούμε. Δημιουργείται εκ νέου το πρόβλημα. Είναι τα φαινόμενα μέσα ή έξω από τα μάτια μας;

Όταν κλείνουμα τα μάτια μας δεν εξαφανίζονται οι κουκίδες με το βαθύ μοβ χρώμα. Ερεθίζονται πραγματικά τα οπτικά μας νεύρα ή δεν είναι αληθινά τα φωτεινά φαινόμενα; Θεωρητικά, τα φαινόμενα θάπρεπε να εξαφανίζονται όταν τα μάτια μας είναι κλειστά και να ξαναεμφανίζονται όταν ανοίγουμε ξανά τα μάτια μας. Φυσικά υπάρχουν υποκειμενικά μετεικάσματα αλλά το θέμα δεν είναι και τόσο απλό. Πώς συμβαίνει να ερεθίζονται τα οπτικά μας νεύρα σε απόλυτο σκοτάδι και γιατί είμαστε ανίκανοι να “απαλλάξουμε τα μάτια μας” από αυτά τα φαινόμενα;

Όσο παρατείνουμε την παρατήρηση, τόσο πιο έντονα γίνονται τα φαινόμενα. Για παράδειγμα, στις ηλιόλουστες μέρες όταν δεν έχει υγρασία, μπορούν να φανούν λάμψεις σαν αστραπές στο μεταλλικό κουτί. Για να διώξουμε κάθε αμφιβολία για την ύπαρξη τής ατμοσφαιρικής οργονοενέργειας προτρέπω τους μαθητές μου να εξοικειωθούν εντελώς με αυτά τα φαινόμενα.

Πολλοί που πειραματίσθηκαν έπαθαν ελαφρά επιπεφυκίτιδα όταν έμειναν στον κλωβό Φαραντέι για μια ώρα ή και περισσότερο. Αφού κάτω από κανονικές συνθήκες τα μάτια παραμένουν σε απόλυτο σκοτάδι πρέπει να υπάρχει κάτι στον κλωβό που να ερεθίζει τα μάτια, να διεγείρει τα οπτικά νεύρα και να δημιουργεί την υπεραιμική επιπεφυκίτιδα.

Επαναλαμβάνουμε τις παρατηρήσεις στον σκοτεινό κλωβό μέχρι να βρούμε τρόπους να αναλύσουμε αυτά τα σπουδαία προβλήματα. Για παράδειγμα μπορούν τα γκριζογάλαζα και τα φωτεινα φαινόμενα με το βαθύ μοβ χρώμα να μεγαλώσουν με μεγεθυντικό φακό;

Κάθε μεμονωμένη φωτεινη κουκίδα δείχνει να εναλλάσσεται μεταξύ συστολής και διαστολής σαν να πάλλεται. Οι φωτεινές κουκίδες που περνούν δίπλα μας, ακολουθούν μια τροχιά κάπως έτσι: υπερθεση3

Εξ αιτίας τού σχήματος τής τροχιάς του, το ονομάσαμε περιστρεφόμενο κύμα (Kreiselwelle). Η σημασία του θα ξεκαθαρίσει με τον καιρό. Η μπλε-μοβ κουκίδα φαίνεται να έρχεται από τους μεταλλικούς τοίχους σε ρυθμικά διαστήματα.

Μετά από δύο τρεις ώρες στον κλωβό, παρατηρούμε μια γκριζογάλανη λάμψη γύρω από την άσπρη μπλούζα μας. Μπορούμε να διαγράψουμε το περίγραμμα ενός άλλου ατόμου. Θαμπό αλλά απόλυτα ορατό. Ας μην μας αναστατώνει το γεγονός ότι αυτό το φαινόμενο έχει χαρακτήρα μυστικιστικό και στοιχειωμένο. Δεν υπάρχει τίποτα το μυστικιστικό γύρω από αυτό. Η ακτινοβολία φαίνεται να προσκολλάται στο ύφασμα και τα μαλλιά. Βάζουμε κάποιο φθοριούχο υλικό, όπως θειούχο ψευδάργυρο, σε βαμβακερό πανί και το στερεώνουμε στον τοίχο απέναντί μας. Δεν κάναμε λάθος. Η περιοχή τού βαμβακερού πανιού φαίνεται φωτεινότερη από το περιβάλλον της. Μέσα από μεγεθυντικό φακό βλέπουμε την ακτινοβολία να έχει αυξηθεί ξεκάθαρα. Μπορούμε να παρατηρήσουμε το ήδη γνώριμο σε μας τρεμόσβυμα και τις λεπτές φωτεινές ακτίνες.

Αφήσαμε μέσα στον κλωβό για μερικές ημέρες ένα χάρτινο δίσκο από θειούχο ψευδάργυρο. Τώρα τον λυγίζουμε αργά. Εκπέμπει δυνατή ακτινοβολία. Για έλεγχο εκθέτουμε ένα παρόμοιο δίσκο θειούχου ψευδαργύρου σε καθαρό αέρα, ή τον λυγίζουμε για πολύ χρόνο. Και στις δύο περιπτώσεις τα φωτεινά φαινόμενα εξαφανίζονται. Τώρα αφήνουμε το δίσκο ελέγχου από θειούχο ψευδάργυρο στο οργονοδωμάτιο για λίγες ημέρες. Όταν τον λυγίσουμε, τα φωτεινά φαινόμενα εξακολουθούν να υπάρχουν. Ο χάρτινος δίσκος, που είναι εμποτισμένος με θειούχο ψευδάργυρο έχει απορροφήσει οργονοενέργεια.

Ο σκοπός τού επόμενου πειράματός μας είναι να κάνουμε την οργονοενέργεια που υπάρχει μέσα στον κλωβό, να γίνει ορατή έξω από αυτόν. Ανοίγουμε ένα παράθυρο γύρω στις 5 τετραγωνικές ίνστες στο μπροστινό τοίχωμα τής συσκευής. Στο εσωτερικό μεταλλικό τοποθετούμε μια φθορίζουσα γυάλινη πλάκα τού τύπου που χρησιμοποιείται για να κάνει ορατές τις ακτίνες-Χ(1). Στο εξωτερικό ξύλινο τοίχωμα τοποθετούμε ένα μεταλλικό σωλήνα εφοδιασμένο με προσοφθάλμιο αμφικυρτο φακό που κάνει μεγεθύνσεις 6-10Χ. Ο σωλήνας κι ο φακός είναι κινητοί, έτσι που ο φθορίζων δίσκος μπορεί να παρατηρηθεί με ή χωρίς μεγέθυνση.

Μέσα στον κλωβό τοποθετούμε μια πράσινη λυχνία, τού τύπου που χρησιμοποιείται στην εμφάνιση πολύ ευαίσθητων φωτογραφικών πλακών. Η λυχνία η οποία ελέγχεται με ροοστάτη, παρέχει ασθενές φόντο για την ακτινοβολία. Σ’ αυτό το πείραμα ακολουθούμε το πρότυπο τής φύσης. Η ακτινοβολία τής οργόνης είναι καθαρά ορατή στο φως τού νυχτερινού ουρανού. Για να αναπαράγουμε το τρεμόσβυμα των άστρων κάνουμε μερικές τρύπες στο τοίχωμα με διάμετρο 1/8 τής ίντσας. Μετά παρατηρούμε τη συσκευή από έξω, σε απόλυτο σκοτάδι.

Μέσα από τις τρύπες μπορούμε να αντιληφθούμε ένα φως που τρεμοσβύνει δυνατά. Το χρώμα του είναι μπλε.

Υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό κινήσεων που μπορούμε να παρατηρήσουμε πάνω στον φθορίζοντα δίσκο: Μπορούν να διακριθούν ταχύτατες φωτεινές γραμμές, και μεμονωμένες φωτεινές λάμψεις με τη μορφή κουκίδων και γραμμών. Μετά από λίγο βλέπουμε ατμούς με βαθύ μοβ χρώμα, να αναδύονται από τα ανοίγματα. Η περιοχή τής ορατής ακτινοβολίας είναι ένα ξεκάθαρα καθορισμένο τετράγωνο στο μαύρο τού κλωβού. Το τρεμόσβυμα και τα διάφορα φωτεινά φαινόμενα είναι ορατά μόνο μέσα στην περιοχή τού τετραγώνου. Με το μεγεθυντικό φακό, τα φωτεινά φαινόμενα είναι πιο ευδιάκριτα. Στην πραγματικότητα είναι δυνατό να ξεχωρίσεις τις ακτίνες μεταξύ τους. Σε ξηρό, καθαρό καιρό τα φαινόμενα είναι πιο ευδιάκριτα κι έντονα από ό,τι σε συννεφισμένο και βροχερό καιρό. Η παρατήρησ τής ακτινοβολίας στον κλωβό Φαραντέι γίνεται πιο καλή με τη χρήση τού οργονοσκόπιου.

Πώς μπαίνει η ενέργεια στον κλωβό; Το συρμάτινο πλέγμα θα έπρεπε να γειώνει κάθε ηλεκτρομαγνητική ενέργεια. Το εσωτερικό του κλωβού θα έπρεπε να μην έχει κανένα ηλεκτρικό φορτίο. Αλλιώς, δεν θα μπορούσαμε να τον χρησιμοποιήσουμε για την εκτέλεση πειραμάτων χωρίς επιρροή.

Μπορεί η ενέργεια στον κλωβό να είναι ηλεκτρισμός; Έχουμε τώρα δύο βασικές εργασίες να κάνουμε:

1. Να κατανοήσουμε τις ιδιότητες τής ακτινοβολούσας ενέργειας, τής οργόνης, που τώρα έγινε ορατή.

2. Να ερευνήσουμε τη σύνδεση οργονοενέργειας και ηλεκτρισμού”.

Advertisements

2 thoughts on “Ο Βίλχελμ Ράιχ και η στροβιλιστική φύση τής οργονοενέργειας

  1. Ωραια δημοσιευση.Αλλα δες και τι εκανε ο Αινσταιν οταν ειδε αυτα τα πειραματα και δεν ηθελε να τα παραδεχτει,γιατι τιναζε ολη την φυσικη στον αερα…

    • Ο Αλβέρτος αποδείχθηκε ότι ήταν ένας μικρός ανθρωπάκος, ακριβώς όπως τον περιγράφει ο Ράιχ στο βιβλίο του «Άκου ανθρωπάκο». Για το θέμα τής «βρόμικης» αντίδρασης τού Αϊνστάιν έχω πάρα πολλά να γράψω στην πορεία.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s